Morning Thoughts Novels & Stories

hinalikan ko ulit ang noo ng anak ko bago ako bumulong ng goodnight. Kinabukasan nagising ako dahil sa sinag ng araw na tumatama sa mukha ko. Hinarang ko ang kamay ko sa mukha ko para hindi ako masilaw. Kinusot ko ang mata ko bago ako dahan dahan bumangon. Wala na si SKY sa tabe ko. Lumipad kaagad ang mata ko sa orasan. Its 10 am in the morning. Huminga ako ng malalim ng maalala kong walang meeting ngayong araw sa opisina.

Nagising ako bago pa man tumunog ang alarm sa phone ko. Sanay ang katawan ko sa maagang gising para sa mga shoot, pero ngayong umaga, hindi trabaho ang nasa isip ko. I needed caffeine to jumpstart my brain after the whirlwind of deals and revelations last night.

Kalma lang na parang hindi kami nagkahilahan sa kama kanina, na parang hindi ako na-bully ng hormones ko at muntik na siyang akyatin sa panaginip. Ako lang ba ang nag-o-overthink? Ako lang ba ang nahiya sa buong katawan ko? Matapos kong marealize ‘yung "morning something" na 'yon na hindi ko na idedetalye, baka masabunutan ako ng konsensya ko ay parang kidlat akong napabangon mula sa kama. Ang bilis ng kilos ko, akala mo may sunog. At dahil doon, nagising na rin siya.

I had the whole day to take it easy and put all the things back into place. There are only a few e-mails regarding the previous day's exhibition, it's feedbacks, media management and things like that. I am going to answer those right after I am done with packing my things back, and then I have the whole afternoon and evening for leisure. Nice enough. The conversation from the morning comes floating back as vocal and visual flashbacks, invading my thoughts. Though, there is not much to invade. Most of my thoughts are already circling around him.

muling saad n'ya nang tuluyan na akong nakatayo. As we reached his car, my mind was again in chaos. I kept on thinking about Kiel's call early in the morning. Even though I kept on doing everything to avoid overthinking about it, I really can't help it. Para bang kusa na s'yang pumapasok sa isipan ko. Gaya ngayong nasa byahe kami. Naroon ang isipan ko imbis na sa pagkain na kanina pa ako takam na takam.

Malapit na namang tumunog ang matandang orasan na palaging gumigising sa akin sa umaga. Tinulugan niya ako. Habang ako ay hindi mapakali ang nasa isip. Marami sa aking bumabagabag. Maraming pumapasok sa utak ko na mga bagay na sana naman ay hindi mangyari. Puno na naman ito ng negatibong pag-iisip.

Isang tingin lang ang ipinagpalitan namin, isang tahimik na kasunduan na sapat na para ipaalala ang mga susunod naming gagawin. Magpapanggap siya. Magpaplano ako. Paglabas ko ng maliit na breakfast shop na tinatawag naming where the sun shines, sinalubong ako ng mas maliwanag na umaga. Ngunit kahit ganoon, nanatiling mabigat ang takbo ng isip ko. Paulit-ulit na bumabalik ang mga pangalang hindi ko dapat kalimutan—Andres at ang babaeng may mukha ko.

Kundi pagkakamali. Isang maliit na slip lang ni Heidi. Isang maling salita. Isang maling galaw. At dudurugin ko ang buong mundo niya. Hanggang isang umaga. Kagigising ko pa lang. Nakatihaya pa ako sa kama at nakatitig sa kisame. Pinapakalma ang isip bago sumabak sa isa na namang araw ng pagpapanggap. Biglang nag-vibrate ang phone ko sa bedside table.

I tried to erase her from my thoughts the same way I erase unnecessary variables in a business equation. But memories are stubborn things. They return when you are tired, when you are silent, when you least expect them. And I know that this isn’t right kaya hinilot ko ang sintido ko saka muling itinuon ang buong atensyon sa trabaho. Bandang alas-dos ng hapon, nasa kalagitnaan ako ng pagbabasa ng isang bagong proposal nang tumunog ang telepono sa mesa ko na hindi ko agad pinansin.

CHAPTER SEVENTY-ONE: DINNER ✧FAITH ZEICAN LEE✧ I WOKE up early, my mind still tangled in the restless thoughts that had kept me awake for most of the night. Hindi ako pinatulog ng pag-iisip ko kay Poppy. The stark reality of her change in behavior haunted me, and I couldn’t shake off the gnawing worry. Kaya madaling araw pa lang ay nag-shower na ‘ko at nagbihis, deciding to head to the company much earlier than usual.