Novel & Cerita Ordeal

The betrayal, the humiliation, the pain—they would all fuel my quest, they would all contribute to my ultimate victory. Mahaba haba pa ang daan. Alam ko rin na marami pa akong pagdadaanang hirap at sakit, mga problema bago ko makuha ang gusto ko. And the consequences I might face are potentially devastating. But I was committed, I was determined, I was resolute. I would not be deterred, I would not be dissuaded, I would not be defeated. My revenge was not just about punishing Niccolo; it was about reclaiming my dignity, my pride, my very self. Papatunayan ko kay Niccolo at sa kanilang lahat na hindi ako talunan. I will prove that fooling me didn't make me any victim. Ibabato ko lahat sa kany

Sinubukan ulit ni Zoren lumapit pero this time ay umatras na si Renese. “I’m not going to apologize for that, because it was through this project that I found you. Just ask me to stop it, and I will gladly obey—but I want you to come back to me. Please, baby… I can’t endure another day without you by my side.” Umiling si Renese, mabilis ang paghinga. “Hindi mo naiintindihan, Zoren. You think everything can be fixed with words, with promises, with… with this desperation of yours. Do you even realize how much pain I’ve endured? How I fought for our life alone? You betrayed me, you made me feel useless—worthless, and now that I’ve already found myself, you expect me to just—just return?”

Abot hanggang eardrums tapos ang ingay pa ng mga tao. Sinubukan kong imulat ang mata ko para tingnan kung ano ng nangyayari. Dati pa rin naman. May mga umiindak sa dancefloor, may naghahalikan sa couch, may mga nawawala na sa sarili at nagsisimula ng maghubad. Meron namang wala yatang magawa sa buhay at naghahanap ng away. Basta, ang sakit nila sa mata tingnan. “Pareng Eero.”

At halos lahat ng materyal na bagay binibigay nila sa kaniya. Gustuhin man niya itong sumbatan, magsasayang lang siya ng laway. Sarado na ang utak ng babae. Wala na nga ata ito sa katinuan. She sighed. Justice was served. She should celebrate now, right? Pero hindi niya iyon magawa. Siguro ngayon pa lang talaga nagsisimula ang process ng kaniyang pagmu-move on. Sobrang sakit at madilim ng pinagdaanan at alam niyang dadalhin niya na ito hanggang sa kaniyang pagtanda at kamatayan.

"Fuck! You're so tight woman!" Napaungol ako nang naramdaman ko na ang ulo ng kaniyang k*****a at dahan-dahan niya itong pinasok hanggang nasa kalagitnaan na ito ay ramdam ko ang sakit at bumagsak na nga ang butil ng mga luha ko. Nang makita ni Sortitus ang mahina kong pagiyak dahil sa sakit ay pinahid ng kanyang mga palad ang luhang umagos sa pisngi ko. "It seems you are hurt now, but you deserve to be punished because you're pushing me to do this to you. Now feel it."

Seryosong pahayag niya. Mahina itong napasinghap. "S-So, ahm, she's not okay?" She nod. "B-But what is the meaning of it?" Alalang tanong nito. "Obsessive Compulsive Disorder or the OCD. It's a psychological conditon where in a person often do repetitive things. Like cleaning and washing." Panimulang paliwanag niya. Napansin kaagad niyang nakatuon ang buong atensyon ng kaharap sa kaniya. Halata sa mukha nitong gustong gustong matulungan ang sinasabing kaibigan kaya hindi niya maiwasang mapangiti ng palihim. She's a real friend of Hannah.

Ang kanyang obsidian na balat ay nagkaroon ng mga bitak. Sa isang sigaw ng sakit at hindi makapaniwalang pagkatalo, tumalsik si Vorlag pabalik, bumagsak sa gitna ng kanyang sariling hukbo, nag-iwan ng isang malaking butas sa lupa at sa kanilang moral.

Ngunit kahit papaano ay hindi na kasing sakit ng karaniwan. In every solstice, Elijah's body will become weak and covered with shattering and endless pain. The pain which feels like his bones are being crushed and flesh are teared up. Kung ordinaryong imortal lang ang makakaranas ng sumpa ay hindi nito kakayanin at ikakamatay nito ang sakit. Lahat ng iyon ay tiniis ng Hari dahil alam niya na kabayaran iyon sa kasalanan na nagawa niya kay Elena. The solstice will always be the reminder on how he killed her. Now, he lost her again.

Wala na silang paraan kundi ang ituloy ang mga madidilim na gawain, dahil ang bawat hakbang nila patungo sa katarungan ay magdudulot ng kanilang kapahamakan. Ang bawat kaganapan ay nagiging mas madilim. Ang mga kababaihan ay patuloy na binabantayan, ang kanilang mga katawan ay nagsisilbing kalakal. Hindi na nila mabibilang ang bilang ng mga buhay na nawasak, at ang mga kalalakihan na na-aalipin sa operasyon ng kidney retrieval ay patuloy na dumaan sa ilalim ng lupa. At sa kabila ng lahat ng ito, isang tanong ang patuloy na bumabagabag sa isipan ni Roland at ng kanyang mga kasamahan: Paano kung hindi na nila kayang iwasan ang lahat ng kanilang kasalanan?

"I have an ordeal that time and I am with your father. Nasundan kami ng grupo at gusto nila kayong patayin. Nagle-labor na ako that time, and your father help me to hide, sa banyo ako nagtago. Kailangan ko kayong mailabas, bago mahuli ang lahat. Nakikipagbarilan siya sa labas para hindi makapasok ang mga kalaban. Itinaya niya ang buhay niya para mailuwal ko kayo. The ordeal's rule can revoke if I'll give birth, they will end it. That's why I tried to gave birth alone, kahit takot na takot ako n'on. Nagliliparan ang bala sa labas, nagpapatayan silang lahat, pero nasa banyo lang ako at pinipilit na mailuwal kayo nang maayos. I mad