Mitoo Ako Sa Dios Novels & Stories

Kawawa lang ang mga bata. "Oh ano tameme ka na naman diyan? Hindi mo kasi naiintindihan ang nararamdaman ko. Siguro dahil never mong naranasan ang mabigo, ang maghabol, ang mainlove ng subra, ang mabaliw ng subra kaya taliwas ka lagi sa lahat ng ginagawa ko." Seryosong sabi pa ni Devina.

Tumango ako bilang pagsang ayon. Noong pinakasalan ko si Damion, naniniwala ako na hindi ako karapat dapat sa tunay na pagmamahal. Napakababa ko sa aking mga pamantayan, dahil desperado akong makasama. Ngunit ang buhay ay may paraan ng pagtuturo sayo ng mga mahihirap na aral.

tanong nito habang nakatingin sa yaya nitong nakaluhod at tahimik na nagdarasal. “Shh . . . Davvy lower down your voice, huwag ka maingay dahil nagdadasal si Yaya mo. Oo, church ito. At ’yon . . .” Tinuro ko si Hesus na nakapako sa Krus. “Siya ba si God?” Mahina na ang boses nito. “Opo, siya. Siya ang Diyos natin. Ito ang bahay ni God. Church.” Tumango-tango ang bata. “Hindi ka ba dinadala ng Daddy mo sa kahit saang church?”

Napatitig siya sa mga mata ko. “You know I will do everything I can to save her pero hindi ako Diyos,” muli ay nagsilaglagan ang mag luha sa maga mata ko. “Let’s just pray she’ll be fine.”

"Hindi pa. Pero ang tunay na Diyos, sa palagay ko, nasa mundo pa sa itaas ng Miracle Placen. Isang mundo na hindi ko pa naaabot." "Pero isang hakbang na lang ako palapit sa pagiging diyos."

Hindi naman iyon sagabal, nakakawala siya ng antok. "Pero hindi siya ang panginoon. Siya ang naging instrumento at maging imortal tayong lahat, meron pa rin higit na mas nakakataas sa kanya." Turan ko naman sa kanya. Sa mundong ito, kahit nababalot ito ng kapangyarihan, naniniwala pa rin ang mga mamamayan dito mg diyos dahil dating tao ang mga ito. "Naniniwala ka pa rin na may diyos?" Seryosong tanong niya sa akin.

Kakayanin mo ito hindi dahil sa lakas mo, kundi dahil si Lord angmagpapatagumpay sayo. Kapit lang. Tiwala lang. Ang Diyos ang dapat na pagkatiwalaan sangayon kahit anong mangyari.."ngumiti ako ng matamis kay Aida. Gustong gusto ko siyang kausap kapag gan'to magaling siya mag advice at talagang pinapasok niya sa usapan namin ang Diyos na talagang nakakatuwa at nakakagaan ng pakiramdam.

Waring hindi ito kumbinsido sa sinabi niya. “Tita, sa maniwala kayo or sa hindi, nag-iisip pa lang ako ng paraan paano mangyayari iyon and then it happened. That means, hindi talaga dapat mangyari ang bagay na iyon. See, Diyos na mismo ang tumulong sakin?” Nakangising sabi niya ditto. Nagkibit ito ng balikat. Kumunot ang nuo niya, “Hindi ka pa rin ba naniniwala, Tita?”

Wow. “Dear friends, let us continue to love one another, for love comes from God. Anyone who loves is born of God and knows God. But anyone who does not love does not know god- for God is love.” Mahigpit na hawak parin ni Sean sa kamay ko na di binitiwan kahit na naupo kaming dalawa. Tama. May Diyos na kilala si Sean. Isa sa lalaking tinitiganan ko, ay ang maka-diyos, may takot sa diyos. Dahil sila ang magiging pundasyon ng isang pamilya. Nararapat lang na may pananalig ang ama ng tahanan.

Napakagat ako sa aking labi habang tuliro ang mga matang natatakpan ng mga luhang umaagos. “I -I do, father." Nautal kong sagot nung ako naman ang tanungin ng pari. Hindi ko matagalan ang titig sa mga mata nito kaya bumaling nalang ako sa pari. Kinikilala ng pari ang pagdeklara ng kanyang pagpayag sa kasalan naming ito. Nanalangin ito para sa pagpapala ng Diyos para sa amin sabay sabing, "Kung ano ang pinagsama ng Diyos, huwag paghiwalayin ninuman."