Magkarugtong Ang Bituka の小説・ストーリー

Complete package kumbaga. Tanging musika lang ang maingay sa loob ng sasakyan ni BK ng mga sumunod na sandali. Hindi na kasi ito kumibo. Sabagay, tapos na sila mag-usap na dalawa kanina. Mahigit isang oras din ang naging biyahe nila dahil sobrang traffic pauwi sa kanila. ‘Yon ang problema kapag pupunta sa lugar nila. Masyadong crowded.

Mukhang takot na reklamo ni Blake. Nakangiting nilapitan niya ang binata at umupo sa kandungan nito saka ikinawit ang mga kamay sa batok. "Malaki ka na para magkaroon ng kasama dito. Isa pa ay walang multo sa bahay na ito."

WTF? Tagi-isang sapak lang ‘yon pero knockout na ang mga ito. Sabagay, kung papel sila ay isang ihip lang din sila. Umawang ang bibig ko at ganun din si Tukmol nang mapatumba ni Sage ang pito n’yang bata. Wala pang isang minute ‘yon. Pareho kaming napapalakpak ni Tukmol dahil sa nasaksihan namin pero kaagad din s’yang napatigil nang mapagtanto n’yang kalaban ang pinapalakpakan n’ya.

Ang kanyang balat, ang kanyang buhok, at ang bahagyang ngiti sa kanyang mga labi. Makalipas ang ilang sandali ay natapos din ang tawag kaya ibinalik ni Marikit ang cellphone sa mesa. Aabutin na sana niya ang tasa ng kape nang may mapansin siya mula sa gilid ng kanyang paningin. ‘What the heck? Bakit parang kabuti ang lalaking 'to na kung saan sama sumusulpot?' tanong niya sa sarili.

Banat na banat na ang aking bituka at hindi na kaya pang tumangap ng dagdag na pagkain. Pagkatapos nang mainit na sandali sa pagitan naming dalawa kanina, kaagad akong nagrequest ng makakain kaya naman kaagad din siyang nag-order at ipinadala dito sa kwarto namin! Hirap kasi akong maglakad dahil sa pananakit ng aking katawan particular na ang gitnang bahagi ng aking pagkababae!

This is not good. Tumikhim siya at dahan-dahang binitawan ang kubyertos na hawak. "I think, there's no used. I mean, matagal na 'yon, parte na ng nakaraan at dapat nating kalimutan." Iyon lamang at madali niyang inabot ang laptop at cellphone sa lamesa. Muli siyang nag-angat ng paningin at kinatitigan nang deretso sa mata ang binata. "Maraming salamat sa breakfast. I really appreciate the effort pero busog na ako at hindi ko na' yan mauubos." Matapos sabihin iyon ay tuluyan na siyang tumalikod at umakyat. Iniwan ang binata sa kusina na parang saglit na natulala.

manghang usal ko matapos kong makita ang mga detalye nito na nagpapakita ng kamahalan, katibayan at tila pagiging limited edition nito. Marami na akong nakita na motorbike sa buong buhay ko pero iba ang isang ito, sobrang laki, kintab at mukhang walang parte itong hindi matibay at mahal. Best in skin care ito sa sobrang kintab. Pati mga pores ko sa mukha nakikita ko na rito sa sobrang kinis. Kung wala lang ito rito, iisipin ko nang kagagawa lang ito at kalalabas mula sa manufacturing company kung saan ito binili.

“Anong butok? Jusko kung hindi lang talaga kita kaibigan ay baka itinulak na kita rito ngayon!” “Ano ba kasi ‘yon? Duhhh!” “Bitok kasi! B.I.T.O.K aasa in BI-TOK!” Kahit ayokong makinig sa usapan nila ay medyo malakas ang mga boses nila kaya hindi ko na kasalanan na may marinig ako. “Oh eh ano nga ‘yong bitok na sinasabi mo? Marami ba ako niyan” “Bulate sa tiyan, at oo siguradong marami ka nito. Bakit hindi mo subukang magpurga?”

giit ko. "Ouch!" reklamo niya. "Itigil mo na 'yan. Masakit at saka malayo 'to sa bituka kaya huwag mo na akong alalahanin pa." Sa sobrang inis ko ay diniinan ko ang kanyang pasa sa mukha dahilan upang lalo itong maghurumentado.

“Magkarugtong ata bituka natin, pre!” Nakuha ko pang tumawa sa kabila ng kirot na nararamdaman ko sa sugat. But it makes me feel good. Dahil sa sugat na ‘to ay tila bumalik na ako sa dating ako. “Shut up. Where are you now?” he asked. Hinanda ko lahat ng gagamitin sa paggamot at binuhusan ito ng alcohol. “Don’t mind me, just continue tracking her at ako na lang ang pupunta—Ahhh!”