Novel & Cerita Mushoku Tensei: Roxy

“Dude, huwag mo ‘to palampasin.” Pinanood ni Zephir ang buong video. Sa video, binuhos ni Roxy ang kape sa sarili niya at hindi siya ginalaw ni Leah mula simula hanggang dulo. Agad na nawala lahat ng lakas ni Roxy, nanghina ang katawan niya at nagbago ang ekspresyon niya. “Zephir, please makinig ka sa akin…” Mahiwatig siyang tiningnan ni Zephir at agad na nanahimik si Roxy.

Tumango si Cheryl, kinuha ang bag, at agad na lumabas kasama ang driver. Naiwan sina Roxi at Alexander. Tumingin si Alexander sa kanya, kalmado ang boses. “Pumasok ka.” Nauna na siyang naglakad. Ilang segundo pa bago nakasunod si Roxi, nakatingin sa shoe cabinet pero dumiretso na lang, suot pa rin ang high heels. Nilapag ni Alexander ang mineral water sa mesa. “Umupo ka.” Tahimik na tumango si Roxi, umupo nang tuwid, magkasalubong ang mga daliri, halatang tense at reserved.

"Tsaka na, total makikilala niyo naman yun dahil ofcourse magiging jowa ko yun very soon." Pinigil ko nalang ang tawa ko sa narinig. Ang nagsasalita ay ang mayabang na si Roxy, kaibigan siya ng isa sa mga boardmate ko na si Angela. Kung makaasta talaga ang babaeng ito ay parang siyang pinakamaganda sa balat ng lupa. That bitch always appointed herself as our campus muse. Ganoon kataas ang level of confidence niya.

At doon ay may nakita akong maliit na bagay na parang sinadyang iwan. Isang singsing. Simpleng silver lang at may ukit na letra sa loob. “To E, my forever chaos— R.” Parang tinamaan ng kung ano ang dibdib ko. Ang E ay si Ego. At ang R ay siya. Ang tunay na Roxy Rios. “Roxy!” tawag ni Ego habang papalapit. “What are you doing there?” Agad kong tinago sa palad ko ang singsing. “W-Wala. Tinitingnan ko lang itong design.”

At ayaw niyang mapahiya ito nang dahil lang sa kanya. Bumalik na si Roxanne sa kanyang laboratory at kumaway kay Frizza na maaga ring pumasok. Naupo siya ngayon sa harap ng computer para magsimulang mag-ayos ng mga files. "Ate Roxy? Ayos ka lang po ba?" Napatanong si Frizza dahil pansin niyang puro ito hikab at inaantok talaga. "Napuyat lang kagabi, pero ayos lang ako."

I couldn't figure it out and it's frustrating. "Aba, p*****a ka! Seryoso 'yan? Walang tawad? Grace period? Tirik na tirik pa ang araw?!" gulat niyang tanong. "Ano ba kasing—" "Shh!" Pumadyak si Roxy. "K*ngina, Seymour! 'Wag kang tutuloy d'yan sinasabi ko sa 'yo. Dark humor ko lang 'yung violence violence na 'yan, 'wag ka nang dumagdag sa causes ng black heads ko sa ilong! Chill, mariang palad na lang muna ang atupagin mo, walang'ya!"

Tumango ako rito bago kami sumalang ruon, at kitang kita ko ang nagku-kumpulan na mga lalaki sa likod na pilit na naghihiyawan at nagsisigawan nang makita kami sa stage. Ngunit isang lalaki lamang ang nakaakit sa atensyon, at alam ko rin na nakita ko na ito. -RYU FUJIRO STELLAN POV- ~•~ “Which one do you prefer?” Azi asked as we watched. “The pink masked or the gold masked dancer?” But I found myself speechless as I watched them, my eyes glued to her body as she swayed and danced on the pole, her face covered with the mask, which caused me to wonder if she's the girl that I’m waiting for.

Makikita na ang visual chemistry nilang dalawa ay nakakabaliw at nakakahalina. ​Si Roxy, na hawak ang phone nito para sana i-record ang pag-aani ng kape, ay awtomatikong nahigop sa perpektong eksenang ito. ​"Mr. De Silva, may gusto lang po sana akong i-confirm sa inyo," nakangiting sabi ni Roxy. "Totoo po bang fan kayo ni Ate Celine?" ​"Oo."

Henrick ang mga kakayahan ni Dexie at buong tiwala siya sa kanyang kakayahan, kaya walang sinuman sa silid-aralan ang nagtangkang pigilan siya. Ang tanging tense na tao ay si Roxane, na nagsalubong ang mga kilay, at pilit siyang nananatiling nakaupo. Napansin ni Dexie ang ekspresyon ni Roxane at marahang napangiti, nakasandal para bumulong sa kanyang tainga sa volume na naririnig lang nilang dalawa. "Magpapanggap na naman himatayin? Hindi uubra sa akin," mahinang boses na sabi ni Dexie.