Kabanata 2

Matapos ang matinding tensyon kanina sa hapag-kainan, si Orlinda ang naglilinis ng mga pinagkainan pagkatapos.

Kahit pa tapos na ang nakaka-pressure na eksena kanina ay ramdam pa din niya ang bigat ng mga pangyayari.

Habang kinukuskos ang espongha na hawak ay may pagkakataon na ito’y nadidiinan niya sa tuwing hindi niya nakokontrol ang kanyang emosyon.

Ang mga luhang kanina pa niya pinipigilan ay tuluyan ng tumulo. Tahimik siyang humikbi dahil ang mga emosyon na kanina pa niya kinikimkim ay tuluyan ng bumalot sa kanya.

Habang umiiyak, naramdaman niya ang paghagod ng isang kamay sa kanyang likuran. Napaigtad si Orlinda at agad na pinunasan ang kanyang mukha gamit ang kanyang braso.

‘’Miss Orlinda…’’ boses ito ng matandang kasambahay na si Manang Maria.

Lumapit ang matanda at kinuha mula sa kamay ni Orlinda ang nililinis na pinggan.

‘’Ako na d’yan. Alam kong pagod ka kaya magpahinga ka na,’’ matamis na nakangiti ang matandang babae.

Napangiti rin si Orlinda. ‘’Manang, kaya ko na ‘to,’’ aniya.

Gayunpaman, nagpumilit ang matanda at inagaw na mula sa kanyang kamay ang hawak na plato.

Mahinang natawa si Orlinda.

‘’Makinig ka na lang at ipaubaya mo na lang ito sa akin,’’ sabi ni Manang Maria.

Naglabas ng panyo ang matanda at ipinunas sa kamay ng dalaga. Pagkatapos ay nag-angat ng tingin si Manang Maria, natitig ng diretso sa mga mata ni Orlinda.

‘’Hija, h’wag ka ng umiyak. Sinisira lang ng pag-iyak mo ang maganda mong mukha,’’ malambing na saad ng matanda, maingat na pinupusan ang mukha ng dalaga.

Hinawakan ni Maria ang magkabilang pisngi ni Orlinda at sinabing, ‘’huwag kang magpapaapekto sa mga sinasabi nila, okay?”

Tumango si Orlinda. ‘’Opo, Manang,’’ aniya, may malapad na ngiti sa labi,

Matapos punasan ang mukha ni Orlinda ay niyakap ni Manang Maria ang dalaga, hinihimas-himas ang ulo nito.

Hindi ito ang unang beses na masaksihan ni Maria ang marahas at walang awang pangungutya ng pamilya Tan kay Orlinda. Wala naman kasing araw na hindi pinagtutulungan ng bawat miyembro ng pamilya ang pang-iinsulto at pangbababa kay Orlinda. Kaya labis siyang nasasaktan para sa dalaga. Lalo na sa tuwing natatagpuan niya itong umiiyak mag-isa.

Nang mabalot sa mainit na bisig ng matanda, yumakap pabalik si Orlinda at isinandal ang kanyang ulo sa balikat ng kasambahay.

Para kay Orlinda, tanging ang yakap ni Manang Maria ang siyang nagiging sandalan niya sa tuwing nababalot siya ng matinding emosyon.

“Tunay ngang matalas ang dila ni Ginang Evelyn. Sa sobrang talas ay kahit siguro sino ay masasaktan sa mga masasakit na salitang lumalabas sa bibig niya,” bulong ng matandang kasambahay. Nagpatuloy ito, “Miss Orlinda, huwag mong hayaan na maapektuhan ka ng mga sinasabi nila. Lagi mong patatagin ang sarili mo. Huwag mong iisipin na nag-iisa ka lang sa mansyon na ‘to, narito ako para damayan ka.”

Nag-angat ng ulo si Orlinda, nakangiti. Masaya siyang nang marinig ang sinabi ni Maria.

“Tatandaan ko ‘yan, Manang,” saad niya.

Muling hinawakan ni Maria ang isang pisngi ni Orlinda, hinimas ito ng kanyang hinlalaki. “Naniniwala ako na magbabago din ang pagtrato nila sa ‘yo sa araw na isilang mo ang tagapagmana ng pamilya nila.”

“Sana nga, Manang,” nakangiting sabi ni Orlinda. Wala mang kasiguraduhan pero hinihiling niya pa din itong mangyari.

Bumitaw sa pagkakayakap si Maria at hinarap ang lababo na puno ng hugasin. “Sige na, magpahinga ka na, Miss Orlinda. Ako na ang bahala rito.”

“O sige, maiiwan na kita rito.”

