Isang araw, habang nagmamadali akong dumaan sa library at nakakita ng kopya ng 'Ibong Adarna', naisip ko kung gaano kadalas natin nalilimutan ang mga kayamanan ng ating sariling panitikan. Ang 'Ibong Adarna' ay hindi lamang kwento tungkol sa isang engkantadong ibon; ito ay isang sulyap sa ating kultura, tradisyon, at moral na aral na patuloy na umaantig sa puso ng mga mambabasa. Isa ito sa mga pamana natin bilang mga Pilipino na nagbibigay-diin sa halaga ng pamilya, pagsasakripisyo, at pagtutulungan. Ang mga tauhan nito, mula sa mga prinsipe hanggang sa hari, ay nakalarawan sa kanilang mga pagsubok at tagumpay na tila nak spiegel sa mga suliranin ng ating sariling buhay. Kung pag-aaralan natin ito, mas mauunawaan natin ang ating pagkakakilanlan at kung paano ito nahubog ng ating kasaysayan.
Minsan, naiisip ko na ang mga ganitong klasikal na akda ay parang time capsule na nagdadala sa atin pabalik sa mga nakaraang salin, kung saan ang mga kabataan ay hinihimok na maging matatag sa kabila ng mga pagsubok. Ang ‘Ibong Adarna’ ay nagsisilbing aral na kahit gaano pa man ka-dilim ang hinaharap, may pag-asa at liwanag na nag-aabang sa dako pa roon. Kung may pagkakataon tayong talakayin ito sa mga kabataan ngayon, sana maging inspirasyon ito sa kanila na balikan ang mga ugat ng ating kultura at mapahalagahan ang mga bagay na maaaring akala nila 'walang halaga' na.
Sa huli, ang 'Ibong Adarna' ay simbolo ng pagbabago at pag-unlad, na sukat na sukat ang kailangan natin sa makabagong panahon. Mula sa mga aral ng pagtanggap at pagkakaunawaan, masasabi nating tunay itong mahalaga sa ating pag-unlad bilang isang lipunan. Ang pag-aaral dito ay parang paglalakbay sa mundo ng ating nakaraan at pag-unawa sa kung saan tayo patungo.