Novel & Cerita 12 Am Thoughts

“What was that? Tsk!” Nakaramdam ako ng pananakip ng dibdib kaya binuhay ko ang lampshade at nagsalin ng tubig sa aking baso. Nang mainom ko iyon ay isinandal ko ang aking likod sa headboard na aking kama. Muli kong inalala ang napanaginipan ko kanina. That dream again. Hindi ko alam kung bakit ko na lang iyong napapanaginipan. Nakakapagtaka lang kasi nandoon si Twelixs. Do I like her kaya hanggang panaginip ay naaabot na n’ya? “Aish! This driving me crazy!” mahinang ani ko bago inis na ginulo ang buhok. Kinuha ko ang phone na nasa ilalim ng unan ko para tingnan ang oras. “12:12 am…”

Dahil ang totoo, ako mismo ay hindi ko rin alam kung paano titigilan ang pag-iisip kay Dreymon. Iyon lang ang huling litanya ni Zairus bago siya lumabas ng silid. At matapos ang halos kalahating oras ng paglabas niya ay naisipan kong bumaba sa sala. Tahimik kong binuksan ang ilaw, kinuha ang cellphone ko at tiningnan ang oras— 1:13 AM.

Umpisa pa lang ng araw ko, ramdam ko nang hihigupin ng lunsod na 'to ang huling hibla ng pasensya ko. Alas-sais pa lang ng umaga pero 'yung alarm clock ko, kung makasigaw, akala mo audition para sa heavy metal band. Nanatili lang akong nakahiga, nakatitig sa kisame ng maliit kong apartment habang pinag-iisipan kung kailangan ko ba talaga ng trabaho o baka naman pwedeng mabuhay sa sikat ng araw at chismis lang.

Natigil lang ulit ako sa ginawa ko noong may kumatok at may dumating na delivery. “Bantot, sumabay kana sa aming mag-lunch,” dinig kong sabi ni Alex pero hindi ko siya pinansin at tinignan lang ang phone ko. 12 noon na nga pala hindi ko na naman napansin ang oras, kinuha ko ang phone ko at iniligpit ang mga gamit ko tsaka tumayo. “No thanks. Mauna na ako, kasama ko ang taga-Planning Department mag-lunch,” mataray kong sagot.

Tiningnan ni Amy ang kanyang wrist watch at sumagot, "11:30AM." Ngumiti siya at sinabing, "Tumupad ka sa iyong salita." "Oo naman. Sana hindi ka mainip? Naiisip ko kung ano ang pakiramdam ng mag-isa sa bahay," sabi ni Amy.

Isang gabing di' pang-karaniwan sa lahat. Night times are the best times for most of us. But for me? Not! Night is such a time when our mind is free and deepest thought usually makes it place, we start to think and give it a serious thought about things that we actually want in our life. Sa ganitong oras ako taimtim na humi-hiling na sana'y tumigil na ang lahat.

Agad akong napangiti nang pangalan ni Levi ang rumehistro sa screen nito. “Hey, Batman Lover.” Agad n’yang bati sa kabilang linya. “Hi.” “Lunch time na po. Huwag magpapagutom.” “Tumawag ka ba para sabihin lang ‘yan?” Nangingiti kong tanong. Sumulyap ako sa relo ko, three minutes before twelve noon.

Then Fiona slowly turned to Thess. “Alam mo,” sabi nito, naniningkit ang mata, “para kang kakampi ni Zion kung magsalita.” Nalaglag ang chips sa kamay ni Thess. “Ako?” tili nito, masyadong mataas ang boses. “Hindi ah. General religious reflection lang iyon!” “Religious reflection at two in the morning?” “Mas lumalalim ang pananampalataya kapag alas dos ng madaling-araw. Kapag alas tres naman, lumalakas ang evil spirit.”

“Let’s play this game, Natasha. Pero tandaan mo, sa huli, ako ang panalo.” Tapos ngumiti ako nang bahagya, ‘yung tipong ngiting hindi mo alam kung pagod, inis, o confident lang. Basta isang ngiti na nagsasabing: Game ka? Sige. Pero huwag kang iiyak sa dulo. Napatingin ako sa relo sa braso ko—11:30 AM na pala. Shoot! Hindi pa ako naka-order ng lunch namin ni Azael.

Alas dos pa lang ng hapon. Huminga ako nang malalim. Sinubukan kong kalmahin ang aking sarili. Sa isip ko, hindi pa ako ganoon ka-late, dahil alas-dose naman ang lunch date namin ni Eli. Dalawang oras pa lang akong. Pwede pa akong humabol. Pwede pa akong mag-imbento ng palusot tungkol sa trapiko o mabigat na trabaho.