Novel & Cerita Quotes On Past Memories

Not to curse him or to hate him but to thank him for giving him a life to be born in this wonderful life where he exist. Panahon na din siguro para kalimutan na lamang niya kung ano man ang mga grudges sa nakaraan. Past is past, ika nga, so let those pain be healed and forgotten. Let's those scratches from the past the brilliant future that twinkling each moment be refreshed. Tama nga ang sinasabi ng ilang philosopher at sikat na authors, reopening the past is the only way to be healed and unlocking the missing key to make a new beginning of a new chapter in life.

Alam kong galit siya sa akin pero may puwang pa rin sa puso ko ang umaasang ang dating Marcus ang makikita ko. "Stop reminiscing about our past. Hindi mo na 'yon maibabalik pa. Make yourself useful. Afterall, I am paying you millions. Umpisahan mo na trabaho mo at huwag mong sayangin ang oras ko." His words are so sharp that it immediately pierce me through my heart.

Hindi ko nalang din pinapansin at sa halip ay kain nalang ako ng kain. "D'you know that spirits have memories of their past lives?" Nabitin sa ere ang kutsara ng spaghetti na dapat ay isusubo ko pagkarinig ko sa sinabi nito. "Really?" I asked abruptly. Agad naman itong tumango saka ako tinitigan na puno ng interes. "Yup. Nabasa ko sa isang article na when a soul successfully crosses over death, that's when they regain their memories."

Hindi kasi niya maiwasang isipin na kaya dinidistansiya nito ang sarili sa kanya ay dahil sa nawawala na ang pagmamahal nito sa kanya, na pinandidirian na siya nito ngunit parang imposible naman iyon dahil kapag tumitingin ito sa kanya ay nakikita niya kung gaano kalaki ang pag-ibig nito sa kanya. Hindi nga ba eyes are the window of the sould. Sa kaisipang may amnesia siya pero nagawa niyang maisip ang quote na iyon, parang gusto niyang matawa ng husto. Natigilan lang siya nang makita niyang titig na titig ito sa kanya na parang may gustong itanong. Well, parang gusto nga rin niyang itanong dito iyong tungkol sa boses ng batang babae na narinig niyang tumawag sa kanya ng Mommy.

Napakaseryoso naman ng taong to. "Hindi masaya ang pagiging imortal lalo na kung makikita mo ang mga minamahal mong mamatay. Makikitang mong nasisira ang lugar na yong kinagisnan. I've seen the history with my naked eyes and Our history is tragic, so my past is, our past."

“Oo... medyo marami lang talagang pumapasok sa isip ko ngayon. Sobrang naghahalo-halo lang.” Sinalubong ni Ma'am Elena ang tingin ko nang may malambing na pag-unawa. “Huwag mong pilitin ang sarili mo, hija. Memory is a strange thing. Minsan, kapag mas pinipilit mo itong alalahanin, mas lalo itong nagtatago at lumalayo.”

"Let's just say I have a good memory." Pagkatapos ay may isa pa itong message. "Kapag gusto kong tandaan ang isang bagay, hindi ko iyon nakakalimutan." Matagal na tinitigan ni Nevaeh ang mga salitang iyon. May kung anong bahagyang gumalaw sa kanyang puso. Ngunit sa huli ay napailing na lamang siya. Mukhang sobra na naman siyang nag-iisip.

"Dapat mo nang tanggapin ang katotohanan: ako ang nanalo noon, at ako pa rin ang nananalo ngayon! Kailangang tumingin ang tao sa hinaharap, kaya nga sinabi kong matagal nang dapat ibaon sa limot ang lahat ng galit at samaan ng loob natin!" Habang nagsasalita siya, iniabot niya ang isa pang tasa ng kape na hawak niya. Mahahaba at mapuputi ang mga daliri ng kamay na iyon, walang bakas ng hirap o pagod ng pang-araw-araw na buhay. Paano niya nagagawang sabihin ang salitang "kalimutan na ang nakaraan"? Para iyong lantaran na pang-iinsulto!

I wished I could tell her everything. Every single detail. Every morning I forced myself out of bed because I couldn't afford to stop living. Because my parents no longer had the chance to. I swallowed those words. Especially because what I was saying wasn't only for myself anymore. It was also for her. "That no matter how bad your past is, you can still move on from it if you're willing to replace it with something better. Sometimes it's good to let go and create new memories that you can cherish in the future."

Ngayon, na-realize ko na masyado pala siyang nasaktan nang mawala ‘yong lolo niya dahil siya mismo ay nakita kung paano ito mag agaw-buhay noon. Memories are indeed powerful and scary at the same time. Powerful dahil kayang ibalik nito ang pakiramdam ng nakaraan at nakakatakot dahil hindi lahat ng nakaraan ay masaya at worth it matandaan. Now, I’m scared of my own memories. “Maybe it hurts a lot right now, pero matututunan mo ring yakapin ‘yong sakit na dala ng memorya mong ‘yon, Vic.”