Novel & Cerita Morning Thoughts

Misha’s POV Umaga nun, at kagigising ko pa lang. Nakapikit pa ang mga mata ko habang unti-unting nag-a-adjust sa liwanag ng bedroom namin. Malamig ang hangin na pumapasok mula sa bintana, pero may kung anong mabigat sa dibdib ko. Hindi ko maintindihan kung bakit, pero parang may mali sa araw na ‘to. Kinapa ko ang cellphone ko sa tabi ng kama, automatic na routine ko ‘yon sa umaga. Ilang notipikasyon ang bumungad agad sa screen, pero may isang headline ang bumungad sa akin na parang suntok sa sikmura.

I tried to erase her from my thoughts the same way I erase unnecessary variables in a business equation. But memories are stubborn things. They return when you are tired, when you are silent, when you least expect them. And I know that this isn’t right kaya hinilot ko ang sintido ko saka muling itinuon ang buong atensyon sa trabaho. Bandang alas-dos ng hapon, nasa kalagitnaan ako ng pagbabasa ng isang bagong proposal nang tumunog ang telepono sa mesa ko na hindi ko agad pinansin.

CHAPTER SEVENTY-ONE: DINNER ✧FAITH ZEICAN LEE✧ I WOKE up early, my mind still tangled in the restless thoughts that had kept me awake for most of the night. Hindi ako pinatulog ng pag-iisip ko kay Poppy. The stark reality of her change in behavior haunted me, and I couldn’t shake off the gnawing worry. Kaya madaling araw pa lang ay nag-shower na ‘ko at nagbihis, deciding to head to the company much earlier than usual.

He moved through his morning rituals, a sense of eagerness propelling him forward. Finally, with a deep breath and a last lingering glance at his phone, he set it down and made his way to the bathroom. The warm water cascaded over him, a gentle embrace that invigorated his senses. His thoughts were clear, his mind unburdened by doubt. This was his moment, his opportunity to uncover the truth and reconnect with the thread that Mr. Cesar had left behind.

Sa kabila ng mga abala sa trabaho at pang-araw-araw na buhay, ang card ay nanatiling palaging presensya sa aking mga iniisip. Bawat umaga, nagising ako na may halong pangamba at pananabik. Ang ideya ng kung ano ang maaaring susunod ay parehong exhilarating at nerve-wracking. Natagpuan ko ang aking sarili na tumatakbo sa mga senaryo sa aking isipan, bawat isa ay mas detalyado kaysa sa huli.

Hindi agad sumiklab ang umaga. Dahan-dahan lang itong dumating, parang may paggalang sa mga isip na abala sa tahimik na pagpaplano. Nagising si Elena na may kakaibang pakiramdam—hindi kaba, hindi excitement, kundi malinaw na kamalayan na may mga bagay nang gumagalaw kahit wala pa siyang ginagawa sa araw na iyon.

Hindi niya namalayan na nakatulugan niya ang pag iisip. Naalimpungatan si Kim ng magising ng alas sais ng umaga. Si Marc ang agad na sumagi sa isip niya. Ang bigat ng loob niya habang iniisip ito. Sobra na nga yung selos na naramdaman niya habang pinapanood sa f******k ang ganap sa event at nadagdagan pa yun ng pag iisip niya kung nasaan ito. Kinalma niya ang pag iisip niya at lumabas na lang ng kwarto. Naabutan nyang nagluluto ang mama nya sa kusina.