Novel & Cerita Ordeal

Bitbit nya pa ang malaking bag na naglalaman ng mga gamit nya. Naglalakad siyang basang basa na di alam kong saan ang patutunguhan. Malayo na ang narating nya at marami na ring mga sasakyan na dumadaan. Nanghihina siyang lumakad habang nakatingin sa mga sasakyan na nag-uunahan sa harapan nya. "Mas mabuti sigurong mawala na lang ako. Hirap na hirap na ako, ayoko ng maramdaman ang sakit na ito."

IKA nga sa bibliya, "IN THIS WORLD YOU WILL ENCOUNTER MANY TRIBULATIONS" malinaw na nakasaad na maraming Pagsubok ang ating kakaharapin. Isang bagay na kahit sino man ay hindi makakaiwas. Kung mabibilang lang ni Shy ang mga pagsubok na kanyang pinagdaanan sa kanyang mga daliri ay kulang na kulang ito.

Lulunukin na lang ba niya lahat ng sakit na nararamdaman? "Ito ang pinakamasakit... Isinakripisyo ko ang lahat sa inyo... ibinigay ko ang mga kapritso ninyong lahat! Ultimo pambili ng mga underwear n'yo, ako pa ang bumibili. Pero, ano? Ano ang sukli sa lahat ng sakripisyo ko? Ito ba? Panloloko, pag-traydor at sakit ng kalooban," hinanakit na sabi ni Elorda at nagmamadaling lumabas ng bahay nila, dala ang maleta niya.

Picture iyon kanyang bukong-bukong na may caption ng drama. ‘What hurts more than the ankle injury is the heart.’ Humagalpak na ng tawa si Felicity. Tawang-tawa na sa pagiging ma-drama ng babae sa post nito na halatang pa-victim. Ilang beses niyang binasa iyon, at sa pagtagal parang medyo nakaka-relate na siya. Felicity experienced countless painful moments of being abandoned, and Jago always chose Odessa without hesitation. Deserve ni Odessa ang maiwan ngayon.

Tila ito isang babala na ibinalik na ang lahat ng pader at grid na kanilang binuwag. Kung tutuusin, naiinis si Lauren sa sarili niyang reaksyon. In her point of view, hindi naman talaga siya dapat maapektuhan ng ganito. Wala namang opisyal na namamagitan sa kanila. Walang commitment, walang label, at walang pinanghahawakang pangako. Maaring isang simpleng halik lang iyon na dala ng matinding puyat, ulan, at bugso ng impulses matapos ang mahabang gabi ng trabaho. Isang structural malfunction kumbaga.

Deliverance Deliverance is not just escape; it is the moment when pain births purpose, and darkness gives way to light. 👨‍⚕️ HIDEO ADONIS Pakiramdam ko'y naba-blangko ako. Para bang tinangay ng kaba ang lahat ng alam ko sa medisina, na tila wala akong pinasa kahit isang board exam. Ang tanging naririnig ko lang ngayon ay ang mabilis na tibok ng puso ko at ang impit na pag-ungol ni Marikah habang sinusumpong ng contractions.

Isa na siyang batik na kailanman ay hindi na magiging karapat dapat kaninuman lalong- lalo na kay Franz na siyang pinapangarap niyang makasama habang buhay upang makapag bagong buhay sana. Wala na ngang pag-asa. Hindi na siya makakaahon pa. Sinira na ng halimaw ang magandang kinabukasan niya. Sa bawat marahas na pang-angkin ng halimaw sa kanya ay nag-iiwan ito ng sugat na hindi na kaya pang gamutin kailanman. She felt traumatized and tortured physically and emotionally. The pain she feels is unbearable. Buhay pa siya pero nasa impiyerno na siya nagdurusa sa kadiliman at apoy ng kasamaan ng halang na bituka ng halimaw.

Mas lalo pa siyang humanga sa matandang biyuda, sa puntong hindi niya masukat ang pasasalamat at paghangang nararamdaman niya sa kanyang puso. Para sa kanya kong ibang tao ito baka lalo pang siniraan siya at hanggang sa pagkaitan na sila ng katotohanan sa likod ng pangyayari. Ngunit, sino ang makakapag sabi na ito silang dalawa makalipas lamang ng ilang araw na pananahimik at pagkimkim sa masasakit at matatabil na dilang kanilang natatanggap sa bawat araw na lumilipas. At sa wakas ay tuluyan ng nalinis ang isyung nagdadala sa kanilang pasakit.

Dumadagdag tuloy kada araw ang poot na nararamdaman ko sa kanya. Pinahihirapan niya ako araw-araw, bagay na hindi ko inisip na mangyari. I was supposedly the one who should make him suffer and not the other way around. Ako dapat ang nagpapasakit at nagpapainit ng ulo niya. Ngunit hindi iyon ang nangyayari kaya mas lalo lamang akong nanggagalaiti. Minsan ko nang naisip na mag-resign pero ayaw kong magpatalo. Hindi puwede. Once in a lifetime lang ako makakalapit sa kanya para maghiganti kaya dapat akong magtiis.

sambit nito habang yakap yakap ako. Third Person P.O.V. Sa hindi inaasahan ay nalaman ni Faith na nagpapanggap lang pala ang kanyang asawa na may kondisyon ito. Ang pakiramdam ngayon ni Faith ay parang araw araw ay nagkakaroon ito ng problema, pakiramdam niya araw araw siyang nasasaktan, makakaya pa kaya ni Faith lahat ng mga problema na dumadaan sa kanyang buhay? Gaano ito kakatag upang makaya niya lahat ito?.