Memories Of The Past Quotes Novels & Stories

Hindi ko nalang din pinapansin at sa halip ay kain nalang ako ng kain. "D'you know that spirits have memories of their past lives?" Nabitin sa ere ang kutsara ng spaghetti na dapat ay isusubo ko pagkarinig ko sa sinabi nito. "Really?" I asked abruptly. Agad naman itong tumango saka ako tinitigan na puno ng interes. "Yup. Nabasa ko sa isang article na when a soul successfully crosses over death, that's when they regain their memories."

he whispered in my ear as we seated. Nilingon ko siya at tipid na ngumiti. "Wala naman. I just remember the past." Agad na nagdilim ang mukha niya. "How many times do I have to tell you—" "To forget the past. I know. But still, I can't help it. Isa pa, bakit ko naman kalilimutan ang nakaraan. Kung hindi naman dahil sa mga nangyari noon ay hindi naman tayo magiging ganito kasaya at katatag ngayong kasalukuyan."

"Reminiscing memories?" Nag-angat ako ng tingin sa kaniya. "Sorry, reminiscing memories isn't my thing, Marcus." Humakbang siya palapit sa akin. "Naalala mo ba ang pagkakataong nandito tayo noon? Ang halik?" Pinaliitan ko siya ng mga mata. Pinigilan kong hindi maipakita ng expression ko ang pagkahiya dahil sa natumbok niya ang iniisip ko.

Pero maya maya namalayan ko na nagsasalita na ito ng sobrang hina. "Kung pwede lang.." Bulong ni Zach "Kung pwede ko lang kalimutan ang lahat na nangyari sa nakaraan ko.. At maging masaya na lang..." Malungkot ang boses nito. His past is messing up with him again.

Pero maya maya namalayan ko na nagsasalita na ito ng sobrang hina. "Kung pwede lang.." Bulong ni Zach "Kung pwede ko lang kalimutan ang lahat na nangyari sa nakaraan ko.. At maging masaya na lang..." Malungkot ang boses nito. His past is messing up with him again.

Pagkatapos niya akong yakapin ay tinanaw ko ang papalayo niyang bulto. [End of the Flashbacks] "So it really happen. I always thought they are the one who forgot us, but I didn't realize that I also forgot things that is important." I smiled sadly when I whispered it. "I always want them to remember us, but I don't realize that there is someone that are waiting for me to remember him." I'm sorry, Drix. ***

Tumitig ang mata niya sa akin na para bang nadidismaya. Umiwas tingin ako. “Once you remember all of your memory. N-Narinig ko kay inang na delikado para sa utak mo. M-Mas gagaling ka sa puder mo, Piere.” “I won’t remember them, then. J-Just stay with me. Wala akong pakialam sa marangyang buhay na mayroon ako noon. I-Ikaw lang at ang simpleng buhay na mayroon ako ang kailangan ko,” mariing sabi niya dahilan para mapait akong ngumiti.

“Mom is a good mother. Iyon na lang ang dapat kong isipin at hindi ang kung ano-ano pa.” "Yeah, that's what we should think of. Let us not look at the past that couldn't touch us. Whatever happened then, we cannot fix it, but we could focus on not repeating whatever they did before." “I agree with that," Harriet nodded. "Wala naman talagang dapat isipin pa sa nakaraan. Kailangan tayo ni Mommy at iyon na lang ang dapat nating isipin.”

Siguro, kaya napansin ko agad siya kasi may kakaiba sa article patungkol sa kanya. "Past has a lot of unknown and unfinished stories, isn't it?" tanong na naman nung lalaki kaya muli akong napatingin sa kanya at ngumiti. "Pero may hindi dapat kinakalimutan para hindi mabago." Kasi hanggang ngayon, may mga taong gusto pa ring baguhin ang history. Well, they can't do that today. We will never forget. Never again.

Nakalimutan kong pwedeng makasama sa kaniya ang pilit na pag-alala ng nakaraan. "The doctor added that he may forget the past forever if he tries to remember it. Little by little, let's just let him remember. Hindi iyong pinupwersa natin siya..." dagdag pa nito. Parang nangliit ako sa pwesto ko. Pakiramdam ko ay sinisisi ako ng kapatid niya sa nangyari. Ayaw ko mang isipin, ngunit sa tono at pananalita nito ngayon ay parang ganoon ang nangyayari.