Nakakatuwang isipin na kapag pinag-uusapan ang pinagmulan ng modernong teoryang wika, kadalasan ang unang lumilitaw sa isip ko ay si Ferdinand de Saussure. Sa personal kong pagbabasa, siya ang nagbigay ng malaking framework na nagbago ng pagtingin sa wika mula sa simpleng paglista ng mga salita at mga pagbabago nito tungo sa mas sistematikong pag-aaral ng istruktura — ang ideya ng 'langue' at 'parole' at ang konsepto ng mga relational signs ay napakalakas. Ang kanyang gawa na pinagsama sa posthumous na libro na 'Cours de linguistique générale' ang madalas itinuturing na simula ng modernong lingguwistika sa Europa, dahil doon lumitaw ang structuralist approach na nag-impluwensya sa maraming disiplinang humanidades.
Gayunpaman, hindi ko maiwasang tandaan na hindi lang siya ang may ambag: sa Amerika, lumabas sina Leonard Bloomfield at ang mga behaviorist na nagpatibay ng malakas na tradisyon sa descriptive at distributional analysis. At saka, dekada pagkatapos ni Saussure, pumasok si Noam Chomsky na halos nagbago ulit ng laro sa pamamagitan ng generative grammar, partikular sa 'Syntactic Structures', kaya ramdam ko na ang modernong teorya ay hindi isang biglaang simula kundi serye ng rebolusyon — unang ikinilos ni Saussure, at tinulak pa ni Chomsky at ng iba.
Sa huli, bilang mambabasa at tagahanga ng kasaysayan ng wika, iniisip ko na si Saussure ang may pinakapundamental na posisyon bilang "nagpasimula" sa modernong pag-iisip tungkol sa wika, ngunit mahalagang tandaan na ang kwento ay multilayered at patuloy na umuusbong — parang isang mahusay na serye na may maraming season at twist na hindi mo inaasahan.