Novel & Cerita Pa Victim Quotes

Ang mga kwento ng bawat isa ay nagsasalaysay ng lakas ng bawat isa—isang testament na kahit ang pinakamadilim na yugto ng buhay ay may liwanag sa dulo ng daan. Sa press conference, nagsalita si Charlaine nang buong tapang. “Hindi tayo magpapatalo. Ang mga banta at pananakot ay hindi magiging hadlang sa ating layunin. Ang ating misyon ay magpatuloy. Hindi tayo titigil hangga’t hindi natin natutulungan ang bawat biktima ng pang-aabuso, at hindi natin hahayaang hadlangan tayo ng takot.”

ko— mas gugustuhin kong mamatay kaysa mabuhay nang may dalang kahihiyan. Hindi ko kakayaning mabuhay nang may ganitong alaala. Hindi ko kayang ipakita ang mukha ko sa mundo. Kung hindi man namatay ang kapatid ko, siguradong nagbago na rin ang takbo ng isip niya. Kahit mailigtas siya, mananatili ang sugat sa kanyang pagkatao. Ang trauma na dinanas niya ay maaaring habambuhay niyang dalhin. Hindi na siya magiging tulad ng dati. Kahit kaunting ingay o simpleng kilos lang ng iba, maaaring balikan siya ng takot at panlulumo. Kung sakali mang makauwi siya, wala pa ring kasiguruhan na magiging maayos ang buhay niya." Huminto siya saglit, tumawa bago nagsalita ulit. "Sa panahon ngayon na napakabili

Nahawakan niya ako at pinilit na niyakap. "Let me go!" I cried. "No..no please baby.." Pilit niyang hinawakan ang mga kamay ko pero dulot na rin siguro ng kaniyang panghihina ay hindi niya iyon magawa ng maayos. "The last thing I want in this world is your pity! Bakit? Dapat bang kawaan kaming mga biktima? The more you show us that you pity us, the more we feel small, helpless and weak! The more we feel ashamed of what happened to us!"

Kinuha niya ito at niyakap. "I'm sorry kung hanggang ngayon, wala kaming makitang tao na maaring managot sa nangyari sa inyo. Hindi ko na rin alam kung ano ang gagawin, kaya lang sina tita na rin ang sumuko para hanapin ang mga dapat managot sa nangyari sa inyo. I'm sorry, pero kahit na gusto kong sabihin kung sino ang sa tingin ko may sala wala rin akong magawa. Ayaw kong malagay sa peligro ang pamilya ko. At sana maunawaan mo ako. Uamaasa ako na ang diyos na ang maghahatol sa kanila. Hindi ako naniniwala na patay na ang mga anak mo, alam ko na buhay na buhay sila at nakikita ko iyon. Ayaw ko lang magkagulo, alam ko naman na nasa mabuting mga kamay sila. Hihintayin ko na lang ang panahon na

Tanong sa akin nito. Huminga ako at yumuko, “Dahil nangako ako sa mga pamilya ng biktima at sa sarili ko na gagawin ko ang lahat ng kaya ko. Makuha ko lang hustisya na nararapat sa aming lahat na biktima ng pagiging ganid at walang puso ng mga Tate..” wika ko at pinunasan ko ang luha ko.

malalim ang mga sumunod na binitawan nitong salita at babala. “Kaya please, kung mahal mo pa ang buhay mo. Kung ayaw mong maging isa ka sa mga taong naging biktima ng taong walang puso na yon. Kalimutan mo nalang. Matagal naman na ang nangyari. At isipin mo nalang na swerte ka dahil nabubuhay ka pa. Sa kabila ng ka-muntikan ka na rin nito patayin." saad pa rin ng pulis. “Ipagpasalamat mo nalang iyon." dagdag pa nito.

Pero sa pagkakataong iyon, parang gumaan ang pakiramdam niya. “Masyado kasing masakit noon kaya hindi ko nagawa kahit kanino,” mahina niyang sabi. “Ngayon… parang nakalimot na ako.” Ngumiti siya. Bigla namang tumayo si Patty at bumalik na may hawak na tinidor at maliit na kutsilyo. “Ano'ng gagawin mo riyan?” tanong ni Faith. “Papatayin ko ang hayup na lalaking 'yon! Hayup siya! Matapos niyang abusuhin ka, paano ka niya haharapin?! Putulin ko siya!” galit na sabi ni Patty.

At pinatayan na siya nito ng telepono. “Aray ko po,” bulong niya. “Na-Hulk ka na naman?” biglang tanong ni Pam na nakatayo na pala sa likod niya. “Oo.” "Bakit hindi mo kasi itry sa susunod na 'wag sumungkit sa bibliya ng quote tungkol sa pag-ibig kung ang kausap mo ay nangangatay sa usaping pera.” “Oo na.” “Halika na. Kain na tayo.”

Marami pa akong sinabi sa kanya at talagang nakinig lang siya sa akin, kitang-kita ko sa mga mata niya na walang halong panghuhugas ang mga iyon. "You're so strong, I admired you a lot for being so brave. Not everybody can do that, some can't handle that kind of pain. That can handle trauma, some are still stuck because of the past that they are still living and haunted by," he seriously said, he's like saying all those words by experiences.

"Para sa iyo tapos na pero ako hindi pa! Para sa akin ay kahapon ko lang siya nakasama! Nag usap pa kami na aayusin namin ang lahat! Nangako siya na hindi niya ako iiwan!" "Alam ko ang ibig mong sabihin pero iyon lang ang paraan para makapag move on ka sa buhay, Jarvis." "I can't do that! Patayin mo na lang ako," walang emosyong na sabi ko. Nabigla na lang ako na binigyan niya ako ng isang malakas na suntok na dahilan na pagbagsak ko sa damuhan. "Kier!" malakas na tawag sa akin ni Pamela. "Stop it!"