Narrate A Short Story の小説・ストーリー

Si Ainara, hindi maka-idlip. Naglakad siya dala ang isang manipis na nobela papunta sa likod ng resort, sa bahagi kung saan may mga lumang bato, at mga baging. Sa kalalakad niya, natagpuan niya ang isang maliit na kubo. Malinis ‘yon at may katre pero walang kutson. Para bang pahingahan lang ‘yon at pwedeng masilungan kung may maligaw at umuulan.

namamangha kong tugon na tinawanan niya. Nagpatuloy siya sa pagkukwento habang ako ay tahimik lang na nakikinig. Kalaunan ay nag-share na rin ako ng kwento ko. Mula sa kung paano kami nagkakilala ni Gab, hanggang sa mapunta nga ako sa sitwasyong ito. Kung hindi pa ako napatingin sa malaking glass window sa gilid ng bar, hindi ko malalaman na gabi na pala. Madilim na sa labas.

Ang libro ay kasiya-siya sa una, ngunit sa lalong madaling panahon natanto niya kung paano natapos ang mga bagay. Ang kwento ay halos isang replika ng kanyang buhay, na para bang may sumulat ng buong daloy ng kanyang buhay mula simula hanggang wakas. Syempre, natigilan ang ginang. Ngunit ito ay ang bahagi kung saan kailangan niyang ilarawan ang kontrabida ang pinakanataranta sa kanya! Hindi niya maiwasang maramdaman ang pagkulo ng kanyang dugo habang nakaramdam siya ng hinanakit. Siya dapat ang babaeng bida!

Ang lamig ng hangin ay nagbibigay ng kaaya-ayang pakiramdam sa kanyang balat, ngunit hindi nito napapawi ang pagdududang gumuguhit sa kanyang isip. Nilingon siya ni Rico, nag-ayos ng upo na para bang ikukuwento ang isang epic na love story—pero knowing him, alam niyang may halong kalokohan ito. “So, one fine day…” nagsimula na namang magkwento si Rico, itinataas pa ang isang kamay na para bang isang beteranong storyteller. “Isang gwapong binata—ako ‘yon, obviously—ay nagpa-park ng kanyang sasakyan. Tahimik, walang kaabala-abala sa mundo, hanggang sa isang babae—” itinuro niya si Ella na may nakakalokong sulyap, “—bigla na lang sumulpot at sumakay sa kotse ko na parang siya ang may-ari!”

"I kukwento ko ba?" "Pwede din." Tiningnan ko muna iyong oras sa relo nya kung may oras ba akong I kukwento sa kanya to. "Sige, summarize ko lang lahat." "Makikinig ako." "Long story to short; Pasahero ako at sya iyong tricycle driver ko, ngayon isang kasambahay na ako, at sya naman itong amo ko. At kagabi sa hapunan, ako iyong guess, sya iyong nag prepare sa kakainin. Sya itong nag open up sa babaeng gusto nya at sa isang gabi naging instant taga advice na kaibigan nya ko at hindi isang kasambahay lang. The end."

Tanong nya nang mapansin yong kamay ko, nandito kami ngayon sa kusina at si Stephen ay mukhang nasa kwarto ni manang. "Mahabang kwento po, wag nyo na pong intindihin ito. Malapit na naman po itong gumaling." Wika ko at pilit na ngumiti. Wag ka nang mag tanong manang please, ang hirap kaseng mag kwento tungkol dito baka maiyak ako. "Oh, sya sige hindi na kita pipiliting mag kwento." Mabuti naman at nakakaintindi si manang.

Sandali kaming natahimik saka sabay na bumunghalit ng tawa. Habang hinahatid ako ni Joannah papunta sa sakayan ng taxi ay kinukulit ako ng bruha para mag-kwento. Hindi niya talaga ako tinantanan kaya ayon, naikwento ko tuloy sa kanya ang mga naalala ko lang kagabi. Pati kaninang umaga ay naikwento ko rin sa kanya na siya naman ikinaseryoso ng kanyang mukha habang nakikinig sa'kin pero minsa'y nanunukso rin ang bruha.

Naluluha kong hinaplos ang mukha niya. "Baby, want to hear a story?" pilit ngiti kong sambit. I sat properly and caressed her hair. "One day, may isang batang lalaki ang isinama ng isang mabait na matanda sa bahay niya. Napakaganda ng bahay nila pero hindi iyon ang lubos na nakakuha ng atensyon niya," nangingiti at naluluha kong pagkukwento.

Nagmukha siyang mapanira dahil siya ang nagkalat ng maling balita. "To make a short story, silang dalawa talaga ang magka destiny!" Pagtatapos ni Gregory sa kwento ng dalawang taong mahalaga sa kaniyang buhay. Umugong ang bulong-bulongan at karamihan ay kinilig nang lumipat ang spotlight sa unahan ng stage. Naroon si Chris naglalakad na nakangiti ngunit mukhang kabado. Naluluhang napangiti si Nica sa mga natuklasan mula sa ama ni Chris. Gusto niyang maiyak nang maalala ang ina. Kahit wala na ito ay nag-iwan ng maging guardian angel niya.

Tinanggal ko naman ang kamay ko mula sa pagkakahawak niya at tipid na ngumiti ky Lewis. "Okay lang ako." Tatango-tango ako. "Sigurado ka ba? Anong nangyari?" kunot noong tanong niya. "Mahabang story e, next time nalang siguro, kapag kaya ko ng i k-kwento." Kinuha ko ang basong may tubig at ininom ito. Pakiramdam ko nauubusan o ng hangin at natutuyuan ako ng lalamunan sa nangyayari ngayon.