Novel & Cerita Minimalist Captions

Gayunpaman, walang tao sa silid. Wala roon, walang bakas ng ibang tao maliban sa kanya. Isang bakanteng silid ito, pinalamutian sa istilong minimalist na may tanging king-sized na kama na nasa gitna at natatakpan ng malinis na puting bed linen, na sumasalungat sa maitim na headboard nito. Nakasara ang mga kurtina, kaya lumikha ito ng madilim at kulay-amber na liwanag mula sa sinala ng mga ilaw ng lungsod.

Nang mabasa ko ang caption ay napagtanto kong hindi lang umaga ko ang nasira, kundi buong araw. Jazz Morales: “Life is better when you're smiling.” #YourMyGreatestGift

Sa ibaba ng screen, may isang maliit na caption na lumitaw, nakasulat pa rin sa pulang titik. “We’re closer than you think, Mr. Laxamana. She is within arm's reach.”

Ilang minuto pa muna akong naghintay dahil ramdam ko pa rin ang presensya ng dalawa sa likod ng nakasaradong pinto. "Eavesdropping huh." komento ko habang dina-dial ko ang numero nung kaibigan ko. Ilang segundo ang lumipas nung pumailanlang ang boses ni Kian. "What is it!?" Galit na tanong nito. I rolled my eyes. "Benz Colminares, Andrian Salvador. Find any information about them and I want their business to be crash first thing in the morning." Binaba ko ang tawag ng hindi hinihintay ang sagot ni Kian. "I will make sure, you get the justice you deserve, Carina."

Agad kong pinindot ang profile niya to view his stories. Nanlaki ang mga mata ko nang bumungad sa akin ang mukha ko. Nakatingin ako sa camera habang punong-puno ang bibig ko. Then it has a small caption, "she's hungry and cute,," Napataas ang kilay ko. Bakit naman nila pinagkakaguluhan ito? Eh picture lang naman 'to! And besides, I am really cute. No doubt. ---- 💫

Kakaunti lang ang mga gamit na animo’y mahilig sa minimalist ang binata. Malaki ang bahay, but not that big. Enough lang para sa apat na miyembro ng pamilya. Nilapitan niya ang isang counter na napupuno ng mga picture frames. Isa-isa niyang tinignan ang mga ‘yon at nakitang puro litrato lang ito ng mga bansa. No pictures of him. What a weird guy. “Miss Delancy?”

Ngunit higit sa lahat, may isang detalyeng hindi puwedeng ipagkamali. Sa isang sulok ng litrato, may pares ng mga binti ng isang lalaki. Iyon ang pinakamahalagang bahagi. Kasama ng larawang iyon ang maikling caption: “He’s just acting tough.” Ilang salita lamang. Napakaikli.

Kay Dom ay plain at oversize na shirt sa paborito kong kulay. Binuksan ko ang pinakahuling maliit na box at nakita kong isang kwintas rin iyon. It's a minimalist design and I could say that it's really beautiful though in someone's eyes they will say it's just simple and not that catchy. Hinila ko ang ribbon sa ibabaw para kunin ang kwintas nang may nahulog na papel mula sa ilalim ng box. Pinulot ko iyon at gano'n nalang ang paglusaw ng ngiti ko nang mabasa ang nakasulat sa labas.

Tahimik, simple, pero napakabigat ng kahulugan. Pinulot ko ito. Maingat kong in-anggulo ang phone ko, sapat para makuha ang dokumento pero hindi lantad ang lahat ng detalye. Hindi ko kailangan ng paliwanag. Hindi ko kailangan ng mahabang caption. Pinost ko ito sa social media. Dalawang salita lang ang inilagay kong captions. “Already married.” Pagkatapos, ibinaba ko ang phone at huminga nang malalim. Sa halip na kaba, kakaibang gaan ang naramdaman ko. Parang may tanikalang tuluyang naputol.

I murmured looking at the frames I was holding. Tinapos ko na ang paglilinis ng mga display sa aming bahay. Our house was composed mainly of picture frames and paintings like how I wished it to be. Gusto ko kasi na sa tuwing titingin ako sa mga litrato, babalik sa isip ko ang mga alaala na gusto kong matandaan. Minimalist lang din ang style nito dahil tatlo lang naman kaming nakatira at ayaw kong maraming abubot ang naka-display. Mas maganda pa rin ang simple.