Million Knives の小説・ストーリー

Hinatak ko mula sa tagiliran ko ang maliit na combat knife — manipis, matalim, walang awa. Walang pag-aatubili, walang sermon, walang paalam. Isang mabilis, malinis na hiwa sa leeg niya. Narinig ko ang pagbugso ng dugo, ang huling gapang ng kanyang buhay na hindi na niya kayang kontrolin.

' napangiti ako sa naisip ko, now I'm in a good mood to fight. Nag hintay ako sa kwarto ko ng ilang minuto dahil kanina pa ako handa para sa laban. Nag suot ako ng sleeveless turtle neck na kulay red hapit na hapit sa katawan ko. Pinatneran ko din ng short na kulay black at Ankle boots. Inilagay ko naman sa hita ko ang lalagyan ng baril at Buck 119 special hunting knife na costomize, may red diamond sa handle ng hunting knife ko. Kaming apat ay binigyan ng gantong hunting knife. Ang kay Kesha ay kulay emerald green, DK naman ay blue diamond at kay Sofi ay pink diamond. Nakaukit din sa blade nito ang code name namin.

This room is exactly the same thing I wanted to have. Lahat ng mga koleksyon ng lalaki ay pinoprotektahan ng makapal, matibay, at clear na salamin— mga dagger, katana, swords, guns, at iba pang mga armas na hindi na masiyadong pamilyar sa akin. Ang mga armas na meron siya ay kaparehas ng mga napapanood ko sa mga palabas. Yung mga swords niya ay parang straight out of a fantasy movie sa ganda. Makikinang ang mga 'yon at makikinis, halatang iniingatan talaga.

“How would I spare all of you if you wanted to f*cking kill my mother? Now tell me, who the f*ck was the mastermind behind this!” Still, they didn’t utter anything which made me furious. I went fast while holding my Stiletto Knife, and tugged harshly the hair of one of the f*ckers who pleaded to me to spare his life, but I didn’t care, and I slit his throat using the sharp blade of the Stiletto Knife I’m holding which made the other f*ckers scream in terror. Blood and lifeless bodies were scattered on the floor, and their screams made me smirked devilishly as I killed them one by one brutally. My men immediately cleaned their worthless bodies then burned them into ashes.

He was also good at close combat. Gio known as the King of Blades kaya naman ay tudo hasa siya sa US 1918 Mark I Trench knife niya, it was the deadliest knife that was ever built during world war one. It was the best weapon for close quarter combat because its featured knuckles. Minana niya pa ito sa ninuno niya. Jonathan also love sharp things, he's weapon is a shuriken. He's weapon has a very unique feature, it can be a bomb or anything, he costumize it himself. Some of his shuriken can also enlarge and reconstruct as a trench knife, whenever he likes it.

Sabi nya, hindi na niya uli gagamitin ang kutsilyong iyon. Nagulat nga ako nung ginamit nya yung symbol of membership ng DBG kanina eh. Yun yung kutsilyo na ginamit nya, may dala naman syang iba. That knife he used, matalim yun na may dyamante sa may handle. Sa mismong blade may naka-ukit na rose na may diamond sa gitna at may dalawang kutsilyo sa baba na magka-ekis.

Mas malalaki pa sila sa akin ng halos dalawang ulo. Isa ang may combat knife. Isa ang may assault rifle. Isa ang may bakal na tubo. "Walang lalabas dito nang buhay!" Sigaw ng isa. Ngumiti lang ako. "Subukan ninyo." Sumugod sila nang sabay-sabay. Ngunit iyon ang pagkakamali nila. Mabilis akong yumuko. Iniwasan ang tubo. Sinipa ko ang tuhod ng una.

Bumagsak na ang kaniyang lakas. "Malapit naaaaa. Nakahanda na ang lahattttt." Ramdam ng lalaking hapones ang kilig at pananabik habang pinagmamasdan ang apoy. Nasa loob na siya ng kaniyang kwarto na Jungslagger mismo ang nagbayad. Off na siya sa kaniyang duty pero hindi pa rin siya nagpapahinga. Ilan sa kaniyang mga kagamitan sa pag-oopera ang kaniyang inilabas mula sa kaniyang bag. Isa isa niya iyung inilapag sa mesa. Isang surgical knife ang kaniyang tinitigan. Dahil sa liwanag ng apoy ay nakita niya ang kaniyang repleksyon sa surgical knife. "Andromeda. Soon to be mine." ___________________________________________________________________________

Kung tutuusin ay marami nang naunang mas delikado pa kaysa sa misyon niyang ito. The men are all dressed in red and black. A traditional sword kimono and they are all handed with katana. Sunod-sunod siyang sinugod ng mga ito, ngunit dahil sa pagiging bihasa rin niya sa paggamit ng katana ay isa-isang bumagsak ang kaniyang kalaban. A blade flashed in the air and clang of tempered steel. Each of his enemies fell lifeless on the ground. Walang mababakas na kahit anong emosyon sa kaniyang mukha. Wala siyang ibang nasa isip kun'di ang matapos agad ang minsyon at makauwi sa kaniyang isla.

"Isang maling galaw at ipapasabog ko ang mga bungo niyo bago pa man kayo makapasok sa mansyon ng Don." ​Dahan dahang inilabas ni Heinrich ang kanyang duguang mga kamay. Hinubad niya ang kanyang itim na kevlar vest at hinayaan itong bumagsak sa malamig at basang semento ng pantalan. Sumunod ako. Yumuko ako at maingat kong kinuha ang dalawang combat knives mula sa aking bota bago ko ito inihagis sa mismong paanan ng heneral.