Pained Quotes Novels & Stories

marahan akong huminga ng malalim at pumikit ng ilang segundo. “Why i always suffer from this kind of pain. Hindi ko ito deserve. All pain that i have inside my heart. All of it, hindi ko gusto at hindi ko inaasahan.” Diniin ko ito at ang pag-kahiwa sa pulsuhan ko ay hindi ko maipaliwanag kung amsakit ba o hindi. I cannot feel any pain, all i know is i want to breakaway and to leave everything behind. Kasi para saan pa para mabuhay ako.

Nakabukas ang pinto nito at hindi ko napigilan ang sariling sumilip sa loob. Hindi ko sigurado kung paano ako napadpad dito. Sa labo ng paningin ko dahil sa mga luha, nagtuloy-tuloy lang ako sa paglalakad hanggang sa makita ko na nandito na nga ako. Minsan sa sobrang sakit ng nararamdaman mo, wala ka na talagang pakeelam kung mawawala ka— sa gitna ng kawalan. This is what I hated the most as a mistress— when I have to endure the pain alone because the pain I am feeling is hurting another person. This is the kind of pain that no one will try to ever understand because I am the villain.

Kaya naisipan ko siyang biruin. "Kung alam ko lang na yakap ko lang pala ang magpapagaling sa 'yo 'di sana dati ko pa ginawa, kesa naman ang hirap mong painumin ng gamot," seryoso kong sabi sa kan'ya habang binabalatan ang orange.

Nag kibit balikat nalang ako at nginisian sya. She walked tiredly towards me. "You are so annoying!" She rolled her eyes, sabay abot sa akin ng ice coffee. "Ice coffee pa ba to or hot coffee?" Pa biro kong saad sa kanya. Hindi na kasi malamig, and I think na lusaw na din yung ice. Ang tagal ba naman nyang naka squat para lang maki pag picture.

Umiling ako kaya naman tiningnan niya ako. "Bakit?" muli siyang nagsalita. Ngumuso ako dahil naalala ko ang wakas ng kwentong yan. "Masyadong malungkot ang wakas," mahinang sagot ko. "Dahil namatay sila parehas?" tanong ni Lyra at tumango ako. Nakita ko ang pagsara niya ng libro at tumingin sa malayo. "Mas masakit siguro kapag 'yung isa lang ang namatay tapos may maiiwan. Lalo pa kung 'yung taong mabubuhay ang pinaka-nagmahal," bulong niya.

Tumango naman ito na parang isang maamong tupa. "Wala pa DYAN sa kalingkingan mo ang paghihirap ko. Ni Hindi mo maranasang mangapa sa dilim mahanap mo lang ang kailangan mo. Araw-araw kang nakakulong sa loob ng bahay para Hindi ka mapahamak. Ni hindi mo makita ang papalubong na araw nang dahil sa bulag ako! ALAM MO BA YON AH? HINDI KASI HINDI MO ALAM KUNG ANONG HIRAP ANG PAGDAAN ANG LAHAT NG YON! GUSTO KUNG ISISI SA INYO ANG LAHAT NG NANGYARI SAKIN NOON. PERO ALAM KUNG PAGSUBOK LANG YON SA BUHAY KO AT KAILANGAN KUNG HARAPIN AT MAGING KAHIHINATNAN NON. TINIIS KO ANG LAHAT NG YON. PERO NAGPAPASALAMAT PARIN AKO DAHIL MERONG NAGMAMAHAL SAKIN. HINDI NILA AKO INIWAN AT LAGING GINAGABAYAN. IPINAP

And pain was very evident in her face, a thing he couldn't ignore and made him feel so guilty of a crime he committed. He had said bad things to her which pained him more. “I'm…sorry,” agad niyang hingi ng paumanhin dito. Nakonsensya siya sa nakikita niyang aura nito. Gusto niyang sapakin ang sarili. Ito ang sinasabi niya. Ayaw niyang maramdaman ang mga selos at inis dahil baka si Ruth lang ang sumalo ng lahat ng init ng ulo niya.

I know he's feeling the worst kind of pain right now, at wala akong magagawa para alisin iyon, tanging oras at panahon lang ang makakagawa noon. "I'm fucking lost." He cried on my embrace. Pilit kong pinipigilan ang pagbagsak ng luha mula sa mga mata. He's in pain, I need to be strong so I can be his wall, protecting him from pain even if I can't. "I'm sorry." I repeatedly uttered. "Why are you saying sorry?" He asked. "Because you have to experience this. No one deserve that thing." Kahit mabuti o masama pang tao, hindi karapat-dapat na makaranas ng ganitong sakit.

Nagtubig ang aking mga mata matapos kong sabihin ang mga katagang yo’n. Pain is inescapable. Since we are born, we are destined to experience pain and heartache, and that is okay. It only means that you are normal, and when you exceed, it means that you are strong enough. I love Clinton, and no matter how much pain he caused me, paulit-ulit ko pa rin siyang patatawarin. Call me whatever you want, but I will stand by my words. Yes masasaktan ako, lalayo ako ng panandalian ngunit pagdating sa huli, nakaksigurado akong babalik at babalik pa rin ako sa kaniya upang makinig sa mga rason niya at patawarin siya.

Umiling iling ako, nagsalubong bigla ang kilay ni kyle. "Don't say that, Savannah. Kasalanan 'yon." "I always remember that. In losing someone, you don't forget the pain but you can live with the pain." I said and fidget my fingers. I smiled a bit. "Meggay told me that words." "Sa tingin ko ay ramdam pa rin ni Phoebe ang lahat nang sakit na naranasan niya. Kasi sakit 'yon at ang sugat lang ang naghihilom pero 'yung sakit na naranasan mo mananatili habang buhay." Tumawa ako nang mapakla. Pain is pain, wound are wounds, it may be healed from the outside, but the pain is still in the inside.