Mutya Ng Bigas Mga Nobela at Kwento

“May dala siyang ilang kahon ng kakanin at bottled delicacies mula sa maliit nating tindahan. Ibigay mo raw sa mga kasamahan mo. Para matikman din nila.” May maliit na negosyo ang pamilya namin sa probinsiya. Gumagawa si Mama ng suman, cassava cake, at iba’t ibang bottled food katulad ng tuyo at tinapa, na ibinebenta niya sa mga kapitbahay at online. Si Zenon naman ang kababata ko. Nagtatrabaho siya ngayon bilang construction worker sa Pasig. Dahil may dinaanan siyang supplier malapit sa Makati, pumayag siyang ihatid ang mga padala ni Mama.

Mas pinili kong huwag pansinin ang kaniyang mga bulong na mukha akong taga-benta ng ilegal na gamot kaysa sa isang personal maid dahil mas malaki ang problema ko kapag hindi ko natapos ang unang utos ng bilyonaryong amo ko. "Siguraduhin mo lang, Santos, dahil ang bigas na isinalang mo ay imported pa mula sa Japan at nagkakahalaga ng libo-libong piso kada kilo," pagbabanta niya bago mabilis na naglakad palabas ng kusina dahil tinatawag siya sa intercom. "Kahit galing pa 'yan sa Mars, bigas pa rin 'yan na kailangang iulam sa ulam," bulong ko sa sarili ko habang isinasara ang mabigat na takip ng dambuhalang makina.

Nagdilim ang mukha ni Christian, malamig at mariin ang pagtitig sa kanyang misis. ‘’Sheila, huwag mong isukat ang kakayanan ng isang tao base lamang sa kitid ng utak na mayroon ka! Hindi lahat kagaya mo na mababa ang pananaw!’’

makalabas man lang sa bahay na ito. Tinabig ni Daniel ang Bala Para sa Akin! Pananaw ni Kaitlyn Nagbihis ako nang maayos, gaya ng utos sa akin ni Daniel. Sinabi niyang kailangan kong magmukhang "pinakamaganda" ngayon dahil darating ang mga kasosyo at kliyente niya sa negosyo. Ako raw ang magiging "asawa" niya, kaya dapat akong magmukhang asawa ng isang bilyonaryo.

"Waltermart." Agad naman kaming natawa sa sinabi ni Kuya James. "Oh mga gago bakit? Ang mahalaga, may gano'n na lugar hmp. Judger kayo hays." Wala na kaming nagawa kung hindi ang tanggapin na lamang ito. "Yung isa nga Wa, Ghana eh. Malay ko ba kung merong gano'n! Gawa gawa ka lang yata Kuya Lance eh." Patuloy pang reklamo neto. "Kahit search mo pa ngayon. Dami mong reklamo bilisan niyo na nagagalit si Leia."

Priority ko ay ang pera. Walang makakapag-pabago non. Kahit ang ubod ng gwapong lalaking ito, na masarap ang labi. "What?" hinihingal na tanong niya. "Bayad sa halik," hingal na sagot ko rin. " At para rin sa leeg ko," dagdag ko pa. Nasa leeg ko pa rin kasi ang ulo niya at ramdam ko ang hininga niya don. Na nagbibigay sa 'kin ng kakaibang init.

Mukhang mapaparami talaga ang kain niya ngayong araw. "Siya nga pala, ito si mutya ang magiging personal assistant mo habang naririto ka. Lahat ng utos mo siya ang gagawa at ipapasiyal ka rin niya sa hacienda," napalingon siya sa babaeng lumapit sa kanila ng grandpa niya. Naka-uniform ito na pang kasambahay at malaki ang ngiti nitong nakatingin sa kaniya. "Hello po madam Lauren, ako po si Mutya! Nice to meet you po." Magiliw na pagpapakilala nito.

Then back at Aling Cora. For some reason, he accepted the answer. "Okay." "Good." Pagkatapos nilang bumili ng bangus at galunggong, sinabi ni Mara na kailangan din nila ng bigas. Dito mas lumala ang problema. Dinala niya si Adrian sa rice stall. May mga sako ng bigas na nakasalansan. May labels. May iba't ibang presyo. May premium. Regular. Well-milled.

Humigpit ang tono niya, halatang hindi na lamang siya nagtataka kundi naghahanap na ng kasagutan. Samantala, si Mama Lyka ay hindi kumibo. Napatingin lamang siya saglit sa kaniyang mga anak, saka dahan-dahang tumalikod at nagtungo sa kusina. Ang dapat sana’y tatlong pirasong bangus na katamtaman lang ang laki ang ulam nila ngayong hapunan. Murang isda na isiniksik niya sa budget para mapagkasya sa kanila. Pero ang nadatnan niya sa lamesa ay tila ba panghanda ng pista—isang buong lechong baboy na aabot sa ₱10,400, at isa pang mamahaling lechon manok na may kalakip na amoy na nakakaakit kahit sino.

Ang balak daw ni dad na dalhin ang katulong sa ibang bansa at bigyan ito ng napaka-laking halaga upang manahimik at hindi mapahamak si kuya. “Ang bata pa naman ni Mutya.” wika ng aking ina sa kabilang linya. Bigla akong kinabahan ng marinig ang pangalan na binanggit ni mommy. Hindi ordinaryo ang pangalang Mutya kaya agad kong tinanong ang buong pangalan ni Mutya. Mutya Garcia daw, 17 years old at tubong Batangas. Dun pa lang ay kinutuban na ako.