Of All The Things Mga Nobela at Kwento

Marahil ay hindi talaga kami para sa isa't isa. Habang tulala, napansin ko ang maliit na box, kulay asul ito na tila gawa sa tanso. Pinalamutian ito ng dragon sa labas bilang desenyo. Ito ay nakalagay sa maliit na desk, sa harap ng kanyang kama. Kinuha ko ito at dinala sa condo unit kung saan ako nakatira. Pagdating ko doon ay sinulatan ko ang naturang box na "All of our things, is all about love"

Hindi ko alam kung bakit damang-dama ko ang bawat salitang sinasabi niya. “At the end of the day, you don’t always have to weigh the pros and cons of things, sometimes there is only one thing that really, truly matters and that is; your happiness, your passion for this life and your hunger for a contented heart,” dagdag niya pa. My throat went dry. Gusto kong magsalita ngunit ang hirap. Ang bigat sa dibdib. Hanggang sa may tumulong butil ng luha galing sa mata ko.

Muli nitong binuhat ang timba pababa ng burol, nagkakanda tapon-tapon na ang laman ng tubig kaya kung makararating iyon sa bahay ay kalahati na lamang ang laman. Pinagmasdan siya ni Ruth habang papalayo, naawa siya para kay Tina, tulad niya ay gustong-gusto nitong makatapos, subalit ang pinagkaiba nga lang, mayroon lamang simpleng pangarap si Tina. subalit siya, lahat na ata ng materyal na bagay sa mundo ay hinangad niya.

Tanong ko. Naging matalim ang tingin ni Mama at alam ko ang gusto niyang mangyari sa pag-uusap namin ngayon. Hindi maganda ang gising ni Mama ngayong umaga. At sa bawat makahulugan niyang tingin sakin habang naghahanda ng agahan ay alam ko na ng narinig niya ang nangyari kahapon. “Ang pinaka-ayoko sa lahat ay hindi nakikinig at bastos, Jack.” Malamig niyang sabi.

Sumimangot si Mommy, kaya nakarinig ako ng mahinang tawa kay Daddy Leo. "Malakas ata ang dugo ko." Pagmamayabang pa ni Daddy Leo, nakatanggap siya ng kurot kay Mommy. Tumawa silang lahat maliban sa'kin na nagsisimulang kumirot ang tiyan. "Mas kamukha kami ni Daddy, kasi hindi naman kami anak sa labas." Napatingin ako Belle, sumimsim siya ng wine at ngumisi sa'kin. Natahimik ang lahat ng marinig 'yon.

Tumingin ako sa kanila nang tuwid, tuyo ang mga mata ngunit nagliliyab ang puso sa bagong hangarin. “Akala mo ay nanalo ka na?” wika ko, at bagama’t mahina ang aking tinig, ito ay matatag at puno ng diin. “Akala mo ang pagkuha ng lahat ng akin ay magpapasaya sa iyo? Masiyahan ka habang maaari pa, Elise. Masiyahan ka sa mga bagay na hinding-hindi naman talaga sa iyo. Dahil balang araw... babalik ako. At sa pagbabalik ko, hindi ko lang bawiin ang mga kinuha mo. Kukunin ko ang lahat ng iyong gusto, ang lahat ng iyong ninakaw, at ang lahat ng inaakala mong nagpapabukod-tangi sa iyo.”