Magkarugtong Ang Bituka 소설 & 이야기

Parang na-touch sila sa sinabi ko. Napangiti rin ako. "Having said that..." Bahagya akong umayos ng upo. "Nagpunta ako sa Boston para i-finalize ang newest product ng company ko." Naging seryoso silang lahat. "I own Torrebotics. Isa itong kumpanya na gumagawa ng iba't ibang medical equipment at medical support technologies." Saglit akong tumingin kay Marie. "Kagaya ng pacemaker na ginamit sa papa mo."

Mabuti ay hindi siya bumangga? Knowing na nakipagkarera siya, malamang ay matulin ang kaniyang patakbo sa gamit niya—kung sasakyan ba, o big bike. “Wala ka bang naging sugat?” nag-aalala kong tanong. “Hindi ka ba bumangga?” Ayos lang kung baril ang gamit niya. Paniguradong ‘yong mga target lang naman niya ang kaniyang tinatamaan, eh.

Pangarap ko'y Makita kang Naglalaro sa buwan Wala akong ibang naririnig kundi ang malakas na tibok ng aming mga puso at isang malalim na buntong hininga na galing sa kanya nang magmulat siya ng kanyang mga mata. Agad nitong sinalubong ang mga mata kong nangungusap. Nakaupo siya sa wheel chair at hinang-hina na siya. Pitong buwan na ang tiyan niya. Inalay mo

wika neto "kaya mo na ba ito? "tanung niya "Oho inang " nakangiting sagot neto "Oh sige Remo habang ako ay wala pa dito ka Muna huwag kang Mag bubukas ng Pinto kung Hindi ako ang iyong nabobosesan at kapag ikaw ay may naramdaman na may ibang Majikano o Majikana Mag tago ka sa silid bilin niya Maliwanag ba? " tanung pa niya

Maaaring nakalikha na ng bagong taas ang binata sa kanyang sining ng pakikipaglaban at umangat na sa mga pinakamahusay sa Draconia?! Nabigla si Tet sa sarili niyang kutob, lalo na sa kalahating milimetro na bitak na binanggit ni Frank. Walang karaniwang tao ang makakasilip dito at mahihirapan pa kahit na may magnifying glass!

( " Silly " Tugon nito dahilan para bahagya ulit akong matawa. Pasimple ulit akong naglibot nang paningin upang magmasid at baka mahuli pa ako. Pero buti na lang ay malayo ang pagitang ng mga mesa at may kalakasan din ang tunog ng mic, kaya kahit makipag murahan ako dito kay insan ay hindi naman siguro mapapansin. ( " How's the situation there? " )

Ang saad ng isang tauhan nito. Anong mamamat*y " Malayo ito s bituka! Hanapin niyo ang nagpapaputok! Ang sigaw na utos ni frank,habang hawak hawak ang kanyang siko' habang umaagos ang dugo nito.

Ano ba kasing meron at bakit niya ako kinaka-usap? "Nice name," pagkasabi niya noon ay pakiramdam ko nagtalunan lahat ng bituka ko na hindi ko alam kung bakit. Para silang mga naghihilaban o nagliliparan o parang gustong magdisco sa harap. "Salamat,"

Mukhang totoo nga na isang buwan na itong hindi nakantot at nakapagpalabas dahil sa sobrang sikip ng butas nito at sa precum na umaagas sa matigas nitong alaga. "Fvck! Mukhang lalabasan na ako, masyado mong sinarapan Liam." Komento ko at binuhat si Liam at mabilis na kinantot ang butas nito, tanging isang kamay ko lang ang nakasuporta sa katawan nito dahil patuloy pa rin ako sa pagkuha ng video sa ginagawa namin, mabuti na lamang at mukhang sanay na rin sa ganitong posisyon si Liam dahil mahigpit itong yumakap sa akin at ang paa ay nakakapit sa aking pwet, tanging pagkadyot ng mabilis sa butas nito ang aking ginagawa.

Bakit naman ito napikon? Sumakit ang ulo ni Diana. Mabuti na lamang at nabawi nito ang apartment. Kahit papaano ay may matatakbuhan ito. Mabuti rin at kasama niya ito sa trabaho. Paano na lang kung malayo rin siya? Ang ending ay wala itong kausap. Sasarilinin pa nito ang problema. Hindi pa naman maasahan ang kapatid nito. Nasa ospital din ang Mama nito. Wala na rin itong Tatay. Sa makatuwid, wala na itong mapupuntahan kapag may mabigat ito na problema. Oo, may gadgets pero iba pa rin kapag nag - bahagi ka ng problema mo nang may katuwang ka.