That's All Matters Novels & Stories

patuloy niya. Nanatili akong tahimik. Alam niya lahat. Hindi na dapat ako sumagot. “ Alam mo ba kung ano ang dahilan?” Mahigpit kong kinuyom ang mga kamay ko. “Hindi na po mahalaga ’yon.” Tumawa siya. Mapait. “Everything matters.” Lumapit siya. Sobrang lapit na halos dumikit na ang mukha ko sa dibdib niya.

Hindi ‘yong nalagay lang sa ganoon dahil sa immoral na gawain. Napatango ulit ako. “I’ll keep that in mind, Ma.” Tanging tugon ko. Tama si Mama pero hindi mawaglit sa isip ko ang pag-uusap namin ni Maria. Lalong-lalo na ang tungkol sa trabaho niya. ~SpadeLucker

Dahil naniniwala ako, komunikasyon ang susi sa lahat ng problema. ---

Kasalanan nito ang lahat. …

"Throw that trash, De Vega." "I think this is that little woman's resume, she had a nice credentials. Isang magna cum laude." "A good credential yet unvaluable because of her height, tss!" sambit nalang nito na pinaandar na ang kaniyang sasakyan paalis upang puntahan ang kliyenteng naghihintay sa kaniya.

Yan tuloy lumalaki yung mga ulo! "Hindi natural yun. They're just playing. Hindi uso ang salitang seryoso." Feeling ko magtatalo kami ng kapatid ko. "Cadence, they're just teenagers like you! They still can't control their hormones. Hayaan mo sila, wala rin namang mangyayari kung hindi kagustuhan ng mga babae diba?" Napatanga na lang ako. Mag-iina nga sila!

Ang kanyang mga galaw ay napakalumanay at puno ng pagmamahal habang nagsalita. "Oh, silly girl... please don’t worry about this little thing. Truly, nothing else in this world matters hmm? not pain, money, anger…none of it matters half as much as life itself, and especially not as much as you. You are the most precious thing I have, and nothing can ever change that."

Inayos ni Mama ang aking buhok na napupunta sa aking mukha dahil sa hangin. “Hindi ka na namin dapat pang sabihin sa mga dapat mong gawin dahil malaki ka na pero magpakabait ka rito at mag-aral ka ng mabuti, buwan-buwan ay darating ang allowance mo para sa gastusin mo sa pag-aaral at sa mga personal na gastusin mo.” Tumango ako sa sinabi ni Papa. “Hindi ka naman makulit pero ’wag mong papasakitin ang ulo ng Tita Lovelle at Tito Kiesler mo, maliwanag?” tanong ni Mama kaya naman sumagot ako sa kaniya.

Mas lalong kinamuhian ni Vito si Clarice sapagkat sinisisi niya ang babae sa pagkawala ng anak niya. Halos lahat na yata ng kamalasan ay nasalo ni Clarice sa panahong iyon, dahil pagkatapos lamang ng iilang buwan ay na-diagnose ang ama nito ng stage 3 lung cancer at na depressed naman ang kanyang ina. Lahat ng ari-arian ng pamilya Dominggo ay naibenta na para sa pagpapagamot at pagttherapy. Halos wala nang natira kay Clarice maliban sa bahay nila ng tuluyan na siyang iwan ng kanyang mga magulang-- halos magkasabay lamang silang binawian ng buhay. Buwan lamang ang nakakalipas pagkatapos ng lahat ng iyon ng alukin ni Vito si Clarice ng divorce, na mabilis namang tinanggihan ni Clarice.