More Quiet Or Quieter Novels & Stories

Iisipin n'ya bang ang kapal ng mukha ko dahil iniisip ko ngayon na kakalimutan n'ya ang mahal n'ya para saakin? Hindi ko na alam pa. The silence between us isn't awkward. This is the silence of peacefulness. Kung p'wede lang ay wala nang magsalita. Kahit dito nalang kami habang-buhay kaysa may lumabas pa sa mga labi n'ya na makakasakit saakin. Kung mangyari 'yon ay hindi ko na alam pa ang gagawin.

Pero lately, she’s been quiet in ways that don’t feel normal, alam ko naman na kasalanan ko. But that silence… it’s louder than anything I’ve heard all day.

Hawak pa rin niya ang isang tinidor. "Sela. Quiet means not making a sound. Silent means_." Huminga ng malalim si Erc. "Silent means waiting for the timer to stop. And that's the end of the story." Sinimsiman ni Erc ang kaniyang wine. "Well. For us, that's the real definition of the two words. But as for the normal people who lives in the surface, the two words are the same." "Among the Jungslagger, sir Cain is the most venomous one. You see him in a business suit. Walking. Eating. But when he begins to work, he never stop." Isang pirasong karne ang isinubo ni Erc.

CHAPTER: What Power Sounds Like When It’s Quiet Umaga pa lang, ramdam na ni Calestine ang pagbabago. Hindi dahil may nagsalita. Kundi dahil wala. Ang hallway papunta sa office floor ay dati laging may bulungan—mga paanas na tawa, mga tingin na may halong panghusga. Ngayon, ang tunog lang ay ang maingat na yabag ng sapatos at ang mahihinang pag-click ng keyboard mula sa loob ng mga cubicle.

Napakalapit ng pagitan, pero parang milya ang distansya. “You seem comfortable with Connor,” bigla niyang sabi, hindi tumitingin sa akin. Nagulat ako. “He’s your friend.” “Hm.” Isang tunog lang. Pero may laman. “He talks too much,” dagdag niya. “Maybe he just doesn’t like silence.” At doon siya napatingin sa akin. Matagal. Mas matagal kaysa nararapat. “Silence is necessary.” “Not always,” sagot ko bago ko napigilan ang sarili ko.

Katabi niya si Gab. “Mommy,” mahina niyang sabi, “why are they quiet?” Bahagya siyang napangiti. “Because sometimes,” sagot niya, steady ang boses, “truth is louder than noise.” Sa screen, Marianne was losing control of the room. And this time, hindi si Ruth ang gumawa ng eksena. Kundi ang batas.