Novel & Cerita Pagmamahal Sa Wika

napakaganda! "Will you marry me again sweetheart? I know ang unang nating pagpapakasal ay dahil sa hindi inaasahang pagkakataon pero that is the best thing that happened to me... the best day of my life na naging asawa kita... Ngayon, gusto kong ulitin ulit iyon, this time ay ginusto na natin pareho at hindi dahil sa napiipilitan ka lang..." naluluhang wika nito sa kanya..

O baka. Ang simula ng isang pagmamahalang may kapalit na dugo ay hindi nagsisimula sa halik o matamis na salita. Nagsisimula ito sa isang tingin na hindi dapat tumagal, sa isang sandaling hindi dapat pinansin, ngunit hindi na maibabalik kapag nangyari na. Sa mundong puno ng kapangyarihan, kasinungalingan, at mga alyansang nakatali sa baril at pangalan, ang pag-ibig ay hindi kailanman ligtas—palaging may kapalit, at kadalasan, dugo ang bayad.

Pagmamahal Sa Larong kailanman ay uwiang sugatan Manalo man o matalo, ako'y lalaban hanggang puso mo'y makamtan At hindi mauwi sa pusong puno ng hinanakit at luhaan. Ihihinto na lang Hahayaan na lang Hanggang ako'y magkulang Kaya huwag kang susugal sa taong di ka mahal Dahil mas masakit pa ang masampal Ng katotohanang di kanya tunay na minahal Parang ako'y naging panakip Sa Damdamin mong naiinip Na maasam ko lang kung ako'y mananaginip

Puno ng pagsuyong wika ni Vincenzo kaya ngayon ko mas lalong naramdaman ang assurance. Napakakampante ko lalo dahil alam ko na totohanan na ito lahat at papunta na kami sa dati rating pinapangarap ko lang na buhay. Sa masayang buhay hindi dahil sa kayamanan at salapi nito kundi dahil sa buhay na puno ng pagmamahal. Pagmamahalan na wala ng makakapigil at wala ng makakatutol pa!

Bahagyang pinaikot-ikot ng Binata ang kanyang matulis na mga mata, sinasadyang magsalita ng may kahulugan. “Ang salitang “minamahal” ay masyadong payak. Hindi nito maipapahayag ang lalim ng aming pagmamahalan. Mas tama na sabihing ako ang kanyang paborito.” Wika ng Binata.

Marahan siyang tumango. "Yun lang naman ang gusto kong malaman kaya ako pumayag. Ayaw kong pagdating ng araw ay masira ang pagmamahalan namin ni Gregor dahil naging katulad ako ng ama ko..." mahina niyang wika.

"Yun lang yun, kasama lang yun sa bahagi ng buhay ko. You know, ang music ang pina-favorite kong bagay sa mundo, at sobrang mahal ko ito. Sa Political Science naman, hindi ko kailangan mahalin ito. Kailangan ko lang maintindihan lahat tungkol dito at tanggapin ito dahil ito ang aking piniling field para sa aking buhay at kinabukasan." "You are not so different from it. In fact, I think I didn't fall in love with you at first sight. I just wanted to learn, accept, and understand you. I think it was just a feeling of a student at school who met someone special and had a lot of questions in his mind. Ang pagmamahal ay hindi kailangan lagi ng dahilan. Kapag mahal mo ang isang tao, nararamdaman m

Hindi ko mapigilan ang sarili ko na hindi mamula at matuwa. “I love you,” wika niya dahilan upang mapangiti ako, totoong ngiti ngunit unti-unti itong naglaho nang maalala ko na palabas lang ang lahat ng ito. Kahit ngayon lang makita ko na mag-asawa kami, ganito pala ang pakiramdam, ganito pala ang imahe ng may asawang nagmamahal sayo.

Ramdam ko ang masuyo at ang pagmamahal nito habang inaangkin niya ako. Yes, hindi ko naririnig mula rito ang salitang pagmamahal but his action speak louder than words. Kung sa iba ay mas importante ang salita kesa sa gawa, ngunit sa akin sapat na ang pinapakita at ginagawa niya para sa akin. For me— words are only words of promises that sometimes are made to be broken.

“Hindi ko alam kung paano ko sisimulan ang mga salitang ito. Pero ang alam ko lang, mahal na mahal kita. Higit pa sa ano pa man. Ikaw ang dahilan kung bakit ako nabubuhay. Ikaw ang nagbigay kulay sa mundo ko. Ikaw ang nagturo sa akin kung ano ang tunay na kahulugan ng pagmamahal. Pangako ko sa ‘yo, gagawin ko ang lahat para sa ‘yo. Pangako ko sa ‘yo, mamahalin kita habambuhay. Pangako ko sa ‘yo, ipaglalaban kita hanggang sa huli.” Pagkatapos kong sabihin ang mga vows ko, nakita ko ang pagtulo ng luha ni Kaisha. Pero hindi ‘yun luha ng kalungkutan. Luha ‘yun ng saya. Luha ‘yun ng pagmamahal. Nang siya naman ang magsalita, mas lalo akong napaiyak. Ang ganda ng mga sinabi niya. Ang lambing