Mangialam In English Novels & Stories

natatarantang bulalas ni Manang Juris. Umiiyak akong umiling dahil pareho silang mali ang akala. “H-Huwag po kayong mag-alala. A-Ayos lang po ako. N-Naiiyak lang po kasi sobrang masarap itong kinakain ko. . .” Both of them looked at me bewilderedly as I wholeheartedly ate the Green Mangoes with Bagoong while sobbing. I still don’t know why I am so emotional, but I don’t care about it as long as my cravings were being satisfied.

Tamang nood lang ng random videos bago kami dalawin ng antok ni Dodong Ishmael. Ngayon? Ito naman Indian mango ang trip ko. Napahawak ako sa tummy ko at lihim kong kinausap ang anak ko. “Seryoso ka na rito baby?” bulong ko pa akala mo naiintindihan ako. Pero natakam ako parang sumagot siya o isip ko lang iyon dahil sa kakaisip ng Indian mango.

“Chi è quest'uomo con cui stai, figlia mia?” Gusto niyang ngumiwi ngunit pinikit niya ang sariling ngumiti. Kailangan niyang maging magalang. He needs to remind himself that he’s in Rome. Nilingon siya ni Lyla saglit bago muling tumingin sa mader. “Uhm… anche lui è un mio amico che voleva vedere i bambini,” Lyla spoke and that… that surprised him. He didn’t know she’s a multilingual. Kung magsalita ito ng Italian ay para bang tagarito siya. Hindi niya maiwasang mamangha sa dalaga. She never fails to surprise him with any ways he could ever imagine.

"Gusto kong kumain kasama mo." Parang isang mahikang palabas, isa pang mangkok ng mainit na noodles ang lumitaw mula sa likuran ni Malleah. Hinila niya ang isang upuan at umupo sa harap ng mesa. Kumuha siya ng isang piraso ng noodles gamit ang chopsticks at pinuri ang sarili, "Tunay nga akong perpektong lalaki. Isang beses ko lang tiningnan ang resipe, pero nakagawa na ako ng ganitong de-kalidad na pagkain. Hindi matatawaran ang aking galing."

Padabog na binagsak ni Mama ang knife at tinawag ang maid para kuhain ang pagkain na susunod na ihahain. "I don't understand," nauutal na saad ni Leto at hindi makatingin kay Mama. "idiota, come fai a non capire se l'hai già fatto senza il mio consenso?!" Natigil ako sa pagkain, nakakatakot si Mama kapag nag-italian na ito. Si EJ naman na nag-pahid sa cloth pero kita na natatawa ito ngayon sa naririnig nya.

Kahit papaano, gumaan ang pakiramdam ko at gusto kong kumain ng noodles na may maraming gulay. "Ahm... gusto ko po, Manang, ng noodles na maraming ampalaya at talong," sabi ko at ngumiti ako kay Manang. Nangunot noo naman ito at tumingin sa akin na nagtataka sa gusto kong pagkain. "Iyon po ang gusto ko, Manang, gusto ko lang po subukan kung masarap," sabi ko pa. "Gusto ko rin sana subukan, pero alam mo naman na ayaw ko ng ampalaya, di ba?" ngiwi pa na sabi ni Manang. Tumango naman ako.

Magalang na sabi nito "Ganoon ba? Oh siya tara na mga iho, iha nakahanda na pala ang lahat na pagkain". Pag-aaya ni Mom saamin "ANG sarap po nitong lumpiang shanghai Tita. The best po talaga!". Nakakailang ulit na salita ni Jill sabay thumbs up habang ngumunguya pa ng pagkain

Hindi niya alam kung matatawa siya o mas lalong maiinis. "You're over reacting! I can't be sick just by not eating a dinn--" "You forget you didn't have your lunch too." He smirked "Ulcer is a serious illness señorita" Damn! "Oo na.. You win!" Marahas niyang hinaklit ang food pack mula sa kamay nito. May pakiramdam siyang hindi siya nito titigilan kung hindi niya kakainin ang dala nito. Gamitin ba naman ang Papa niya!

Nilapitan ang dalawa saka kinausap. "Manners." Mariin na wika ng ama sa dalawa. "Sorry—" nagkuro ang dalawa. Napangiti na lang sina Iñigo, Xavier, at ama nila dahil do'n. Isang salita lang ng ama nila sa kanila—sumusunod kaagad.

Sorry for him he didnt treasure her feelings til she's gone. Ganun naman raw talaga , malalaman mo lamang ang halaga ng isang o tao kapag wala na ito.We tend to search for things when it's scarce . Mapait namang ngumiti si Liam. " Kain ka neto, antamis." in about nito isang pirasong sliced sweet mango. " Hmmm, matamis..." sambit niya nang tikman ang hinog na mangga.