Novel & Cerita Pa Victim Quotes

gumana bilang isang mamamatay-tao. Umiling siya. Binalaan niya ito kung ano ang mangyayari, kaya wala siyang dapat sisihin kundi ang sarili niya. "Hindi na ako makakabalik sa pagtulog, dahil nabasag mo ang aking higaan." Pagkaraan ng ilang minuto, nagawa ni Tabitha na itayo ang sarili. Tumulo ang mga luha sa kanyang pisngi, at iniyuko niya ang kanyang ulo, na nahihiya sa kanyang pagkabigo. Noon pa man ay ipinagmamalaki niya ang kanyang mga kakayahan, ngunit kung ang pinsala sa ugat na ito ay permanente, hindi na magiging muli ang kanyang buhay. "Paano mo ito magagawa sa akin?" she wailed, nakatingin sa kanya. “Bakit hindi mo na lang ako pinatay?” Ang kanyang karera bilang isang assassin ay

"Pero hindi ho. Wala po akong babawiin na kahit anong kaso. Maraming taon, Tiya. Maraming taon n'yo akong ginawan ng kasamaan. From the moment my parents died. Sinimulan n'yo na ring gawing impiyerno ang buhay ko. Ipinangbayad utang n'yo ako. Ibinenta. You nearly destroyed my life. Muntikan n'yo nang mawasak 'yung buhay ko na dati nang sira nang dahil din sa inyo. Sa inyo ni Tiyo Berting. Kaya kung kakasuhan ko s'ya, gano'n din ang dapat mangyari sa inyo. At hindi na 'to basta-basta perang usapan lang, Tiya. This is all about justice. Hustisya para akin.” Nanlaki ang mga mata n'ya. Parang hindi s'ya makapaniwala. Maybe, she had expected my compassion to override my sense of justice, but she

He's not worthy of my tears. Hindi na ako ang mataba, gusgusin, nerd at pangit na babaeng ginamit niya lang noon. I am more than that. I know my worth now. I know who's true and not. I already had enough pain and that would be the last... No one can hurt me without my consent. No one! Even him! _______________________________________ How was it, Avangers? I'm excited to hear your thoughts. Feel free to comment.

Pinilit kong maging professional. Habang kinukuhanan ko ng larawan ang katawan ng biktima, nilapitan ako ni Paolo. “Marga, sigurado ka bang okay ka?” tanong niya ulit. “Okay lang ako, Paolo. Trabaho lang muna tayo,” sagot ko. “Fine. Pero kung kailangan mong kausap, andito lang ako.” Ngumiti ako nang bahagya. “Salamat.”

"How do you say so?" "Being free is being a human. That's who we are. We are free because we are humans. We have the freedom to do anything wether it is a good or a bad decision. We also have the freedom to reflect to our decisions. Sana maisip mong mali ang ikulong ako dito" "Hindi naman kita kinukulong. Malaya ka naman nakakalabas ng kuwarto mo." "You have taken me against my will. You brought me here against my will. You keep me here against my will. You did everything you did to me against my will!"

Nakangiti ito sa kanya at kahit paano, gumaan ang pakiramdam niya. “Your memories will live on,” basa niya sa quote na nakasulat sa epitaph ng ama. “Yes. You might be gone but I won't forget you, Papa Damon. Gusto mo ba talaga akong umalis sa HQ? Gusto mo akong mamuhay na simple? Ganoon ang gagawin ko, Papa. I know, hindi mo ako ipapahamak. Mahal na mahal kita, Papa. Maraming salamat sa lahat.”

“Sinabi ko na siyao ang rason kaya nakipag-engage ako sa kanya noon, kaya h’wag kang basta-bastang pumatay ng tao!” May hinanakit ang lahat, kaya kahit anong mangyari ay maghihiganti ang mga ito, hindi maganda pumatay ng tao. Bagamat buong buhay na siyang bumubuntot dito ay hindi natatakot pa rin siyang makita ang mga dugo sa kanyang mga palad. Sisikip ang dibdib niya, manginginig siya. Malinaw itong alam ng kanyang kuya na nagkaroon siya ng trauma matapos masaksihan ang mga pangyayaring iyon. Kasalanan lahat ng mga Giordani, kung hindi lang sana pinagbantaan ang kanyang buhay ay payapa sana siyang makakalakad sa balat ng lupa.

malamig na tugon ni Michael, "meron ka bang mga patunay na magsasabi na ang lahat ng iyong sinasabi ay totoo?" Nangingilid na ang mga luha ni Mara, ngunit pilit niyang pinipigilan ang kanyang emosyon. "Alam niyo, Attorney, hindi lahat ng biktima ay may video o litrato ng krimen na ginawa sa kanila. Pero nandito ako dahil buo ang loob kong labanan ang taong nanakit sa akin. Hindi lang pera ang nawala sa akin, kundi pati ang dignidad ko bilang isang babae."

"Kumusta ang pakiramdam ng mawalan? Kumusta ang pakiramdam ng maging biktima ng sarili mong mga batas?" "Papatayin kita!" bulyaw ni Paola. "Kahit anong mangyari, babasagin ko ang bungo mo!" "Papatayin?" ngumiti si Kristoff, isang ngiting hindi umabot sa kanyang isang mata. "Masyadong madali ang kamatayan para sa iyo. Ang gusto ko ay panoorin mo ang sarili mo na maging wala. Gusto kong makita mo ang iyong pangalan na kinamumuhian ng mga tao. Gusto kong makita mong magmakaawa ang iyong mga tauhan para sa isang pirasong tinapay dahil lahat ng ibinigay mo sa kanila ay kinuha ko na."

Bagama't tila isang aksidente, at sinabi rin ng biktima na ito ay isang aksidente, si Vivian ay napalibutan ng mga aksidenteng tulad nito sa buong buhay niya. At ang mga biktimang iyon ay kadalasang mas maganda at mas mahusay kaysa sa kanya. Kapag nangyari ito nang napakaraming beses, maliwanag na hindi ito aksidente. Lahat ng mga biktima ay napilitang sumuko sa awtoridad ng pamilya Jacquez. Humalakhak si Lucian. "Kasalanan ko rin ba na ikaw ang na-target sa Apthon ? Hindi mo ba naisip na malaki ang posibilidad na pumunta si Vivian sa Capeton para sa iyo?"