Mischievous In Tagalog Novels & Stories

Tumingin siya sa akin na parang bored na bored. "Alam mo, you can't be friends if you don't use them. Kaya nga may friends with benefits eh. Mas maraming magagalit sayo sa ginagawa mo, lalo na yung mga girls," now she’s applying a red lipstick, this girl is only 18 pero kung umasta siya parang katulad ng mga pakawalang babaeng napapanood ko sa TV. "Anong pinagsasabi mo?!"

biglang banggit nito. "H-ha? Wala naman. Okay naman kami. Friends." Sabay iwas ko at tago ang ngiti. "Friends? Friends lang ba talaga?" usisa nitong may kasamang nakakalokang ngiti. "Friends lang kami." pag-uulit ko.

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

seryosong tugon nito. Naningkit siya at napangiwi. "You just made it sound like you're my boyfriend." Tinaasan siya ng kilay ni Marcus. "Tsh! Kung hindi boy friend ang tawag sa akin, eh ano? Girl friend?" Tinawanan niya ang biro nito. "You silly_." Natigilan siya nang may sumundot sa kaniyang pang-amoy. "Ayos ka lang?" nakakunot na tanong sa kaniya ni Marcus nang mapansin ang gulat niyang hitsura.

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.

"Saan ka naman pupunta? A-Anong gagawin mo?" Huli ko na napagtanto kung gaano ka-tanga ang mga tanong ko na iyon. He licked his lower lip. Nagpakawala siya ng malalim na buntong hininga. "Papakalma lang. Maupo ka na, Maia."

I ask her again in Tagalog language dahil naisip ko baka hindi siya nakakaintindi ng English dahil naalala ko dati ngumingiti lamang siya sa tuwing tinatanong ko siya. "Kung ayaw mong magsalita mapipilitan ulit akong saktan ka o 'di kaya ay ihulog kita sa pool." galit kong wika sa kanya habang naririnig ko ang mahina niyang hikbi. "J-Judy p-po S-Senyorito," mahinang sagot niya sa akin. Hindi ko naman maiwasang matulala habang napatitig sa kanyang maamong mukha.

From Anthony: Baby, nandoon na 'yung mga tauhan ko. Remember sa Imus, San Fermin muna kayo pupunta. Huwag kang magmadali sa pagpunta rito. Enjoy the rides there. Wala ka nang poproblemahin sa bayad sa rides, I already paid it, nakapangalan sa'yo. I miss you. See you later :) Mabilis naman akong napangiti nang mabasa ang mensahe ni Anthony.

Bakit ngayon ay nasasaktan ako na marinig ito sa iba? “Ay hindi naman ako ang may sabi nun. Narinig ko lang. Ganun lang talaga dito sa probinsya. Maraming tsismosa. Hindi ako kasali dun” ani Aneng. Mukhang natakot yata kaya dali dali itong umalis. Napansin yata nito na hindi ko nagustuhan ang sinabi niya. Napatawa si mommy Agatha sa ikinilos ng kasambahay.

Excited pa akong umakyat sa puno ng bayabas dahil bata pa ako noong last na nasubukan kong umakyat sa puno. “Iha! Mag-iingat ka riyan! Baka mahulog ka!” Kumaway lang ako kay manang. “'Wag po kayong mag-alala marunong po akong bumaba!” Sa totoo lang ay ako lagi ang taga akyat sa puno namin, at nang kapitbahay. Kapag naglalaro kami ay gawain ko na iyon. Nakailang puno na rin ako nang naakyat at nae-enjoy ko talaga. Pahapon na rin ngayon alas tres na. Nararamdaman ko nanaman tuloy ang pagiging bata ko.