My Father Is A Hero の小説・ストーリー

"Pero wala ka sa mundong ito kundi dahil sa amin!" "Sino bang may sabing buhayin niyo ako!" Hindi ko napigilang mapagikbi sa sinabi nito, ang sakit sakit lang ang gusto ko lang naman ay kahit na minsan ay maramdaman ko ring mahalin ng mga magulang. Umiiyak na pinatay ko ang tawag, Maybe if my grandmother is still alive hindi akong maging gaganito, I choose to be well know in industry para mapansin nila ako.

Tiim ang panga na sambit niya. Ang hikbing gustong kumawala saaking lalamunan ay hindi natuloy. Ano ba kasi ang kailangan niya saakin? Kung galit siya kay daddy ay ito dapat ang kausapin niya. Wala naman akong kinalaman sa pinag-aawayan nila. "M-My father. What did he do?" Lakas-loob kong tanong. I know my dad has a lot of enemies because he is not just an ordinary man just like how he portrayed his self infront of everyone.

By reaching someone from above, I could be pulled out and saved from the ground. Hindi rin naman naging maganda ang resulta, mas lalo pa nga yatang lumala. "Ian, hindi ako nangingi-alam sa mga lalaki mo pero kung masasaktan ka rin naman ay huwag mo ng isiping ituloy," my father said as he came in.

sabi niya habang nauupo sa tabi nito. "My mother loved my father. Way too much. My father is a talented neurosurgeon---the badass of surgery department. Christian, my father, is always competing with his brother Philippe. The Villarazas are a competitive bunch. Ganoon kami pinalalaki. You have to better than the rest. Na hindi kami pwedeng maungusan o magpatalo."

Kausap ko ngayon ang tiyahin ko tungkol sa gaganaping engagement ni Mama at ng nobyo nitong bagong Governor daw ng probinsya namin. "Tatlong taon na patay ang Papa mo. Siguro naman ay hindi masama kung mag-aasawa ulit si Theresa? At kung nasaan man ang Papa mo ngayon, tiyak ako na masaya siya para sa Mama mo. Kaya sana naman ay suportahan mo siya, dagdag pa ni Auntie Lorena.

"I mean, look at these drawings. You're more than one." Caleb let out a small breath through his nose, almost a laugh, but not really. "Yeah… that’s what mom and Lola used to say." Muling lumayo ang tingin nito. Hindi dahil wala itong nakikita. Kundi dahil tila may pinapanood itong lumang alaala na ito lamang ang nakakakita. "But my dad never liked it," tahimik nitong sabi. "He used to… he used to rip my sketchbooks apart. Said art was useless. Said it wouldn’t feed a family. At hindi raw ako magiging tunay na lalaki dahil doon."

,maya halong inis kong saad sa kanya. "Matagal na akong may sakit Bleu, it was only recently nang malaman kong hindi na ako magagamot kaya bumalik ako ng Pilipinas para dito nalang ipagpatuloy ang treatment ko. Umaasa pa rin ako kahit malabo na... Your Dad knew about it." "Anong ibig mong sabihin?", mas naguguluhan ako, anong kinalaman ni Dad? "Remember what I told you sa park? Your Father isn't as bad as you think. He's someone who loves you so much."

Hinigpitan pang lalo ni daddy ang pagkakayakap sa aking braso bago pinisil ito, telling me that it's fine, na huwag akong matakot. "Believe it or not, wala pong perang na invlove sa pagiging valedictorian ng anak ko. Naging highest honor siya because of her own hard work, and I am a witness of all her hardships just to get this award. Kaya sa mga nagsasabi diyang may perang involved, h'wag po kayong maniniwala because no money is involved in this. Matalino ang anak ko, at yun ang totoo." Pagkatapos sabihin iyon ni dad ay inalalayan niya na ako paalis. Sinalubong naman kami ng mga tauhan ni daddy short after. Inalalayan nila kami hanggang sa makapasok kami sa kotse.

saad niya. Our Mayor offered us help when my father died. Malaki ang utang na loob ko sa kaniya at kahit ni isang tulong na binigay niya sa aming pamilya ay hindi ko iyon kwinestyon sa kaniya. My father and him were best friends back then! Ang aniya pa'y tulong niya iyon dahil malaki ang utang na loob niya sa aking ama. They're both politcians and friends, perfect tandem sila sa pamamalakad sana sa munisipyo namin kung hindi lang namatay si Papa.

patawang tugon nito sa kanyang ama habang hinahaplos rin ang kamay na nakakapit sa kanyang braso. Nagyakapan ang mag-ama habang nangingilid ang luha sa kanilang mga mata. Tila ba lahat ng nagkukubling damdamin ay naipahayag sa pamamagitan ng mahabang yapos. Hindi matutumbasan ng kahit anong kayamanan ang tunay na pagmamahal ng isang magulang at ng kanyang anak.