Morning Thoughts 소설 & 이야기

Mas una niyang tiningnan kung may message galing kay Arthur. Ugali na kasi nitong gisingin siya ng "good morning" message nito, pero wala siyang natanggap sa umagang iyon. Bumuntunghininga siya. Pilit inaalis sa isip ang pag-ooverthink uli. Iniisip niyang late na itong nakauwi kaya siguradong late na rin itong nakatulog. Kaya imbes na i-entertain ang nagbabantang side ng utak niya ay nakangiting tinext niya si Arthur. Siya na ang naunang bumati ng "good morning" dito.

Wala rin naman kaming pag-uusapan at ayoko muna isipin ang tungkol sa amin ni Niu dahil bumibigat 'yung dibdib ko. I don't want to overthink myself; it's stressing me out big time. The only thing I allowed myself to think is about my happiness, just happy thoughts. Pagod na akong palaging iniisip ang mga problema sa paligid ko. I just want to live my life the way I want it to be. "Good morning, ma'am Claire," bati sa akin ni Donnie pagdating ko sa shop, binuksan niya ang glass door para sa akin.

Simula nang mawala siya, sa alak at sleeping pills lang ako umaasang makakatulog ako ng mahimbing. Sa umaga, the only thing that made me occupied is my start up company. Doon ko binubuhos ang lahat ng oras ko para wala akong time para mag-isip. May mga oras pang hindi na ako natutulog para maiwasan kong isipin siya. Kasi kapag naisip kong posibleng patay na siya, nawalan ako ng gana sa buhay. It made me weak. It made me just want to lay on my bed and wait for my end.

Maagang nagising si Althea. Hindi dahil sa alarm, kundi dahil sa pakiramdam na parang may nakaabang na araw sa kanya—isang araw na hindi mabigat, pero hindi rin basta ordinaryo. Tahimik ang bahay. Ang liwanag ng umaga ay sumisilip pa lamang sa pagitan ng kurtina, banayad at maingat, parang ayaw manggulat. Nakahiga siya nang ilang segundo, nakatitig sa kisame, iniisa-isa ang mga iniisip na pilit niyang inaayos bago pa man siya bumangon.

I needed this to calm and clear my mind, to help me de-stress, and help my tired and weary body detoxify from the toxins and problems I have encountered and was bottling up to myself all this past years. “Good morning, Lolo’t Lola! Good morning, Papa! Good morning, girls! It’s a bright and sunny day! A very good day to start the day!” maligayang bati ko sa lahat dahilan para matameme sila sa akin habang nakangangang nakatingin sa akin.

RAFAEL POV I wasn’t an early riser… not exactly. Insomnia had a way of making mornings come whether you wanted them or not. Which explained why I was in the kitchen before sunrise, brewing coffee. The faint aroma of roasted beans drifted through the house, mixing with the crisp mountain air sneaking in through the open window. Mist curled over the hills outside, soft and thick, hiding Baguio’s streets below. I leaned against the counter, mug in hand, scanning the faint glow of the dawn. My thoughts should have been on mundane things meetings later in the city, and notes for the presentation Sapphire had to give. But my mind refused to cooperate.

Unang araw Naalimpungatan ako nang marinig ang napalakas na tunog ng bell sa buong dormitoryo. Ayaw ko pang gumising. Reklamo ko nang maalalang alas tres ng madaling araw na ako nakatulog. Marami kasing tumatakbo sa isip ko kaya nahihirapan akong ipikit ang mata at matulog nang mahimbing. Ganun ako palagi. Hindi makakatulog kakaisip sa mga bagay bagay tulad ng kung anong mangyayari kinabukasan. Isa pa, namamahay din ako. Hindi ako sanay na matulog sa malambot na higaang ito. Tapos maiisip ko na naman ang kalagayan ni Ina, kung natutulog ba siya nang maayos, kumakain nang marami at iba pa. Sa loob ng ilang oras lahat ng yan ang bumabagabag sa isipan ko hanggang sa tumilaok na ang manok at sum

(Amelie’s POV) Maaga pa pero malambing ang liwanag na gumigising sa akin, dahan-dahang sumasayaw sa aking puting kumot, para bang nag-aanyaya na bumangon ako at huminga nang panibago. Kadalasan, paggising ko, kabog ng dibdib ang sumasalubong, mga deadlines, mga tawag, mga e-mail na kailangan kong habulin bago pa man ako makalunok ng unang kape. Pero ngayong umaga… kakaiba.

I came back in my apartment. I fell in my bed. I can't fight all the thoughts that's bothering me. That Ben and Ms. Mina is in one room. Dirty Mina! The only way to evade my anxious mind is to sleep. My body wide spread all over the bed. I became conscious of my every breath, and finally I felt drowsy again. I felt my body sinking in my bed. Im sleepy again. (Yung mga naka italic na words ay mga unspoken cloud of thoughts ng main character)

ALEXANDER POV The faint golden light of the afternoon slipped through the enormous glass windows of my room, painting long shadows across the polished marble floor. Silence wrapped around the entire mansion like a suffocating blanket, yet my mind felt unbearably loud. Every thought collided inside my head like crashing waves, leaving behind a dull ache that refused to disappear. I stood near the window with one hand tucked inside my pocket, my gaze fixed outside.