Narrate A Short Story นิยาย & เรื่องราว

Naupo ito sa pinakadulong mesa, umorder ng pinakamalakas na kape, at nanatiling tahimik habang nakatutok sa laptop nito. Ngunit nang magsimula siyang lapitan nito, isang bagong mundo ang bumukas sa kanya. Isang mundo kung saan sa unang pagkakataon, may isang taong nakinig sa kanya. May isang taong nakakaintindi sa kanya. At noon, inakala niyang iyon na ang simula ng isang maganda at walang katapusang kwento. Pero hindi niya alam na ang kwento nilang dalawa ay mas matindi pa sa isang trahedya.

bati nilang lahat sa kanilang guro. Maluwang ang ngiti ng kanilang guro na mukhang natuwa naman sa tatlong linggo nilang bakasyon. Nangamusta muna ito at nagkuwento sandali ng mga nangyari sa bakasyon nito nang biglang may huminto sa tapat ng classroom nila. Biglang nawala ang atensyon ng mga estudyante sa guro at napunta sa binatilyo na nakatayo sa hamba ng pinto ang pokus ng mga ito. Kumbaga sa isang nobela, iyon ang perpektong eksena upang ipakilala ang isang bagong karakter na magpapagulo sa kuwento.

At pag nangyari iyon, magkakaroon ng naman gulo. Relax, Viea. Kumalma ka muna. Nang pumasok ako sa kwarto ni Niorr, nakahiga na siya sa ilalim ng kaniyang comforter, hinihintay ako. Umupo ako sa gilid ng kama at kinuha ang libro ng paborito niyang fairy tale. Isang kwento tungkol sa isang prinsipe na naghanap ng nawawalang bituin. Malamlam ang ilaw sa kwarto. Ang tanging naririnig ay ang aking malambing na boses habang binabasa ang mga pahina.

“Walang problema. May isang maganda at maliit na jewelry boutique ilang hakbang lang mula rito. Bilhin n’yo ang singsing—at itutuloy natin agad pagbalik n’yo.” Para kaming dalawang karakter sa isang fairytale nang sabay kaming tumakbo ni Wilbert papunta sa kalsada. Ang gabing hangin na mas malamig na ngayon ay lalo pang nagpapatingkad sa tensyon at kasabikang bumabalot sa amin.

Disclaimer: This story is a work of fiction and Imagination. This might contain sensitive content that is not suitable for young audience. Read at your own risk. Please accept my apologies if there are any errors in my spelling, punctuation, or grammar. Because I'm not good yet at, writing a story, I am still learning how to write one, but I promise to do my best to improve my writing. If you find any errors, please let me know. I will not be offended, but I will pursue more inspiration to improve my writing.

Ang nakikita n'ya ay isang nakakaawa at mahinang Marcus na kailangang tulongan na bumangon muli. Nagsimula itong magkwento ng tungkol sa nangyari sa kanila ni Atara. Napahagulhol s'ya ng iyak ng marinig n'ya ang buong nangyari. Hindi n'ya lubos maisip na may mga ganong klase ng tao sa mundo. Mahigpit na nakakuyom ang mga kamao na tumingin s'ya sa kapatid na puno din ng luha ang mga mata.

Kinuha ko ang Nova kahit di pa ubos ang cake pfft, di naman niya ko pinansin ehhhh. Binuksan ko ito at sumubo muna bago mag storytelling ayttt! " You know naman diba kung gaano ka-attitude si mama. Ayon di ako pinayagan na umalis, kaya I took scholar para makapunta sa my dream school ko tas sawa na akong maging puppet do'n," kuwento ko sa kanya. Mapait ba? Neyy, langya sanay na ako diyan. Tahimik lamang siyang nakikinig sa'king maladyosang kuwento ko charot HAHAHAHA.

tuloy-tuloy niyang pagkukwento roon. Napatango naman ako habang nakikinig sa kaniya. Lima or anim na taon yata ang age gap naming dalawa kaya naman sa simple at maikling kwento niya na 'yon ay may nakuha akong aral. Syempre ay mas marami na siyang karanasan sa buhay kaysa sa akin.

Naroon pa pala siya at nakasandal pa sa gilid. “Umihi ka na. Bilisan mo. Baka may mumu dito. Wala akong kasama,” dire-diretso kong sabi. Mahirap na. Malapit na dumilim. Ganoon naman yata ang kuwento sa lahat ng school, may mga kung anu-anong elemento ang lumalabas kapag gabi na. “Kinakausap mo nga mag-isa ang sarili mo tapos takot ka sa multo?”

Ano bang meron dito? Napaisip ako at nagpasalamat dahil kung tinangka ko pa lang tumakas ay isa na lang akong kwento, ngunit sino naman ang makakaalala, wala akong kahit na sino. Natapos ang mahabang lakaran, at natigil sa isang sinaunang pinto, may mga babaing lumapit at pagbuksan pa kami ng salubong na pinto, tumambad ang pagkain na pumukaw sa atensyon ko, pinaupo niya ako, kasabay ng pagsisilbi ng mga katulong.