Takot Sa Diyos Novels & Stories

Perpekto ang Diyos at ang lahat ng ginagawa niya sa buhay ng isang tao ay may sadya. “Baby, kumapit ka lang at huwag bibitaw sa tiyan ni Mommy mo, a. Hindi kita pababayaan at kahit na nasa ganitong sitwasyon tayo ay hindi ko hahayaan na mapahamak ka.”

Kahit ganito lang ako ay may standard ako pagdating sa lalaki. "Ano ba ang gusto mo sa isang lalaki my secretary?" Napalunok ako ng tumayo siya at dahan-dahang lumapit sa akin. "A-Ahm... syempre yong may takot sa diyos." Totoo naman isa 'yung sa gusto ko sa lalaki. Ngumisi si Boss. "May takot nga ako sa diyos, kaya hindi ako nagsisimba kasi takot ako."

"Inanyayahan ako ni Ezika sa birthday party ng kaibigan niya. Pwede ba akong pumunta?" Natigilan ulit ako. "Parang ang impolite naman..." Napahawak ako sa noo ko. "Good evening, gusto ko sanang humingi ng permiso kasi..." Bigla akong napahinto. "Teka," bulong ko sa sarili ko. "Bakit parang nakikipag-usap ako sa Diyos? Hindi naman karapat-dapat igalang ang taong 'yon." Pero kung hindi ko siya igagalang, baka hindi ako payagan.

seryosong sabi ko Kay nanay "pray anak, walang imposible sa Diyos ok, at kita ko naman, na makaDiyos si Loyd, may takot sya sa Diyos, kaya I know na, hindi sya magbabago, osige na, pahinga kana"sabi ni nanay sa akin "Opo nay, Tay tulog na po Ako"sabi ko sa mga magulang ko "oo anak, sige, pahinga kana"sabi ni tatay sa akin

Napangiti lang ako sa nakiya ko at nakinig muli. "Ang masasabi ko lang ay kung may mga kaaway kayo o may mga taong nanakit at nakasakit sa inyo ay matuto tayong magpatawad, patawarin at tanggapin ang paghingi ng tawad nila. Kahit hindi sila magsabi ay patawarin na lang natin sila ng kusa dahil yun naman ang nais ng Diyos na gawin natin. Sabi nga sa isang kasabihan: Kung ang Diyos nga ay nagpapatawad, ako pa kaya. Ang ibig sabihin nito ay tayo ay parating pinapatawad ng panginoon kahit na gaano kaliit, kalaki o kabigat ang ating mga kasalanan sa kanya. Parati siyang handang tanggapin tayo nang paulit-ulit kaya dapat tayo rin sa ating kapwa,"nagsitayuan kami para sa pagpapatuloy ng misa.

Tinitigan niya muli ang litrato ni Seraphina sa screen. Tapos na ang paghihintay. Ang "Diyos ng Digmaan" ay bumalik, hindi para magbigay ng kalasag, kundi para maging mismong bagyo na wawasak sa lahat ng pinahahalagahan ng babaeng nandiri sa kanya. Handa na siyang maningil, at sisiguraduhin niyang walang maiiwan sa doktora kundi abo.

“Noon pa man, natakot na akong mawalan ka, natakot akong makipaghiwalay ka sa akin.” Mabilis na binawi ni Alex ang kamay niya, “Natakot ka raw, pero hindi ko man lang nakita ang takot mo. Ang alam ko lang—niloko mo ako. Kaya pala nagkaroon ako ng masamang panaginip, iyon pala ay paalala ng Diyos.”

Waring hindi ito kumbinsido sa sinabi niya. “Tita, sa maniwala kayo or sa hindi, nag-iisip pa lang ako ng paraan paano mangyayari iyon and then it happened. That means, hindi talaga dapat mangyari ang bagay na iyon. See, Diyos na mismo ang tumulong sakin?” Nakangising sabi niya ditto. Nagkibit ito ng balikat. Kumunot ang nuo niya, “Hindi ka pa rin ba naniniwala, Tita?”

Mukhang ang lalim na ng tulog niya dahil hindi man lang siya kumikislot. "Minsan...sa takot mong magtiwala, nakakalimutan mo na 'yong pagpunta mo rito sa bahay ni Dylan at 'yong pakikipag-usap mo sa akin ngayon ay isang halimbawa na ng pagtitiwala. Sa araw-araw na ginawa ng Dios, hindi mo namamalayan na nagagawa mo pa rin ang mga bagay na kinakatakutan mo: ang magtiwala sa mga tao sa paligid mo kahit hindi mo alam kung anong klaseng tao sila."

Hindi kakaiba para kay Thomas na maging Diyos ng Digmaan at patuloy na manalo sa mga digmaan. Hindi lang siya kaya, pero mayroon din siyang malaking grupo ng mga maaasahang subordinates. Ang isang Diyos ng Digmaan na tulad niyan ay isang taong makakapagpatakot sa kanyang mga kaaway!