Sorrows Novels & Stories

Isang nakamamatay na sakit ang ipinaramdam ng simpleng mga salitang lumalabas sa kaniyang bibig. Ilang sandali pa'y bigla akong makaramdam ng pagsipa ng anak ko sa aking sinapupunan habang patuloy pa rin ako sa paghagulgol. Oh God! I'm so sorry, my baby! I'm so sorry! I shouldn't have let you feel this kind of pain.

"Bri, sorry... sorry sobrang late na ng sorry ko, sorry hindi ako agad nakauwi, sorry... I know my sorrys are not enough, my tears won't get you back, but please... come back. Baby, I need you here with me, please..." Hinayaan niyang tumulo at manlabo ang mga mata niya. He's been crying for days now, walang maayos na tulog, hindi rin makakain, at alak na lamang ang dumadaloy sa sistema. People would think they are still together.

I don't know how to feel anymore, It is not the pain, it's who it came from. Walang sabi ko iyong kinuha at tahimik na isinuot habang pinanonood niya lang. Ramdam ko ang pag iinit ng aking dalawang tenga, pati na rin ang ilalim ng aking mga mata. My words to stick to my throat, these feeling of swings from most loved to most hated would be the end for me. I guess. "Look, I'm sorry." he sincerely said like there must be some mistake happened.

agad kong pinahidan ang mga luha ko gamit ang likod ng palad ko. Ang sakit marinig na nasasaktan din sila kapag nakikita nila akong umiiyak. They witnessed me crying before,and that very moment I did a horrible thing. “Sorry,nak ha.Nasaktan kita at si Kuya Kyron mo.Sorry!” because of that at hindi ko na talaga mapigilan ang sarili ko na umiyak sa harap nila. “Sorry,dahil nasaktan ko kayo.Sorry dahil inabandona kayo ni mommy.Hindi niyo yun deserve.Sorry mga nak ha,sorry talaga.” Humahagulgol kong salita.

Hindi niya sinasadyang mapatingin sa kanyang harapan kaya nagtama ang kanilang mga mata. Sorrow? Iyon ang nababasa niya sa mga mata nito. But why? Hindi ba ito naging masaya sa ginawa nito sa kanya? Hindi ba siya masaya sa piling ni, Marga? Dahil sa mga naiisip biglang kumulo ang kanyang dugo. Hindi niya alam kung ilang beses siyang nagsalin ng alak at diretsong nilagok iyon.

Dahil sa mga narinig ko ay mas lalong bumigat ang nararamdaman ko. "Sorry. Sorry sa mga panahong wala ako sa tabi mo. Sorry kung hindi ako nagtiwala sa'yo noong gabi na 'yon. Sorry kung hindi kita hinayaang magpaliwanag. Sorry kung naging sarado ang utak at puso ko. Sorry dahil wala ako sa tabi mo noong kailangan mo ako. I'm sorry, Sebastian."

“Simula ng mamatay ang anak natin. 10 months na pala.” I can see the sudden change of his facial expression. The grief emotion is in his eyes. He walk towards me. “Hindi ko alam, I’m sorry.” He pull my head and hug me. Now I’m facing his chest. “I’m sorry, baby.” I don’t know why he’s sorry. Hindi ko rin naman kasi nasabi sa kaniya ang petsa ng pagkawala ni Wendel. “Why are you sorry? Sabay nalang tayo pumunta ng simbahan ngayon.” I hugged him back.

Pero sana maisip mo kung gaano ko gustong humingi ng tawad. I am so sorry for being a coward. Sorry because I am not strong enough. I am so sorry because I need to leave you. I am so sorry because we need to part ways. I am so sorry because I am not perfect. I am so sorry that we ended up like this. Sorry for everything. Sana kung magtagpo man tayo sa susunod ay tingnan mo pa rin ako. Kahit isang segundo lang. Pero hindi kita masisisi kung kakalimutan mo na ako ng tuluyan. I will surely accept everything.

If only I'm stronger enough then they wouldn't have done that to me which is why I will never understand how they can easily spurt out the word as if they mean it. How can they be sorry if they killed a person? Sorry is supposed to be said if you've accidentally spilled someone's a tea of a coffee, or you had forgotten about an occasion. Sorry is such a shallow word to tell it to a face of someone you just killed. But I guess I have to live with that sorry now. Tapos na ako rito. Ayoko na. Pagod na ako. I didn't know how tired I am until yesterday. This is it. I've done my part.

Ang mga luha ay nagbabadyang muli, ngunit pinipigilan ko ang aking sarili. Bigla siyang ngumiti, isang ngiting puno ng pagsisisi at pagmamahal. Ang ngiting iyon ay tila isang liwanag sa gitna ng kadiliman, isang gabay sa gitna ng aking mga pag-aalala. “Sorry,” ang bulong niya, ang kanyang boses ay malambing at puno ng pagsisisi. “Sorry kung ganoon sila sa’yo.”