Nerd In Tagalog Novels & Stories

"Walang anuman po your highness. Masaya po akong samahan kayo at maglibot sa buong garden ng Cratemia Mansion." Ngumiti na lang ako sa sinabi ni Krish. "Alam mo kung hindi ka maalam magtagalog siguro duguan na ako dito." "Bakit naman po?" "Hindi mo ba alam ang nosebleed?" "'Yun po ba yung nangyayari once na may health problem ang isang tao, like anaemia?" "Hindi, nosebleed means expression in Philippines, 'yung kapag hindi ka sanay mag english e sasabihin ng mga Pinoy nakakanosebleed."

Kailangan pabebe ka muna para machallenge ang hombre. Nanlaki ang mga mata ko. “Ano ba, Kit!” [Che! Arte nito. Sige na, babush.] Napatawa nalang ako sa kagagahan ni Kit. Nang ibaba niya ang tawag ay napabuntong-hininga ako at kinagat ang pang-ibabang labi. Marahan ko ring hinaplos ang dibdib ko. Gahh! I'm really nervous. Sana lang hindi siya maweirduhan sa 'kin.

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.

Dapat nag-teacher pala ito at mahilig pala magturo. Tumango-tango naman si Keyller habang pigil na pigil na ni Kit ang matawa. “For the word I told you, it is tek-bah-lang, Keyller… not tekbe-leng. Your Tagalog accent is funnier than mine.” Then she giggled. "Tek-bah-lang is a group composed of rapists."

ang nakangiti kong bulong, na tamang tama lang dahil kakatapos ko lang magluto para sa tanghalian namin which is medyo late na dahil ala una na nang tanghali. "Shit!" ang narinig ko sa loob bago ko tuluyan buksan ang pinto na hindi ko naman talaga sinaradong maigi at gamit ang paa ay tuluyan kong nabuksan ang pinto at agad sumalubong sa akin ang galit na galit na mukha ni Jayden Andrada.

"Kaya pa ba ng pride at puso mo?" "Asshole!" Angil ni Lily sa binata at sinamaan ito ng tingin. "Thank you, bitch!" Ganti ni Dante saka patulak nang pinapasok sa silid si Lily. "Maligo ka na at nag aalingasaw na ang kalandian mo." Pagkasabi niyon at isinara na niya ang pinto.

"And, I promise myself na babalik ako dito kapag~" "Hunter!" Isang tawag mula sa likuran nila na ikinalingon niya. "Sharon, anong ginagawa mo dito. Akala ko kasama ka sa bayan?"masiglang wika nito. "Hindi na, mas piliin kung dito na lang habang andito ka." ngumiti ito ng matamis. Kibitbalikat lang ang binata. "Sharon, this is Era. And, Era, this is Sharon." pakilala nito.

PSYC21 “Alam mo ikaw bumalik ka lang dito nag kanda-gulo-gulo nanaman! Wala kang ibang ginawa dito kundi ang manggulo. Bakit hindi ka nalang umalis dito nang matahimik na ang lahat?!” hesterikal na sigaw ni Mae sa loob nang room.

takang tanong ko sakanya. "Tingnan mo yung likod, tiyak kong di ka maniniwala sa nakaukit diyan." di makapaniwalang saad niya sakin kaya dali-dali kong tiningnan ang likod. At ganun nalang din ang gulat ko na magpagtanto na pangalan ko ang nakaukit rito at unti-unti na itong nabubura, at may petsa sa ibaba nito na nabubura na rin. Bakit naglalaho ito bigla? Yung petsa, sa pagkakaalam ko ito ang aking kaarawan. Mayo 10, 1879 ako ipinanganak sa pagkakatanda ko.

hindi niya natapus ang kaniyang sasabihin when he saw me sleeping. Nabigla ako sa ginawa niya. Gikugos (a term in Cebuano means carried by two arms) niya ako. Kaya napatawa ako sa ginawa niya na nagsanhi nang pagtawa niya rin. "I thought you were asleep." Wika niya while giggling. "Bakit? Hindi mo ba ako bubuhatin pag hindi ako tulog?" Pabebe kong sabi. "Of course not. I mean, bubuhatin kita kahit kailan mo gusto. Kung ikakasaya mo." Malambing niyang pagkakasabi. "Tara na nga! Baka ikaw kainin ko diyan, eh."