Narrate A Short Story 소설 & 이야기

mahinang sambit ko. "Do you want to hear a story from me?" he asked me out of the blue. "I'll share with you something embarrassing." Narinig ko ang mahinang tawa niya. "W-what is it?" mahinang tanong ko. "This happened to me when I was a sophomore at MIT," pagsisimula niya. "The electricity was shut off. It was already midnight so everything went black."

"Ha?" "You're quiet." Napangiwi siya. "Nakakahiya." "Why?" "Ang dami nilang kinukuwento." "I don't mind." "Totoo?" Tumango ako. "I find it..." Huminto ako sandali. "Interesting." Napakunot ang noo niya. "Interesting?" "Yes." "Bakit?" "Because they all tell the same story." "Ano?" I glanced at her. "That you've always been kind."

Ngumiti si Nathaniel. “Handa na ring umatras… kapag oras na.” ⸻ At sa katahimikan ng Arkenfall, malinaw na ang kwento ay patuloy na humihinga. Walang biglang pagtatapos. Walang dramatikong pahayag.

Hindi nagsasalita. Tanging mga mata lamang na malamig, mabagsik, at punô ng galit ang nakatutok sa dalawa. Mula sa lilim ng punò, bahagyang kumikiskis ang dahon sa sapatos ng taong nakatago. Isang bulong lamang ang lumabas sa labi niya—mahina ngunit puno ng poot. “Hindi pa dito nagtatapos ang kwento niyo.”

Hindi saya. Hindi pa. Pero malapit. Pag-asa. Maliit pa lang. Kasya pa sa palad. Pero sapat para muling maniwala na baka... Baka hindi pa tapos ang kuwento ko. At baka, pagkatapos ng napakahabang gabi, malapit na ring sumikat ang araw.

Bigla akong natigilan. May narinig akong kaluskos sa damuhan—hindi kalayuan. Naalala ko ang kwento ni Imelda… tungkol sa babaeng pinatay sa lugar na ito. Kumaba nang malakas ang dibdib ko. Nanlamig ang mga kamay ko. Tumakbo ako. Tinakpan ko ang tenga ko, ayokong makarinig ng kung ano man. Alam kong kwento lang iyon… pero bakit parang totoo?

“Maraming taon na ang nakalipas, palaboy lang ako noon. Mainit ang sikat ng araw, at ilang oras na akong naglalakad at naghahanap ng kahit kaunting makakain at lugar na mapagpapahingahan.” Inihanda ko ang sarili kong pakinggan siya dahil alam kong importante ito. “Ilang araw na rin akong walang laman ang tiyan. Pakiramdam ko, anumang oras ay babagsak na lang ako sa gitna ng kalsada at mamamatay.” Sandali siyang tumigil bago ipinagpatuloy ang kuwento. “Naupo ako sa gilid ng daan para magpahinga. Doon ako nakita ng nanay mo, si Ursula.”

Pinagmasdan ko ang paligid, sa kaliwa ko, isang bakanteng upuan at sa kanan naman, si Adrian. “Good afternoon,” panimula ko, hindi ko hinawakan ang microphone dahil sa panginginig ng aking mga kamay. Buti na lamang maayos ang set up nito sa harap ko. Tahimik ang silid, nakaabang silang lahat. “Alam kong maraming bersyon ng kwento ang kumakalat.” Isang pause. “Ang totoo,” dagdag ko, “hindi ako kinidnap.”

Dahil hindi naman kami ganun katagal na magkakilala. Lumapit ako sa kanya at bahagyang hinaplos ang kanyang likuran to lessen his pain. Hinayaan ko siyang ipagpatuloy ang kanyang kwento habang ako'y nakikinig lamang. Ito ang natatanging paraan ko ang makinig. Hindi na masyadong mainit at kita ko sa langit ang iba't ibang gumuguhit doon na nagiging kulay kahel. Hudyat na hapon na at malapit nang lumubog ang araw.

“You wanted your bedtime story right? Now, come here. Since you’re still not sleepy, how about Mommy tells you a new story?” Agad na kumislap ang mga mata ng bata at mabilis na umayos ng higa, nakapuwesto sa tabi ng ina na parang naghihintay ng sorpresang matagal nang hinihintay. “Wow, I love new story, mommy! What kind of story are you going to narrate po?” “A fairytale,” tugon ni Trixie habang hinahaplos ang buhok ng anak. “About a princess… her sleep, and her fragile heart.”