Silence Words นิยาย & เรื่องราว

It was this: quiet understanding, honest words, shared silence. And a man who never rushed me, even when his heart was racing to have me back. “Renzo…” I started, habang nakatingin sa malayo. The soft waves lapped gently at our feet, at parang sinasabay ng dagat ang mga alaala ko — hindi ko na mabilang kung ilang ulit ko nang binalikan ang gabi ng takot, ng pagtakbo, ng kasalanan. “Do you ever stop feeling guilty?”

Pero bakit sa simpleng tanong lang na iyon at sa kung tutuusin ay simpleng hinihingi ni Ramil ay nagkakaganito siya? Para siyang nawawala sa sarili niya na hindi niya maunawaan. “Silence means yes!” Nang manatili siyang nakatingala lang kay Ramil iyon ang narinig niyang sinambit nito sa tono na hindi pa rin nagbabago. Habang pagkatapos naman ng sinabi nito ay mabilis siya nitong niyuko saka mariing siniil ng halik ang kanyang mga labi.

Hindi siya yung sisigaw ka o tatakbo nang walang direksyon habang nagmamadali ang tibok ng puso mo. Sometimes… it comes as silence. Dumarating ito bilang isang mabigat, malamig, at nakamamatay na katahimikan. Yung tipong alam mong may malaking gumuho, pero walang kahit isang tunog ng pagbagsak ang bumasag sa paligid mo.

And in that silence, I waited. The champagne was cold, the crystal flute elegant in my hand, but the celebratory mood felt hollow, a thin veneer over the churning anxiety within me. I sat alone in my opulent apartment, the city lights a blurred spectacle outside my window. The silence was deafening, a heavy blanket smothering the usual vibrant hum of the city. It was a silence pregnant with anticipation, a silence that screamed louder than any celebration.

Tahimik. Walang bulungan. Walang patagong titig. Walang usual na corporate jealousy na parang shadow na laging nakadikit sa’kin. Just… silence. At ang silence dito? Never siyang inosente. Umupo ako sa desk ko, nag-log in, at hinintay yung flood ng emails—reminders, attachments, confirmations. Pero ang bumungad? Blank. Walang relevant. Walang update. Nag-sync ang calendar ko.

Napalabi si Sharon, kailan ba naman kasi siya hinalikan ng suwerte? Narinig niya itong tumikhim bago nagsalita ulit. “Well, silence means yes.” Tumawa pa ito sa likuran niya. She raised her eyebrows. “Guwapo ako diyan no? ‘Di bale, nag rexona ako kaya mabango na ang kilikili ko.” She rolled her eyes, angatan ba ito ng sariling bangko? Nilingon niya ang lalaki at tinaasan ng isang kilay. “Kabute ka ba?”

sagot nito. Pinikit ko ang mata ko at alam kong bumalik na sa lahat ulit. - Never mistake my silence for Weakness. No One plan a Murder out Loud.

Naitanong ko na lamang dito habang seryosong nagmamaneho. "Ganito lagi ang set-up natin hindi ba? 'Yung tipo na akala mo hindi tayo magkakilala. Wala ni isa man sa atin ang nagsasalita, parang may nakalagay sa gitna natin na sign na bawal magsalita. Ang magsalita multa ng isangdaan" Napangiti naman ako sa naalala niyang iyon. Maging siya pala ay naalala rin niya ang mga tagpong ito.

oo importante siyang tao pero hindi sa akin! Yes! He will never be important to me! So how dare him playing with my thoughts? Lagi nalang siyang ganito. Anong akala niya? Na porket hindi ko siya mapigil-pigilang halikan ako ay meron na siyang karapatan sa akin? Ang kapal! “Why are you silent?” tanong niya. Tumingin ako sa di kalayuan. “I'd rather be silent than tell some visible words.” I bit my lip when I realized my voice was loud enough for him to hear.

"I guess nagkamali ako, nagpadalos-dalos ako." "Ibig ba sabihin nagsisi na ka pinakawalan mo si Jonie?" Hindi cya sumagot... alam nyang pagtawanan cya ng kaibigan. "Silence means Yes, bro.. so what do yo want to do now?" "I dont know... gusto ko man hanapin si Jonie ay hindi ko makita-kita, hindi ko alam kung saan cya nagtago"