Morning Thoughts Novels & Stories

Ngunit nang magtama ang mata nila ni Dorryn… Doon niya nakita. Nandoon pa rin. Hindi nawawala. Ang obsession. Ang pagnanais. Ang matinding determination. Ngumiti si Joseph. Bahagya lang. Parang walang nangyari. “Good morning, Dorryn.” Nanigas siya. Tila wala itong pakialam sa nangyari kagabi. Parang ordinaryong araw lang. Parang hindi siya muntik ipaglaban hanggang kamatayan.

Unang araw Naalimpungatan ako nang marinig ang napalakas na tunog ng bell sa buong dormitoryo. Ayaw ko pang gumising. Reklamo ko nang maalalang alas tres ng madaling araw na ako nakatulog. Marami kasing tumatakbo sa isip ko kaya nahihirapan akong ipikit ang mata at matulog nang mahimbing. Ganun ako palagi. Hindi makakatulog kakaisip sa mga bagay bagay tulad ng kung anong mangyayari kinabukasan. Isa pa, namamahay din ako. Hindi ako sanay na matulog sa malambot na higaang ito. Tapos maiisip ko na naman ang kalagayan ni Ina, kung natutulog ba siya nang maayos, kumakain nang marami at iba pa. Sa loob ng ilang oras lahat ng yan ang bumabagabag sa isipan ko hanggang sa tumilaok na ang manok at sum

Maagang nagising si Althea. Hindi dahil sa alarm, kundi dahil sa pakiramdam na parang may nakaabang na araw sa kanya—isang araw na hindi mabigat, pero hindi rin basta ordinaryo. Tahimik ang bahay. Ang liwanag ng umaga ay sumisilip pa lamang sa pagitan ng kurtina, banayad at maingat, parang ayaw manggulat. Nakahiga siya nang ilang segundo, nakatitig sa kisame, iniisa-isa ang mga iniisip na pilit niyang inaayos bago pa man siya bumangon.

I needed this to calm and clear my mind, to help me de-stress, and help my tired and weary body detoxify from the toxins and problems I have encountered and was bottling up to myself all this past years. “Good morning, Lolo’t Lola! Good morning, Papa! Good morning, girls! It’s a bright and sunny day! A very good day to start the day!” maligayang bati ko sa lahat dahilan para matameme sila sa akin habang nakangangang nakatingin sa akin.

RAFAEL POV I wasn’t an early riser… not exactly. Insomnia had a way of making mornings come whether you wanted them or not. Which explained why I was in the kitchen before sunrise, brewing coffee. The faint aroma of roasted beans drifted through the house, mixing with the crisp mountain air sneaking in through the open window. Mist curled over the hills outside, soft and thick, hiding Baguio’s streets below. I leaned against the counter, mug in hand, scanning the faint glow of the dawn. My thoughts should have been on mundane things meetings later in the city, and notes for the presentation Sapphire had to give. But my mind refused to cooperate.

IT'S SUPPOSED TO BE a peaceful day but again I remember I have to attend my therapist. I wanna be sure to have a healthy mind and stable, I still have so many things I wanna do. I can't die, yet. It's just 4:30 in the morning and i feel so much tired, I have to go to work this early. I yawn then go straight to the bathroom to do my thing. My flower down there is still hurting but still, I have to do what I have to do so I can rest. Even just a little bit.

Hindi agad sumiklab ang umaga. Dahan-dahan lang itong dumating, parang may paggalang sa mga isip na abala sa tahimik na pagpaplano. Nagising si Elena na may kakaibang pakiramdam—hindi kaba, hindi excitement, kundi malinaw na kamalayan na may mga bagay nang gumagalaw kahit wala pa siyang ginagawa sa araw na iyon.

Ang bawat araw ko ay umiikot sa isang paulit-ulit at nakakabagot na siklo: paggising ng alas-singko ng umaga kahit ang katawan ko ay nagmamakaawang matulog pa, pagpunta sa review center habang nakikipagbuno sa trapiko, pakikinig sa mga terror instructors na gigisahin ka sa bawat tanong tungkol sa code provisions, at pagkatapos ay pagbasa at pag-solve ng mga problem sets mag-isa sa tahimik kong condo unit hanggang alas-tres ng madaling-araw. Pero sa gitna ng nakaka-drain at nakaka-depress na routine na 'to—sa dami ng cellphone alarms na nag-aalarma bawat limang minuto at sa dami ng tasa ng kape na parang naging dugo ko na sa sobrang pait—may isang bagay lang talaga ang nagpapatino sa akin at

Because the absence of his voice makes me notice the presence of my own thoughts. And some of those thoughts are dangerous. ~~~ I get up, pad to the window, and watch the city breathe below me. A quiet morning, the kind that feels like it could break you if you let it. I make coffee, but the aroma doesn’t comfort me. Everything is sharp today. I move through the apartment slowly, like I’m walking through a museum of myself. Boxes half-packed. Papers neatly stacked. A few personal items were left out intentionally, like markers of who I was and who I’m choosing to become.

(Amelie’s POV) Maaga pa pero malambing ang liwanag na gumigising sa akin, dahan-dahang sumasayaw sa aking puting kumot, para bang nag-aanyaya na bumangon ako at huminga nang panibago. Kadalasan, paggising ko, kabog ng dibdib ang sumasalubong, mga deadlines, mga tawag, mga e-mail na kailangan kong habulin bago pa man ako makalunok ng unang kape. Pero ngayong umaga… kakaiba.