Modern Maria Clara Novels & Stories

"Hera, about what I said last night... about the door being open. I meant it. Pero kung kailangan mo pa ng oras para ayusin lahat ng 'to, hihintayin kita." Tumingin ako sa kanya, sa mga mata niyang laging nandoon para alalayan ako sa bawat pagkakamali ko sa office. "Liam, let's just focus on the Marina project first. Pero... huwag mong isasara 'yung pinto." Isang malapad na ngiti ang sumilay sa mukha niya. "Deal. Tara na? Gutom na ako. Marcus is waiting for us at that new bistro sa Clarke Quay."

Tahimik ang paligid — masyadong tahimik. Hanggang sa bumukas ang ilaw ng porch. “Did you order food?” tanong ni Mara. Clara frowned, naguguluhan. “No…” Bago pa man sila makagalaw, bumukas ang pinto — isang lalaki, nakaitim, may dalang sobre. “Delivery for Miss Clara Steele.” “Hindi kami umu-order—” pero huli na. Biglang bumuga ng gas ang sobre. Mara tried to pull Clara back, but both of them collapsed unconscious.

" Nasaktan cya sa sinabi ni Ate Maria... ayaw cyang makita ni Clarisa. "Saan kayo magkikita?" tanong nya. hindi nya pinahalata dito na nasasaktan cya. "Sa isang mall po bukas pagkatapos daw ng convention nila. tatawag daw po cya ulit bukas." "Sasama ako..." "Pero sir. mahigpit na bilin ni Mam na kami lang Blue ang gusto nyang makita. baka po magalit si Mam sa akin!"

Pinunasan niya ang kumawalang luha at nagmamadaling bumalik patungong unfurnished shop. “Oh, Miss Luiesa! Tapos na kayong kumain? Ang bilis naman... po... yata,” gulat na saad ni Clara at nang mapansin ang itsura ni Mariya ay bumagal at humina ang kaniyang boses sa huling sinabi. Dirediretso lang si Mariya habang papasok sa kaniyang office at kaagad ding lumabas. Kinuha lang niya ang susi ng sasakyan at bag.

"Mahal na mahal ko ang iyong ina simula pa noong nakilala ko siya bago kami naging magkatipan. Ngunit mas pinili niya ang bastardo mong ama, at iniwan niya akong bigong-bigo kaya nabulag ako sa galit. Dahil dito pinakasalan ko kaagad si Clariza, ang ina ni Takio. At makalipas ng apat na buwan ay nalaman naming nagdadalang tao si Clariza. At sa sandaling iyon ay biglang naglaho ang aking pagkamuhi sa iyong ina at iyong ama. Ngunit hindi ito nagtagal dahil namatay sa ikalawang panganganak si Clariza, kasama ang aming ikalawang anak. Ako ay muling nagalit sa iyong mga magulang kaya nang malaman kong doon sa hacienda ng asawa ng aking kapatid nagtatrabaho ang iyong ama ay sinabihan ko sila na m

agad niyang tanong saka bahagyang pinisil ang palad ng namumulang si MaCon to let her know na wala itong dapat ikapangamba. Pero kung pagkakataon naman ang naglalaro sa buhay ng mga tao hindi natin ito napipigilan. Dahil bago pa makasagot ang mag-asawa sa tanong ni Clarence ay tumunog naman ang emergency alarm ng cabin nito na siyang ikina-alarma nilang apat. Pero naging alerto pa rin si Clarence. Bilang may-ari ng isang MARGARITA ship ay agad nakabawi mula sa pagka-alarma si Clarence na para bang biglang nawalang bigla ang sama ng pakiramdam dahil agad itong umayos.

Pagkapasok ko sa van ay agad din akong naupo at iniwasan ko ang mapasulyap sa dalawang magkasintahan na nasa likuran ng inuupuan ko. "Hi. You're Ms. Klara Santos, right?" anang katabi kong babae na sa tingin ko ay hindi lang nalalayo sa edad ko. "Yes," tugon ko dito ng nag-umpisa ng humarurot ang sasakyan. "I'm Marian Coronel, one of the head engineer of this Falcon's Housing Project. Nice meeting you in person, Ms. Santos." Ngumiti ito at inilahad sa ‘kin ang kanyang kamay.

Napatitig siya kay Tamara habang nakabukas ang kan'yang bibig. "Are you serious?" Hindi makapaniwalang tanong nito. "My god, how did it happen? I thought she's…" "Yes, ninong. Member pa rin siya ng mafia. Pero hindi na katulad ng dati, ang grupo nila na pinamumunuan ni Kaizer Gerzon ay nakikipagtulungan na sa mga alagad ng batas. She, as a member of the elite force, is now living her life normally."

"Teka, ano bang sinasabi mo Tiffany? M-may nagawa ba ako?" "You're simple, innocent…. A Maria Clara as they always say, pero nasa loob ang kulo. And that's who you are, Vier Kristine Sandoval!"

Lumingon siya nang diretso sa camera, na tila ba nakikita niya ako sa kabilang panig ng screen. "Clara..." tawag niya. Pabulong lang ito, pero sapat na para manginig ang buong katawan ko. "Please... just one sign. Tell me you're okay." Mabilis akong tumalikod at naglakad nang mabilis palayo sa mga telebisyon. Hindi ko na kailangang makita ang pagmamakaawa niya. Tapos na ang Clara Vergel. Si Maria Evangelista na ako ngayon.