Magkarugtong Ang Bituka นิยาย & เรื่องราว

“Bagay sayo ‘to kapag pumapasok ka na. Para hindi ka na palaging backpack girl.” Napakunot ang noo ni Margareth habang marahang inikot ang bag sa kanyang kamay. “Ang dami ko nang bag sa bahay, Margaux. Parang di ko na kailangan.” “Naku, hindi iyon ang point,” sagot ng kakambal habang marahang tinatapik ang balikat niya. “Ito ay tayo ang namili. Kasama kita. Kaya special ito. Hindi tulad ng iba mong gamit sa bahay na basta lang binili para may magamit ka."

Napakunot ang noo ko. "Hindi ito maganda. Sadyang ginamit nila ang malalakas na pabango para burahin ang mga bakas ng amoy. Alam nilang kasama natin si general, kaya sinadya nilang iligaw ang paghahanap." Wala pang isang segundo matapos kong sabihin iyon, biglang dumating si Maika at nagmamadali na may seryosong ekspresyon.

huminto ito sa pagsasalita at tumingin sa amin. "Ano pong nangyari sa likod nito?" Tanong ko, nanginginig ako na sana hindi malaki ang pinsala nito sa kanya. "Nag crack ang mga buto nito sa likuran dahil sa impact ng paulit ulit na pamamalo nila sa kanilang likuran and If I am not mystaken napuruhan ito ng bambuhin nila ng isang maigat na bagay for example baseball bat ganon," aniya na kinahina ko.

Maingat niyang hinawakan ang paa ko para tanggalin ang sapatos, ganoon din ang ginawa niya sa kabila. Siya na rin ang nagbitbit nito hanggang makarating kami sa tuktok. Mayroong nag-iisang malaking puno sa tuktok ng buról na paniguradong nagbibigay lilim dito kapag mataas ang sikat ng araw. May kinuha si Clark sa sanga ng puno, isang blanket, saka inilatag sa damo. Lagi ba 'yang nandiyan?

Tumanggi na ako rito pero mapilit si Cloud. Alas nuwebe na ng gabi kami nakauwi dahil sa mahabang traffic. As usual, pinagbuksan ako nito ng pinto at inalalayang makababa. Nagpapasalamat ako rito. "Alam mo bang pinasaya mo ang araw ko?" nakangiting tugon ko rito. Totoo naman. Ngunit, hinahanap-hanap ko ang kilig kanina, pero bakit bigla iyong napawi na parang bula? Lihim akong nagtaka.

KINABUKASAN Maaga siyang nagising dahil walang pwedeng magluto ng kakainin nilang mag-asawa. Napakalaki ng bahay na ibinigay sa kanilang dalawa, pwede naman na yung maliit lang dahil dalawa lang naman sila sa bahay. Mabuti na lamang at may laman din ang fridge nila ng mga pagkain dahil kung nagkataon na wala, kailangan pa niyang pumunta ng supermarket.

MARGARITA "Kagabi ay hindi maipinta ang mukha mo dahil sa pag-aalala sa kayamanan mo sa bansa. Ngayon naman ay mukhang wala kang balak tatayo upang magpahinga. Namiss mo talaga ang barko ano?" wika ng isang engineer sa binata upang pukawin ito. Nakatutok naman kasi ito sa ginagawa kaya't hindi na namalayan ang oras.

ANG HALIK AY mas mainit pa sa kumukulong tubig. Mapupusok at mapanganib. Halos mawalan sila ng hininga nang kumalas. Ramdam na ramdam na ni Kikay ang umbok ni Bugatti na kumikiskis sa kanyang pinakatatago pa dahil may kapirasong tela pa ang humaharang doon. "Ahh..." Ungol ni Kikay.

paliwanag ko habang nakatingin sa kamay niyang nilalagyan ko ng band-aid. "Okay lang. Malayo naman 'yan sa bituka," natatawa pang sagot niya. Sumimangot naman ako nang marinig iyon. "O, bakit?" tanong niya pa habang sumimsim ng kape. "Malayo nga sa bituka pero sobra 'kong nag-alala," saad ko habang inaayos ang kit. Nagbaba naman siya ng tingin nang marinig iyon. "I'm sorry."

Isa itong skin tone type of bug kung saan kapag idinikit ito sa balat ay unti-unting magbi-blend ito sa balat at hindi mo na ito mapapansin agad. "You need to listen to me carefully, malapit ng maubos ang oras ko. I just hacked the cctv camera and the bugs ngunit agad din itong babalik sa dati nitong ayos sapagkat isang oras lang ang itinatatagal niyon."