Novel & Cerita Mitolohiyang Romano

Isang marahas na buntong-hininga ang pinakawalan ni Roman bago walang sali-salitang sinakop niya ng halik ang mga labi ng babae. Humigpit ang pagkakayakap ni Roman sa beywang ng babae nang madama ng mga labi niya ang mainit-init at malambot na mga labi ng babae. Napuno rin ang ilong niya ng mabangong hininga nito na humalo sa amoy ng ininom nitong alak. “Shit!" pa-ungol na sambit ni Roman.

[Ang Banal na Paghuhukom] Ang Basilica of San Clemente ay hindi lamang isang simbahan; ito ay isang dambuhalang timeline ng kasaysayan ng Roma na nakabaon sa ilalim ng lupa. Ang kasalukuyang istruktura ay nakatayo sa ibabaw ng isang ika-apat na siglong basilica, na nakatayo naman sa ibabaw ng isang paganong templo ni Mithras. Para kay Ryella, ang lugar na ito ay ang perpektong simbolo ng pamilya Valente—mga patong-patong na kasinungalingan, madidilim na lihim, at mga altar na itinayo sa ibabaw ng dugo.

“H’wag mong sabihing nagdala ka na naman ng mga mabababang nilalang na ating aalipinin.” “Higit pa roon ama.” bigkas ni Prinsipe Roman sabay senyas sa mga kawal. Ilang saglit pa ay bumalik ang mga kawal na may bihag na limang nilalang. “Nahuli ko ang limang diwata na iyan nang ako lang mag-isa. Mula sila sa tanyag na Kaharian ng Nemitiko.” bulalas ni Prinsipe Roman. Napahanga naman niya ang kaniyang ama na kaagad humupa ang galit sa lapastangan niyang anak.

mataray na litanya nya. Napahalakhak nang tawa si Rom. Talaga lang ha, nakangising sabi nito, tingnan natin kung hanggang saan yang pagpapakipot mo, o baka naman plano mo yan na sa una ay mag dedeny na walang gusto sa akin, tapos sa huli ay hahabol habol ka dahil na inlove kana sakin, mayabang na sabi nito.

Kasabay nito, pinisil ni Roman ang mga u***g niya, at ang hapding iyon ang nagtulak sa kanya palampas sa bangin. Napa-iyak siya sa sarap, nanginginig habang pumipiga ang katawan sa kahabaan na umangkin sa kaniya. Umungol rin Roman, senyales na malapit na ito. Matapos ang malalim at mabigat na paghinga

pasimpleng bulong ni Roman sa kanilang dalawa ni Lori. Evony disdainfully scoffed under her breath. “That's too late. Nakita na ako ni Gabriel kanina.” “Alam ko,” sagot naman ni Roman. “Hindi malabong trapped na tayo sa patibong ng mga Constantino. Dapat lang na manahimik tayo at huwag munang kumilos.”

ang natatawang sinabi sa akin ni Ram sabay saboy sa akin ng tubig at dahil hindi ko iyon napaghandaan ay nakainom ako nang kaunting tubig na naging dahilan para maubo ako. "You really are crazy Romano Santiago!" inis kong sinabi dito na tinawanan lang naman nito, hindi ko mapigilan ang sarili kong pagmasdan ang maamong mukha nito lalo na ngayon na nakikita ko ang kasiyahan sa mukha nito, agad ko namang pinilig ang ulo ko palayo dito dahil ayokong makita nito ang emosyon na maaring nakaguhit sa mukha ko ngayon.

Sinabi ba ni Rome sa mga ito? But why? “Pumunta si Rome noong isang gabi at ipinaliwanag sa amin ang nangyari," anang ama ni Rome. Ang anyo ay hindi pa rin nagbabago. "We're very sorry kung napilitan kayong magpakasal dahil sa amin—at sa patakaran ng pamilya namin. Nang dahil sa pagiging istrikto ng pamilya ay napilitan si Rome na makisama sa taong hindi marunong magmahal. Our youngest daughter had suffered a lot because of you. Tiniis niya ang mga kalokohan mo, tiniis na makisama sa isang tulad mo. Just for the sake of protecting our family.”

Lumayo dito nang ilang hakbang bago muling nagsalita. “Ang pinakamalaking katangahan mo ay ang pagtitiwala mo kay Roman Romano,” saad niyang may diin ang bawat binibitawang salita, “napakaraming tao kang puwedeng pagkatiwalaan, bakit sa isang makamandag na ahas ka pa nagtiwala?”

Naramdaman ko namang may tao sa likuran ko kaya’t humarap ako roon. Biglang ipinalupot ni Rome ang kamay niya sa baywang ko kaya’t ang selos na namuo sa dibdib ko ay bagsakan na nawala at napalitan ng kilig. Shet! Paano siya kaagad nakarating sa likuran ko? Kaharap ko lang siya. Pero ano ‘tong pagyakap niya sa baywang ko? Uy, Rome, ah! Binibigyan mo na ako ng motibo, mahal ko. Magbabalikan na ba tayo?