Misery Stephen King Book Novels & Stories

Not until, one night he came with a girl. Natigilan ako nang pagbuksan ko ng pinto si Steve, dahil may kasama ito. Hindi lang basta kasama dahil pagbukas ko ng pinto ay naghahalikan pa ang mga 'to. Titig na titig ako sa kanilang dalawa na halos kainin na ang mga sarili nila. Hindi ko alam kung bakit hindi ko matanggal ang tingin sa dalawa. Gayong para na akong pinapatay dahil sa eksena nila.

Walang pag-iingat kong ipinamunas ang hawak kong tissue sa kamao kong puno na ng dugo. Sinong mag-aakala na ang isang tulad kong babae ay may nakatatago pa lang isang madilim na nakaraan? Ngunit hindi ko na nais pang balikan pa ang pagiging isang Assassin ko. Yes, I'm a Assassin before. Hindi lang ako kung sinu-sino lang dahil ako ang kinatatakutan ng lahat ng nakakakilala sa akin bilang si Sierra at hindi bilang si Harper na tunay kong pangalan. Kaya lang naman ako napasok sa ganoon sitwasyon ay dahil gusto kong mahanap ang mga taong naging dahilan kung bakit nawala sa akin si ate. Ang gusto ko, sa kamay ko mismo sila mamatay. Gusto kong maranasan nila ang sakit na ipinaranas nila kay ate K

Parang isang stand novel ang librong 'yon dahil nakasulat do'n ang mga bagay na nangyari sa female lead na inspired sa totoo niyang buhay. She writes the book when she’s not okay, when she feels like she’s given up. Some of the scenes she wrote in that book were what happened to her mother, Helenah Miller ten years ago. Namatay si Helenah noong 9 years old pa lamang si Hayacinth. The cause of its death was internal bleeding, mas naging complicated pa ang survival rate ni Helenah noong oras na 'yon dahil na rin sa dinadala nitong bata sa tiyan niya na pang-tatlong buwan pa lamang.

“L-leave? hik! S-sinong aalis diyan, ha?!” Their attention immediately went to the lady who is now conscious. Nakakunot ang noo nito at nakanguso pa habang masama ang tingin sa kaniya. “A-aalis ka? hik! H-hindi pa nga tayo nag-eenjoy, eh!” she gigglingly said. She examined the song book and quickly clicked buttons on the karaoke machine. They are so dumb founded by her sudden actions. Is she really sober now? *** NAALIMPUNGATAN na lamang si Zelica nang marinig kong may mga nagtatalo sa paligid niya. Kitang may natutulog, eh. Mga istorbo sa pagpapahinga niya.

Hindi naman kasi nito alam na kapatid ito ni Jared. “Hay naku, Sir! Siya po ang unang umatake kay ma’am Xyza! Naglalakad lang naman po kami at palabas na sana ng mall, tapos biglang magsasalita ‘yong babae! At kung anu-ano pang masasamang salita ang mga pinagsasabi niya kay ma’am? Hindi pa siya nakuntento at gusto pa talaga niyang saktan si ma’am?! Aba, kung nasaktan niya si ma’am, ingungudngod ko talaga ang pagmumukha niya roon sa tiles na inaapakan niya!” galit at matapang na sagot ni Merry kahit na hindi naman ito ang tinatanong niya. Pareho na lang silang napailing at lihim na napangiti ni Xyza dahil sa sinabi nito.

Ilang sandali pa s'yang naghintay sa isiping baka mayroon pang aplikante ang dumating pero wala nang dumating kahit isa, kaya naman bagsak ang balikat n'yang naglakad papunta sa elevator, uuwi na lang s'ya, tutal ay natapos naman na ang interview at hindi s'ya naka abot. Eksaktong pagbukas ng elevator ay ang paglabas ng humahagos na babae mula rito, mukha s'yang natataranta at hitsurang natatakot na ewan at nawala lang ang kanyang ganun hitsura ng makita n'ya mismo si Freya.

McKi awoke with only a blanket covering her body. As her eyes were about to open, she held her forehead, sensing the discomfort caused by last night's drinking session. Furthermore, she experienced mild discomfort in the area between her thighs. Memories from the previous evening flooded her mind. Remembering the incident that happened for the first time in her life caused her chest to throb. She swallowed hard with her dry throat. What has she done? Why did she allow this to happen to her? However, she decided to set that matter aside for now. Why? Because what has been done cannot be undone.