Mitoo Ako Sa Dios Novels & Stories

Tahimik lang kaming nanonood dahil siguro parehas din kaming interasado, hanggang sa natapos yung documentary. "I just want to ask you something," tumingin ako sa kanya. "Do you believe in God?" Ngumiti siya na parang natatawa pa. "I don't know." "What? Anong hindi mo alam kung naniniwala ka?" nagtatakang tanong ko sa kanya. "I said I don't know, hindi ko sinabing hindi ako naniniwala." "Saying I don't know is similar to saying yes I don't believe in God. Dalawa lang ang sagot, naniniwala ka o hindi na may Diyos."

paliwanag na sagot ni Divine sa kanya. He licked his lips and said, "Imposible nga dati ang mga bagay na 'yon ngunit ngayon ay hindi na, Divine. Posible na ang lahat. Nangyayari na at alam mo 'yan. Ganoon rin naman ako sa totoo lang. Akala ko hindi mangyayari ang lahat ng 'to ngunit tingnan mo, nangyayari ngayon, 'di ba? Wala na ngang imposible 'yon sa totoo lang."

Umakyat sa puno, baka dahilan pa upang maaksidente ako. Guidance parin ni Papa God ang hangad ko. Gagabayan ako ng Guardian Angel ko kahit nga matanda na ako. Kung yun meron nga akong Guardian Angel. Di pa po Papa god graduate ang Guardian Angel ko diba? Okey. Tinawag ko ang lahat ng deity at diyos para maayos akong maka-akyat. Basta pagdating kay Zendeo gagawin ko ang lahat. Nakasalalay ang boung taon ko dito.

Haha! "Baichi! Meiyou aiqing yaoshui, wo buxiang zai chile! Wo buzhidao!" paninita ko naman nang matapos kami kumain umorder naman ng beer si Ophelia. (Idiot! There's no love potion involved, I don't want to anymore! I don't know!) Hindi ako magpapaka-lasing. "Aha! Ni weisheme bu xiang mommy he daddy nayang zuo?" wika ni Ophelia nabaling sa kanya lasing na ba siya?

Tuluyan naman humagulhol si Kaytie na mabilis na yinakap ng matanda. “Hindi naman siguro ‘Nak, may awa ang Diyos. Ipagdasal natin na pumabor sa atin ang tadhana, magpahinga ka muna sa itaas at dadalhan kita ng makakain mamaya.” Bilin nito. Tuluyan napasunod si Kaytie at nagpunta sa silid niya.

"Bakit? Anong meron sa kanya?" "Naniniwala akong totoo ang sinabi niya. Isa siyang deity." seryosong sagot niya. Napakurap-kurap pa ako sa sinabi niya. Napakaseryoso niya ng sinabi niya iyon at talagang mapapaniwala ka. Pero para sa akin, may tiwala ako sa kanya. Hindi niya yun sasabihin kung hindi iyon totoo at hindi naman siya palabiro para sabihin iyon.

Jealousy. Minsan, hindi ako sure kung mas mahirap bang umalis… o yung manatili sa tabi ng isang taong wala nang kakayahang pasayin ako pero mahal ko pa rin. “Honey, I love you. I want to hear your voice. I miss that. Gumising ka na.” Pinunasan ko ang luha saka hinalikan ang kamay niya. “Endri Mango Domingo. The man who feel this way. I still love you, honey.” Pagkatapos kung sabihin ‘yun dinampian ko ng halik ang labi niya.

nagpa-panic kong tanong. "Nothing will happen to us, mia moglie." Lumapit sa 'kin si Roman at dinampi ang kaniyang palad sa pisngi ko. "We're not going to die. I will come back, giving you peace for all of this sh*ts. We will be together, okay?" Bumibigat ang pakiramdam ko ngunit mas pinili kong tumango at sumang-ayon sa kaniya. "Promise me, mio morito, you will come back," sabi ko kaya't tumango naman siya. Hindi na siya nag-atubili pa'ng halikan ako sa labi.

Hindi ko maintindihan kung bakit ganito ang nararamdaman ko. “Ano nga bang ginagawa ko? Para akong tanga!” ang sambit ko sarili ko at napatampal ako sa aking mukha. Ilang araw ang lumipas at sumapit ang pagtitipon ng mga diyos at diyosa. Hindi ako makapaniwala na katabi ko ang pinakamaingay na diyos sa lahat. “Hindi ko inaaasahan na makikita kita rito, diyos ng mga kaluluwa?” ang sambit ni Anastasius.

Oh God, please save me! Mariin niyang ipinikit ang mga mata. Hindi niya alam kung sisigaw, tatakbo, o hilingin na lang sa Diyos na tamaan sana sila ng kidlat nang sagayon ay pareho silang ma-abo ng katabing lalaki. “What the fuck am I doing here and—"