Ocean Blue Eyes Novels & Stories

It's a close up picture so I can clearly see her beautiful set of ocen blue eyes. I scrolled down to see more of her pictures. Natigil ang aking mga mata sa isang picture niyang nakalusaw sa tubig habang basa ang kanyang katawan. Likod lang ang kita pero dahil nakita ko rin naman ang kabuuan ng katawan niya noon ay hindi ko mapigilang hindi mag-init. My mouth ran dry. Uminit ang paligid ko at nauhaw ako bigla. I looked at the bottles on the table but we have emptied them earlier.

mahinang sabi ko at umiwas tingin. Hindi ko na matalagan pang titigan ang asul niyang mata na labis-labis kong ginusto sa kanya. ‘His blue eyes were calm like a deep ocean, but that also signifies his personality. He’s deep.’ “You’re still angry at me?” pabulong niyang tanong. Tila kabado ang tinig, ngunit naghahangad ng sagot. “Hindi ko alam, hindi na siguro? Hindi ko rin naiintindihan,” mahina akong tumawa at pasimpleng inayos ang buhok ko.

Hindi kasi ako interesado sa kanila. "No offense ha, ganyan ba talaga ang mga mata mo?" sabi niya na para bang may mali sa mga mata ko. "Kung gaano yan kaganda, ganun din ang pagiging plain — parang walang emosyon," sabi niya, kaya hindi ko maiwasang matawa sa kanya. My eyes are blue, and yes, they don’t show emotion. Whether I smile, look sad, or cry, they never change.

Kaya, ang kanyang mga mata ay marahil ang pinaka-kahanga-hangang electric blue eyes sa boung mundo. Then I took a deep breath, and I finally found my voice. Ang ganda-ganda niya talaga lalo na sa malapitan. "Good morning, Baby-blue! Did you have a nice and beautiful sleep?" Binati ko siya gamit ang sweetest voice ko na medyo mahina at husky. Fudge, seryoso? Baby-blue? Wala akong maisip na pangalan para sa kanya ngayon, kaya ayun. Okay na 'yan. Blue eyes kasi siya eh.

And they dance. Like there is no tomorrow, mapansin nalang nila na halos napapalibutan na sila ng mga lalaki, pero wala na silang pakialam. "Hi miss.." humarap sakanya ang isang lalaki, at napatitig siya sa mata nito. He has a blue eyes.. like Izekiel but the color of his eyes.. ay hindi kagaya kay Izekiel. And he smiles at her.

Hindi ko na rin siya naringgan ng reklamo. Sa wakas tuluyan na naming narating ang Blue Beach na ipinagmamalaki ng lugar namin. Sumalubong sa amin ang sariwa at malamig na simoy ng hangin. Una kong narinig ang malakas na alon ng kulay asul na dagat na ang sarap pakinggan. Tila isang musika iyon. Nakangiti akong lumingon kay Kevyn. Hindi nakaiwas sa paningin ko ang pagkamanghang nakarehistro sa kaniyang mukha, sa paraan ng pagtitig niya sa dagat at sa buong lugar.

tanong ni Ors sa babaeng nasa harap namin. I scanned her body. She looks years older than me. She's probably a college student. She has this pitch black hair that falls on her shoulders. She also has white skin and I guess she's an inch taller than me. But what caught my attention is her eyes. She has victorian blue eyes just like mine. "Bakit naman ako magsosorry?" Tinaas nito ang kanang kilay at humalukipkip sa harapan ko. I smirked. What a brave ass.

She's really clinging inside his mind as he saw the pair of eyes that he has right now. A glowing deep blue on the right and a scarlet red on the left.

I walked along the shoreline, letting the cold tide wash over my feet. I tried to push the image of the man with blue-grey eyes, but the rhythmic crashing of the waves felt like the steady throb behind my eyes. Kaya ko nga naisipang maglakad-lakad para maalis sa ulo ko ang pangyayari kanina at kung paano nandilim ang mga mata niya. It was a kind of eyes that you weren't dared to look at.

“Miss Aera, magpahinga muna kayo. Kaninang umaga pa kayo hindi kumakain...” “Hindi ako gutom.” Iwinasiwas ng babae ang kanyang kamay at tumingin sa isa pang damit. “Ito, mali ang kulay. Ang gusto ko ay deep sea blue, hindi royal blue. Ang deep sea blue ay may halong kulay abo, may lalim. Masyadong matingkad ito.” Habang nagsasalita, bigla siyang nahilo at napaatras. Agad siyang inalalayan ni Roan.