Nag Almusal Kana Ba In English นิยาย & เรื่องราว

“At, naghanda na ako ng almusal mo. Tumingin ka sa kaliwa mo. Almusal ‘mo’, ibig sabihin ay sa akin nga talaga ito. Tsk. Okay, kakain na talaga ako.” Kumilos na ako ng mas malapit pa sa lamesa. Dahan-dahan pa rin dahil hindi pa tuluyang magaling ang aking paa. Nang makalapit na ng husto sa lamesa ay kaagad kong binuksan ang takip. Tumambad sa akin ang sinangag, itlog na nilaga na nangingitim na kasi bulok na yata—dejok. Pinirito talaga ang itlog, saka may hotdog at juice.

"Gano'n ba? Ay, sige. Huwag ka nang mag-abala ako na ang kukuha ng makakain ko. Kumain na rin ba kayo?" "Sabay-sabay po kaming kumakain at mamaya pang alas siyete kami kumakaing lahat. Umupo na lang po kayo do'n sa dining area po at ilalabas ko na ang almusal. May gusto po ba kayong ipaluto?" Ngumiti siya rito. "Salamat pero okay na sa akin kung ano mang nailuto mo na."

, sabi ko sabay yakap sa kanya. "Always welcome mimi. Uhm, hindi paba tayo kakain ng almusal mimi? Nagugutom na ako eh." "Yup, sige, hihintayin lang natin sila saglit nak." "Ah okay mimil Sige at maliigo muna ako." *******

Sing taas 'ata ng mount everest ang energy nito ngayong umaga at nakasigaw na pagpasok pa lang sa bahay nila. "Nothing, gusto ko lang dumayo ng almusal dito," ngising tugon nito. "At anong maaga pa? Tanghali na alas-nuebe na ng umaga ngayon pa lang kayo mag-aalmusal," ani nito na ang tingin ay nasa mga pagkain sa mesa. Inirapan niya ang kaibigan, kahit kailan talaga isip loka-loka ito. Makikikain na nga lang ang ingay pa. Pero mahal niya ang kaibigan.

“Para makita mo si Mira… at makilala mo rin ang mga kaibigan niya.” May kung anong kumislap sa mga mata ni Aling Carmen, halo ng excitement at kaba. “Ta–talaga po, Ma’am?” Bahagyang tumango ang ginang. “Of course. sabi nito na parang napakasimpleng bagay lang. Lalong lumapad ang ngiti ni Aling Carmen. Hindi niya maitago ang tuwa. “Uhmm… kaya bilisan na natin,” dagdag pa ng Doña. “Dapat pala doon na lang tayo nag-almusal.”

Bigla na lang akong nawalan ng lakas. "Magandang umaga po pala ma'am. Nakahanda na po ang almusal. Sana po ay kumain po kayo ngayon. Bilin din po kasi ni Sir 'yon ehh," tugon naman niya sa akin. Hayts, kahit naman hindi na niya sabihin sa akin. Kakain pa rin ako lalo na gutom ako. kahit anong pagkain diyan kakainin ko ng walang arte, duh.

Narinig iyon ni Alfred. Napalingon ito sa kanya bago bahagyang napangiti. “Was that... your stomach?” Napakagat-labi si Jamie. “A-Ah...” Napakamot siya sa batok. Hindi niya alam ang sasabihin dahil sa hiya. Sumulyap si Alfred sa suot nitong relo. “It’s almost lunch time na pala,” wika nito “How about we have lunch first? I know a good restaurant nearby.”

“Ginawa ko lang ‘to para makita kitang tumatawa. Worth it.” Napailing si Althea, pero hindi maitago ang ngiti. “Ang corny mo.” “And yet, you’re smiling,” balik ni Adrian, sabay kiss sa kamay niya. Sa huli, simple lang ang breakfast nila—pancakes, scrambled eggs, at kape. Pero sa mata ni Althea, iyon na ang pinakamasarap na almusal na natikman niya. Hindi dahil perfect ang luto, kundi dahil kasama niya si Adrian.

Inihanda na lamang niya ang almusal para kakain na lang ang mga ito pagkatapos maligo. Makalipas ang isang oras na hindi pa umaahon ang mag-ama, pinuntahan na niya ito. Nagpapaligsahan sa paglangoy ang mga ito nang datnan niya. “Kakain na, mga palangga ko!” sabi niya. Ginamit niya ang term ng salitang ‘mahal’ sa wikang Bisaya. “Mommy, let’s swim!” ani Samara.

nagtataka nitong tanong. Nagkibit-balikat ako. “Later na lang.” “Bakit? Nakapag-almusal ka pa ba kanina kaya ka lalong na-late?” usisa nito. Umiling ako. “Nope.” “Kung gano'n, kumain ka na muna, hindi maganda na walang laman ang sikmura kapag umaga. Breakfast ang pinakamahalaga sa lahat,” suhestiyon nito.