You Are My Hero Novels & Stories

Nakita niya pa ang mga ito na nagkakape upang labanan ang antok. Napabuntong-hininga siya nang malalim nang maalala ang kanyang nabasa na files na ipinadala sa kanya ni Althea. "Sino si Hawk?" Ito ang tanong niya sa kanyang isipan. "It could be a code name," at alam niyang may kinalaman ito sa pagkamatay ng kanyang Mommy at Daddy. Ayaw niyang ipagkatiwala kung kani-kanino lang ang tungkol sa kanyang nalalaman. Kahit pa sa kanyang Auntie Lucia, alam niyang gumagawa din ito ng hakbang upang malutas ang kaso ng kanyang mga magulang.

"Kaya naman pala trigger ang pagiging possessive ng isang iyon at bigatin ang kalaban." "Ano ang sabi mo?" tanong ni Jesabell sa kaibigan nang maulinigan ang bulong nito pero hindi malinaw. "Nothing," ani Jason at lumapit sa lalaking naabutan nila sa table. "Hello, sir, my name is Jason and nice to meet you!" Siya na ang kusang nagpakilala sa sarili saka ipinatong ang kaliwang kamay sa bandang baywang ng kaibigan.

"Who are you?" Kita mo nga naman. Hindi niya ako kilala! Tinaasan ko siya ng kilay bilang sagot. Yumuko ako ng bahagya para iharap ng maayos ang aking mukha. "Don't you remember me?" He narrowed his eyes on me. "M---Mia?" Ngumiti ako. "Yes, you got it." Sagot ko kasabay ng paglanding ng aking kamao sa kaniyang pisngi.

Sagot niya at humabol sa akin sa paglalakad pabalik sa office ko. “If I am wrong then I am wrong. But if I am right, then it would be great. Anyhow, it doesn’t hurt if you try right? This time, I’m getting the feeling, I hope that I can finally find her.” Sabi ko sa sarili at napahinga ng malalim. My gut is telling me about something, something exciting!

Luhaan na siyang humalik pa sa tiyan ko saka muling iniyapos ng mahigpit ang kamay sa baywang ko. "C-come on. T-tumayo ka na dyan." "M-my Love. T-thank you. Sa pagdadala mo sa kanila. Salamat. S-salamat na kahit.. kahit nasaktan ka sa mga sandaling iyon.. h-hindi.. h-hindi ka pinanghinaan ng loob at binuhay mo sila. M-my love. Your a hero. Hero para sa kambal dahil… dahil kinaya mong alagaan sila at pinalaki ng maayos."

"Well Mikaela, to tell you the fact, nothing is impossible. Even the word itself says 'I'm possible'. So what kung alam ko iyon? I just know it. Kailangan ba may rason palagi? In fact, everybody are born good, kaya hindi pwedeng mawala ang kabutihan sa loob nila. At ikaw Mikaela... I can see it through your eyes. You'll be a great hero someday." Napairap ako sakaniya. What a claptrap. Wala talaga syang kwenta kausap. At ako? Hero? Hero as in bayani? Nagpapatawa ba sya? Hindi ko gagawin ang ginagawa ng mga bayaning pagbuwis ng buhay para lang mailigtas ang maraming tao at ang bansa. No way. Over my dead body.

Sana hindi magagalit si mama. Umakyat ako sa stage para magbigay na ng aking speech, nanghihina ang mga tuhod ko. Ganito rin ba kaya ang nararamdaman ni Cloud nung nagbigay din siya ng kanyang speech? Ganito rin ba ang naramdaman niya na may kulang? Nauna sa pagpapakilala, pagbibigay ng pagpupugay sa mga teacher, students at sa school. Nahihirapan mang ibigkas ang mga salita, mabuti na lang naituwid ko pero, "A..and of course sa nag-iisang superhuman ko, sa aking super mama, my super hero. M..mama kung nasaan po kayo ngayon, look ma oh hindi lang po diploma ang natanggap ko sa special na araw na ito mama ko, isa rin po akong Valedictorian, gusto ko sana na ikaw magkabit kanina pero hindi kit

"Hindi ka pa nga lumalaban, pagod kana agad? Get up, Almika! If you're tired, then, let me fight for you! Don't feel so down okay? Everything's gonna be okay." "No. Never." Dahan-dahan akong tumayo. Kahit kailan hindi magiging okay ang lahat. "I know you're strong enough to fight in this battle, Almika. Huwag mong isipin ang mga taong sakit lang ang dulot sa'yo. I can be your shield, I can be your man, your hero just don't give up. I'm just here, I won't leave you without winning this game."

Wah! Napatabon nalang ako ng kamay sa bibig at naligo na. Aish! Hindi ko alam pero kagabi parang mamamatay na ako sa init tapos ngayon waah! Parang wala lang, ang bilis ko naman yata gumaling. And so you stand there And you pray for god to see But the only one you have to be Honest to is me You are a drug, I cannot quit you You are a drug

agad nitong tanong na kariringgan ng pag-aalala ang tinig. She tried to give Justin a smile to assure him she’s okay. “Feeling better now, Justin. Thank you for bringing me here.” “I’m sorry,” maagap nitong sabi. “Hindi ako dapat nag-order ng pasta---” “Hey, it wasn’t your fault,” putol niya na sa ano mang sinasabi nito. Inabot niya pa ang kamay ni Justin at marahan iyong hinawakan upang ipaabot na hindi nito dapat sisihin ang sarili. “Hindi mo alam na allergic ako sa hipon, Justin. Wala kang kasalanan.”