Mitolohiya Tungkol Sa Pag Ibig Novels & Stories

"Dapat ba kitang paniwalaang mahal mo ako at ayaw mong maging pabaya sa akin.. o dapat ko bang unawain na ayaw mo nang iligtas ang kahit ano? Gusto kong itanong kung bakit hindi na ako ang iyong kaligayahan, pero bakit ka mapait na ngumiti at sabihing nauunawaan mo ang lahat..." "Madalas hinahatak ng pagmamataas ang mga tao, at nagiging komplikado ang pag-ibig. Nagkukunwaring nauunawaan dahil takot sa hubad na katotohanan..."

Si Alexandro De Luca, ang lalaking nakakaalam ng lahat, na kayang sirain ang isang kumpanya sa isang gabi, na kayang pumatay nang hindi kumukurap, ay hindi alam kung ano ang pag-ibig. "Ang pag-ibig ay kapag gusto mong maging masaya ang isang tao, kahit na kailangan mong isakripisyo ang iyong sariling kaligayahan. Ang pag-ibig ay kapag iniisip mo siya bago mo isipin ang iyong sarili. Ang pag-ibig ay kapag nakakaramdam ka ng init sa tuwing nakikita mo siyang ngumiti. Ang pag-ibig ay kapag natatakot kang mawala siya higit sa anumang bagay sa mundong ito," sagot ko.

“Well, welcome to my world, Talitha. This is how I love. Namimilit, nanakal, at ibinibilanggo ang lahat ng gusto ko.” Napaatras ako sa kaniyang sinabi. Ang kaniyang boses ay parang isang hatol ng kamatayan na binibitay ang aking kalayaan. Sa kaniyang mundo, ang pag-ibig ay hindi isang kanlungan, kundi isang masikip na silid na walang bintana—isang obsesyon na pilit niyang ipinapalasap sa akin. Ang kaniyang mundo ay isang impyernong binalot sa mamahaling tela. “Kung ganoon, hindi pag-ibig ang nararamdaman mo sa akin, Locke,” nanginginig kong sagot habang patuloy pa rin ang pagbuhos ng luha ko. “Kung hindi isang sakit.”

Lumingon si Mia at hinarap siya, ipinatong ang kanyang mga kamay sa dibdib ng lalaking kanyang minamahal. “Dahil ang pag-ibig na bumasag sa katahimikan ay hindi karaniwang pag-ibig,” sagot niya nang may katiyakan. “Ito ay pag-ibig na pinaghirapan, pinaglaban, at pinatunayan. Hindi ito nabuo sa loob ng ilang araw lamang, kundi sa loob ng mahabang panahon ng paghihintay at pagtitiis. Kaya naman, hindi ito madaling masisira ng anumang bagyo.”

I wanna know, they say it’s sweet like candy I wanna know, they say it feels like flying I wanna know know know know What is love? What does love feel like? I wanna know, they say you smile all day I wanna know, they say the world becomes beautiful I wanna know know know know What is love? Will this kind of love come to me too? Maybe, what I feel isn't love at all kaya ganito kalaking mali at kasakit. Bakit ko nga ba ginawa ang mga ito? Bakit ko nasabi ang mga bagay na iyon?

Tinawag siya nito, "Puwede ba tayong mag-usap?" Hindi siya nagdalawang-isip na lapitan ito kahit magpahanggang ngayon ay naiilang pa rin siya rito. Lumayo siya rito dahil sa pagtatapat nito ng pag-ibig sa kanya. Hindi niya ito mahal o kahit kapiranggot na pagtingin ay wala siyang maramdaman para rito. Kaibigan lang ang turing niya rito. Sinabi niyang lahat iyon dito nang paulit-ulit siyang kulitin nito. Labag man sa kalooban niya, kanyang nasabi na mayroon siyang nobyo kahit ang totoo'y wala naman. Simula noo'y nilayuan na niya ito. "Totoo ba?"

Ang gusto lang namin ay isang taong makakaintindi ng kwento namin. “Ang pag-ibig,” sabi ng pari, “ay hindi laging nauunawaan ng mundo. Minsan, hinahatulan ito bago pa marinig ang buong kwento.” Napatingin ako kay Mateo. “Pero ang pag-ibig,” patuloy niya, “kapag pinanindigan, may kakayahang magtuwid ng mga maling akala at maghilom ng sugat.” Hinawakan ni Mateo ang kamay ko nang mas mahigpit.

Mahigpit niya itong niyakap, pilit na inaalis ang sakit na bumabalot sa puso ng dalaga. "Mirasol, alam kong masakit," sabi ni Donya Loida, malambing ang boses. "Hindi madali ang magmahal ng taong hindi kayang suklian ang pagmamahal mo. Pero tandaan mo, anak, ang tunay na pagmamahal ay hindi palaging may kapalit. Minsan, ang pinakadakilang sakripisyo ay ang bitawan ang taong mahal mo para sa ikabubuti niya."

Sa gitnang bahagi ng entablado ay mayroong silya, kaya naupo muna sila roon upang makinig sa salita ng pari. "Makinig kayo, para sa inyo ang babasahing ito, lalo na sa mga gaya ninyong bago pa lang sa buhay-may-asawa." Tumango silang dalawa at nag-umpisang makinig. "Sapagkat ang katalinuhan ay kumukunyapit sa katalinuhan; karunungan ay tumatanggap ng karunungan; katotohanan ay yumayakap sa katotohanan; karangalan ay nagmamahal sa karangalan; liwanag ay kumukunyapit sa liwanag; awa ay may habag sa awa at inaangkin ang kanya; katarungan ay nagpapatuloy sa kanyang ginagalawan at inaangkin ang kanya; paghuhukom ay magpapauna sa harapan ng kanyang mukha na kung sino mang nakaupo sa luk lukan at n

napatingin ako sa gawi nila Aling Maria at nakita ko na nagpapahid sila ng mga luha Tahimik naman ang lahat dahil hindi siguro nila maintindihan when I said that I knew her from the past and the present. “Kay Lola Choleng ko naintindihan ang tunay na kahulugan ng pagkakaibigan. Ang sakripisyo na kaya mong ibigay sa iyong kaibigan at ang pag-aalaga at pagmamahal na kalakip nito. I have learned from her that true love never ends at ang pagmamahal, walang pinipiling edad, status, color or race, dahil kapag nakalaan sayo, destiny will bring you together, hindi man sa ngayon, but who knows, maybe in the years to come! Or maybe, in another lifetime!”