Matapos ang pag-uusap ng dalawa ay pinaubaya na ni Orlinda ang mga hugasin kay Manang Maria.

Lumabas mula sa kusina si Orlinda at nagtungo pabalik sa silid nila ni Angelo.

Bago makarating sa engrandeng hagdan, napadaan siya sa sala at nakita si Sheila kasama ang panganay nitong anak.

“Mama…” ang maliit na boses ay nagmula sa pamangkin niyang si Erica na tumatakbo patungo kay Sheila na may dalang medyas at sapatos.

Nagsalita muli ang bata. “Ma, isuot mo na sa ‘kin ang medyas ko,’’ aniya, habang hawak sa magkabilang kamay ang medyas at sapatos.

Kaysa pagtuunan ng pansin ang anak, mas nakatuon ang atensyon ni Sheila sa screen ng tablet na hawak kung saan mas abala pa siyang asikasuhin ang disenyo ng damit na kanyang ginagawa.

‘’Kaya mo na ‘yan mag-isa,’’ malamig na sabi ni Sheila, hindi man lang nililingon ang anak.

‘’Pero hindi ko talaga kaya, Mama,’’ reklamo ni Erica sa ina, nakanguso.

‘’Tsk.’’

Malamig na tinitigan ni Sheila ang sariling anak. Balak na sana niyang pagsabihan ang bata nang mahagip ng kanyang mga mata ang pamilyar na pigura na kalalabas lamang mula sa kusina.

‘’Linda!’’

Si Orlinda na patungo sa direksyon ng hagdan ay napahinto sa paglalakad nang tawagin siya ni Sheila.

‘’Tara dito, Linda,’’ tawag muli ni Sheila.

Lumapit si Orlinda at nagtanong. ‘’May kailangan ka ba sa ‘kin?’’

Hindi sinagot ni Sheila ang tanong ni Orlinda at mabilis na lumingon sa kanyang limang taong gulang na anak. ‘’Erica, ibigay mo ‘yan sa Tita Linda mo. Siya na ang bahala tumulong sa ‘yo na magsuot niyan.’’

Natigilan si Orlinda sa sinabi ni Sheila.

Tinawag lamang siya nito para lang asikasuhin ang anak nito?

Hindi na lamang nagprotesta si Orlinda at pinili na lamang gawin ang sinabi ni Sheila. Kahit pa labis ang kakapalan ng mukha nitong utusan siya, hindi niya magagawang idamay ang inosenteng si Erica sa walang pakialam nitong ina.

‘’Tara dito, Erica. Ang Tiya na ang tutulong sa ‘yo magsuot niyan. Halika,’’ aya niya sa bata.

Hinila niya sa braso ang bata at pinaupo sa sofa. Tsaka niya maingat na isinuot ang medyas at sapatos ng bata.

Si Sheila na tahimik na pinapanood ang ginagawa ni Orlinda ay napangisi dahil sa kaunting salita lang niya ay napakadali lamang niyang utus-utusan ang mangmang na si Orlinda.

‘’Okay na,’’ aniya, tumayo si Orlinda matapos tulungan ang pamangkin.

Bumaba sa sofa si Erica at tiningnan ang suot na sapatos. Nag-angat ng tingin ang bata kay Orlinda. ‘’Thank you, Tita Linda!’’ maligalig na sabi nito.

Ngumiti ng matamis si Orlinda nang marinig ang pasasalamat ng bata. ‘’Walang anuman.’’

Hindi rin nagtagal ang ngiti sa labi ni Orlinda nang marinig niya ang sinabi ni Sheila.

‘’Ang dami mo talagang kayang gawin, Linda,’’ nakangising sabi ni Sheila. ‘’Hindi ka lang mahusay na katulong, magaling ka pang tagapag-alaga ng bata. Ano pa ba ang mga kaya mong gawin?’’ Puno ng panunuya ang bawat salitang binibitawan.

Nanatiling tahimik si Orlinda habang patuloy sa pagsasalita si Sheila. ‘’Alam mo, bakit hindi mo na rin kaya alagaan si Chelsea? Mamaya, tulungan mo doon si Aling Pasing na alagaan si Chelsea. Para naman may alam ka na sa pag-aalaga ng bata kapag may sarili ka ng anak.’’

Matapos sabihin ito ay pinatay na ni Sheila ang hawak na tablet, itinago sa loob ng kanyang mamahaling bag.

