My Teacher My Hero 소설 & 이야기

Isang magandang araw ang pumasok sa isip ko tuwing naiisip ko ang mga guro na nagbigay ng inspirasyon sa akin. Gusto kong bumuo ng isang tula na tila tadhana sa bawat linya, isang tula na bumabalot sa damdaming pasasalamat at pagkilala sa kanilang sakripisyo at dedikasyon. Ang mga guro ay hindi lamang nagtuturo, kundi sila rin ang mga gabay natin sa matarik na daan ng buhay. Sa tuwing isusulat ko ang tula, sinisigurado kong ang bawat taludtod ay puno ng nakakaantig na alaala—yung mga pagkakataon na sa kabila ng mga pagsubok, nariyan sila para magbigay ng suporta.

Sa muling balikan ng bawat aralin, sinisigurado kong isama ang mga natutunan kong hindi lang sa aklat kundi pati na rin sa positiva nilang pananaw. Sa pagtatapos ng tula, ginagawa kong tila hihiwalay na hangin ang mga salitang ‘salamat’ at ‘kapayapaan’ na nagmumula sa kabatiran ng kanilang pagmamahal. Sobrang nakakabighani na isipin, sa pamamagitan ng mga simpleng salita, maaari nating iparating ang malalim na pasasalamat sa mga guro. Ang tula ay hindi lang basta mga salita; ito ay isang pagkilala sa mula sa puso, at tiyak na aabot ito sa kanilang puso.

Talagang masaya ako na makagawa ng ganitong tula para sa mga guro. Ang kanilang impluwensya ay tila isang ilaw na mas maliwanag sa madilim na landas, at sa mga taludtod ko, isinasalin ko ang mga damdaming iyon sa isang makulay at masiglang anyo. Magandang paraan ito upang ipakita ang pasasalamat natin sa kanilang pagsisikap, hindi ba?