Photography Captions Novels & Stories

Hindi siya gumawa ng mahabang caption. Isang simpleng larawan lang ang ipinost niya. Isang tasa ng kape. Isang notebook. At isang maikling linya. “Peace is expensive. Kaya piliin mong huwag sayangin sa mga taong ingay lang ang ambag.” Makalipas ang ilang minuto ay nagsimula nang dumami ang likes. May mga empleyado ring nakakita. “Parang may pinapatamaan…”

Pagkatapos ay marahang lumapit. Nakatayo na siya ngayon sa tabi ni Rhylle. Magkadikit halos ang kanilang mga balikat. Hindi niya namalayang... Mabilis na naman ang tibok ng kaniyang puso. "Smile!" Sigaw ng photographer. Sabay-sabay silang ngumiti. Click! Sa iisang litrato... Hindi lamang isang bakasyon ang nakuhanan.

I don't know pero yung angle ng camera ay ganun. Di ko na kinaya yung susunod na picture because they were kissing. Legit sa account nya yun pero hindi ko kita yung mukha noong girl kasi malabo pero ako kitang kita ko. That time, I also saw the caption. Mas lalo akong nagulat at nanlumo. " Mi agapi " ang tangging naka lagay sa post nya. Really? I thought kami na?

He is breathing heavily and beads of his sweat are starting to fall on the ground. We stop walking nang ang itim na van kanina ay pumarada sa harap namin. We looked at each other, we are both panting, naramdaman ko na rin ang nanghihina kong tuhod dahil sa pagtakbo at sugat na parang gusto na nitong bumigay. He tilted his head as a sign of defeat. Lumunok ako. Ang mga naghahabol sa ‘min kanina ay nasa harapan na namin.

“Kinuha ko ang cellphone ko sa aking bulsa para habang naghihintay ng customer ay nailagay ko na sa gallery ng phone ko ang mga kuha ko sa gallery ni Kimberly baka mamaya makalimutan ko na. Wala akong oras kumuha ng kahit anong picture sa phone ko, wala sa sarili ko or dahil hindi ko lang kasanayan na nagpipicture sa sarili ko, kung kasama ko ang anak ko ay baka marami akong nakuha na caption sa kanya. He's my priority, gusto ko ma caption every year and while he's growing up. And tell him each day how amazing he is and how thankful I am to have him in my life.

Dalawang pictures ang in-upload niya at ang unang photo ko ay 'yong nando'n kami sa ibabaw ng bundok na nakatagilid ang anggulo ko habang tinitingnan ko ang paglubog ng araw. Ang pangalawang picture ay 'yong nakatingala ako sa puno habang nakikita sa likod ko 'yong duck na nakalubog sa lupa. At gaya nga no'ng sabi niya, hindi niya in-expose ang mukha ko. Sa unang picture, hindi naman klaro ang mukha ko dahil nakatagilid naman ako. Sa pangalawang picture naman ay natatakpan ang mukha ko ng mask at wawai hat na may Stell Talavera na naka engraved at naka cursive style. Nilagyan pa niya ng lame na caption na 'With her, I'm at peace'. Sabihin niyo nga na may saltik talaga 'tong taong 'to. Parang

Pinaayos niya pa sa akin ang kamay ko na ipormang puso kapareho ng sa kaniya na nakalagay sa malaki niyang tiyan, saka muling kinuhanan ng larawan. Napangiti siya sa kinalabasan no'n at balak ko rin sanang tignan, ngunit inilayo niya kaagad sa akin. Napansin ko pang sinend niya iyon sa group chat naming magkakaibigan habang nag titipa. "What did you put as a caption?" I asked. She just smile and turned off my phone then went to the garden.

Nag-post pala ang babae ng mga larawan kung saan may brasong nakayakap sa kanya, sa isa pang larawan ay nakasandal ito sa dibdib ng isang lalaki, ang picture ng couple shoes nilang dalawa, at pinakahuli ay ang nakatalikod silang dalawa at dagat at sunset ang background, medyo malayong shot iyon at maganda ang pagkakakuha. Sinabayan pa ito ni Chloe ng caption tungkol sa love na nasisiguro ni Czarina na kinopya niya lang naman kung saan. Walang mukha roon na pinakita pero sa pamilyar na mga damit, pamilyar na tikas ng katawan, at kutis ng balat, ay walang iba iyon kundi si Zayden. Napangiti siya nang mapait habang nanginginig ang kamay niya sa panghihina.

Parang isang larawan mula sa isang kasal na hindi kailanman naganap, o isang alaala ng panahong matagal nang lumipas. Napabuntong-hininga si Natalie. Hindi niya alam kung dapat ba siyang matuwa dahil, kahit papaano, may isang sandaling nagmukha silang buo, o malungkot dahil alam niyang pawang ilusyon lamang ito—isang litrato na puno ng mga ngiting pilit at damdaming hindi nasasabi. “Ready for pickup in three days,” sabi ng photographer, maingat na iniaabot ang resibo sa kanya. Ngumiti siya nang magalang, tumango, at saka marahang kinuha iyon.

Nakita kong nasa Pop Star Park na naman sila at halatang nag-iinuman. Nanlalaki ang mata kong tinignan ng maigi ang stolen photo ng isang lalaki. My ghad! Ang gwapo niya pa rin kahit stolen ang kuha. Si Kalix 'yun at may hawak na libro at nakasalamin. Ang cute niyang pagmasdan sa messy hair na ayos niya. Pero lalong lumaki ang aking mata at napalunok ng sunod-sunod nanh makita ang caption na nakalagay doon sa post ni Mark na…