Nang makitang hindi pa din umiimik si Orlinda ay nagpatuloy lamang si Sheila sa pagbato ng mga makamandag na salita. ‘’Panget ba ‘yung mga sinabi ko, Linda? Tama naman ako, ‘di ba? Kasi kung baog ka nga, eh ‘di, hindi ka na magkakaanak. Pero okay lang ‘yon, kasi pwede mo naman alagaan ang mga anak ko o kaya mga anak ni Grace. ‘Di ba?’’ Mas mapanakit at mas matalim pa ang mga huling sinabi ni Sheila kaysa sa mga nauna.

Blangko ang mukha ni Orlinda habang nakatitig siya kay Sheila. Sa kabila ng mga sinabi nito ay pinilit niyang hindi maapektuhan. Upang hindi maiyak, pinisil niya ang kanyang kamay. Halos bumaon sa balat niya ang bako-bako niyang mga kuko.

Bahagyang nairita si Sheila nang hindi pa din umiimik si Orlinda kahit napakarami na niyang sinabi.

‘’Naririnig mo ba ‘ko?’’ inis na sabi ni Sheila, malakas na dinuro sa noo si Linda.

Agad na napahawak si Orlinda sa kanyang noo sa sakit ng tumusok ang mahabang kuko ni Sheila.

Sa pagkakataong ito ay nagsalita na si Orlinda. ‘’Oo. Narinig kita.’’

Ngumiti ng malapad si Sheila. ‘’Kapag kinakausap ka, sumagot ka. Linda, kailangan masunurin ka na parang aso—’’

‘’Sheila!’’

Isang malalim at tila ugong ng kulog na boses ang umalingawngaw sa buong sala. Ang boses na iyon ay nanggaling sa lalaking palapit kina Sheila at Orlinda.

Nang makalapit, sumulyap ang lalaki kay Orlinda at sa anak nitong si Erica—pagkatapos ay matalim na tinitigan ang asawang si Sheila. ‘’Sheila, ano sa tingin mo ang mga pinagsasasabi mo kay Linda?’’

Biglang napalunok ng laway si Sheila nang makatanggap siya ng matalim na sulyap mula sa kanyang mister.

‘’Wa-wala naman a-akong sinasabi sa kanya!’’ maang niya, habang mahigpit na nakahawak sa strap ng kanyang bag.

‘’Hindi ako tanga at bingi, Sheila,’’ malamig na sabi ni Christian, madilim ang mukha. ‘’Malinaw na malinaw sa pandinig ko na pawang pangbabastos ang lumabas sa bunganga mo!’’

‘’Hindi, ah! Wala naman akong sinasabing masama kay Linda,’’ maang pa din ni Sheila, sinusubukan depensahan ang sarili. ‘’Bakit ko naman ‘yon gagawin kay Linda? Masyado ka lang sensitive, Chris.’’

‘’Sensitive?’’ aniya, nagsalubong ang makakapal na kilay ni Christian. ‘’Sheila, alam na alam ko ang ugali mo. Sheila, humingi ka ng tawad kay Linda sa lahat ng mga sinabi mo kanina,’’ mariing utos nito.

Natigilan si Sheila nang marinig niya na inutusan siya ng asawa niya na humingi ng tawad kay Orlinda—ang babaeng kinukutya niya. Labis siyang nagtataka at nagagalit kung bakit mas pinapanigan at dinedepensahan ng sarili niyang asawa ang ibang babae kaysa sa kanya.

Sa gitna ng pagtatalo ng mag-asawa, isang maliit na boses ang pumukaw ng atensyon nila, si Erica.

‘’Papa… Mama…’’

Sandaling sumulyap si Christian sa anak tsaka ibinalik sa kanyang misis.

‘’Sheila, humingi ka ng tawad kay Orlinda. Ngayon din!’’ mariing utos ni Christian kay Sheila, ang tono ay walang puwang para sa argumento.

Pero si Sheila ay si Sheila.

Mabilis na binuhat ni Sheila ang panganay na anak na si Erica at mabilis na naglakad palayo, karay-karay ang anak palabas ng mansyon.

Nang mawala paningin ang mag-ina, napabuntong-hininga na lamang si Orlinda.

Sa taas ng pride na mayroon si Sheila, malabong humingi ito ng tawad sa kanya.

‘’Kung mangyari man na humingi ng tawad si Sheila sa ‘kin, baka sampung bagyo ang sabay-sabay na mag-landfall sa pinas,’’ bulong niya sa kanyang sarili.

Sumulyap siya kay Christian at nakitang nakatitig pala ito sa kanya. Umiwas siya ng tingin, bahagyang nailang dahil baka narinig nito ang sinabi niya.

Maya-maya ay narinig niyang muli ang malalim na boses ng lalaki.

‘’Hindi mo dapat basta-basta ginagawa ang sinasabi ng iba. Matuto kang tumanggi.’'