Ama Amahan Ni Maria Clara Novels & Stories

"Ako si Amanda, pinsan ni Marsha." "Umalis po sila," Napatingin ito sa kabuuan niya, saka napailing. "Pakisabi nanggaling ako rito, naniningil ng utang. Maliwanag?" saad nito. "o-opo," "At sabihin mo sa amo mo, babalik ako sa katapusan." "H-hindi po ako katulong," lakas-loob niyang sagot. Natigilan ito. "Kaaanu-ano ka nila?"

"Wee? siguro may manliligaw kana no? hindi ka lang nagsasabi sa amin." "Excuse me? wala pa sa isip ko iyan no? isa pa diploma muna bago jowa. Huwag mo nga akong itulad sainyo. Good girl to oy!" "Oo na ikaw na ang maria clara ng tropa. Diyos ko naman francyn baka may anak na kaming lahat tapos ikaw hindi man lang sumubok magka-jowa. Ano? tatandang dalaga ka gan'on." ani Safiyaa akala mo naman may jowa din.

“Tama na. Siya pa rin ang ama ko.” Nahinto sa ere ang kamao ni Manson at ang akmang pagsuntok sa duguang mukha ni Ronaldo. “Ama?” naguguluhang tanong nito. Ang kanyang ina ang sumagot. “Oo, siya ang ama ni Claire. Walang kuwentang ama. Kung tutuusin wala siyang karapatang makita ang pagmumukha ng anak ko matapos niya akong iwan kahit bagong luwal ko pa lang si Claire.”

ani mama. “Who is this Clara?” tanong ng Tita ni Levi. “Tita, probably the wife of Ronan Jimenez,” si Levi ang sumagot. Bumaling siya sa akin para sa kumpirmasyon. Tumango ako. Mama sniffed. “May tumawag kay Clara habang nag-uusap kami. Sinagot niya iyon. Pagbalik niya, inamin niya sa akin na kilala niya ang totoong pagkatao ni Marco. At sa palagay niya, ang sasabihin niya sa akin ay ang totoong pagkatao niya. I didn’t ask Marco’s identity. Gusto ko na sa kanya manggaling. But then everything Clara told me fit the puzzle.”

“Actually, medyo health-conscious siya. Laging prutas ang hilig noon, e. Lalo na kapag galing sa trabaho. Lagi siyang kumakain ng prutas.” Napakagat-labi si Amara. May kakaibang kurot sa dibdib niya nang marinig ang mga salitang iyon. Hindi niya alam kung bakit, pero parang pamilyar ang babaeng iyon sa kanya. “By the way,” inilahad ng babae ang kamay. “Claudia. Claudia Severino.” Parang tumigil ang oras. Nanigas si Amara, nanginginig ang kamay na pilit na iniabot kay Claudia. “A-Amara Alcaraz.”

"Mukhang maganda ang takbo mo nitong ilang taon." Napaiwas ng tingin si Maria at sobrang hindi natural ang kanyang ekspresyon. “Natapakan mo ang aking katanyagan at ginamit ang mga pamamaraan na itinuro ko sa iyo para harapin ako. Talagang bagay ka para sa linyang ito ng trabaho.” “Hindi ko maintindihan ang sinasabi mo! Marami pang gawa si Clara. Tara na.”

Kailangan niyang makausap ang kanyang ama para sabihin na wala siyang balak na maging lider ng La Famiglia, at gusto niyang mabuhay ng simple at tahimik, kasama si Clarissa. ========================== Mabilis na lumipas ang isang buwan. Itinigil ni Michele ang kanyang sasakyan sa harap ng Angel Voices Orphanage. Gustong mapaiyak ni Michele sa sobrang tuwa nang makita niya ang kanyang pinakamanahal na si Clarissa na nakikipaglaro sa mga bata sa ampunan... Nagsimula siyang maglakad patungo sa kanya.

Tuwid na tuwid ito at halatang banyaga dahil sa kulay nito. "That's what I'm talking about man!" Imporma ni Clarkson. Tumayo pa siya para paninindigan ang nakalap na impormasyon. "Hell man.. bihira lang akong makatagpo ng may halong banyaga pero pang Maria Clara ang kilos.. wow." Umiling at ngumisi pa.

Nakikiramdaman lang sila sa isa't isa. "Ahm maiwan ko po muna kayo Mam Clarisa, Sir Reed." sambit ni Ate Maria saka tumayo. Hindi na ito nag hintay pa ng sagot nila, ayaw nya sana pero bigla na lang itong umalis. Marahil ay gusto din nitong bigyang sila oras na mag asawa. "Kamusta ka na? Lalo kang gumanda ah" Sambit nito sa kanya.

Bahagyang ngumiti si Clara. "Kung ganoon, tatanggapin ko na po ang alok ninyo." Pagkasabi niyon, dumaan siya sa harapan ni Nina at dumiretso sa upuang nakalaan sana para rito. Natigilan si Nina. Hinila siya ni Manager Amara sa tabi habang nakangiti pa rin. "Ang pinakamahalaga kapag kumakain ay masarap ang pagkain at maganda ang usapan."