Pagmamahal Sa Sariling Wika Tula の小説・ストーリー

puno ng damdaming wika ni Knives habang mahigpit na hawak-hawak ang kamay ng babaeng pinakamamahal. “Before, I didn't care about anyone else because the only thing that mattered to me was myself and my business. But everything changed when you came into my life. Hindi ko inakalang magmamahal ako at papangarapin kong magkaroon anag sariling pamilya kasama ka...”

“Nauunawaan ko po ang inyong pangamba bilang isang ina. Nauunawaan ko rin kung bakit kayo ay nagagalit at nag-aalala. Ngunit sinisiguro ko po sa inyo, wala akong masamang hangarin sa inyong anak o sa inyong pamilya. Ang nararamdaman ko para kay Lucas ay dalisay at tapat. Handa po akong harapin ang anumang pagsubok, handa akong patunayan ang aking sarili, kung iyan ang inyong nais. Huwag niyo po sana akong husgahan lamang dahil sa aking pinagmulan o sa kawalan ko ng kayamanan. Ang pagmamahal ay hindi nasusukat sa ginto o pilak, at hindi rin ito nakabatay sa pangalang dinadala ng isang tao.” Bigla siyang tumawa, ngunit ito ay isang tawang walang kasiyahan, kundi puno ng panghahamak at paghamak

"Gagawa nalang ako ng tula para sayo. Tugma-tugmang tula para sa aking pinakamamahal na dalaga. Dilag na kasing ningning ng mga tala sa kalangitan." "Hindi naman tugma sa dulo eh," natatawang sabi ko. "Panty mo'y aking susungkitin maamoy lang ang mabango mong singit. At kung kili-kili mo'y maasim ito'y hindi ko papansinin. Sapagkat ika'y aking iniibig. Pansit mo man ay hindi kasarapan ito'y akin paring titikman. Nais kong ipatikim rin naman sayo ang aking masarap, mahaba at matabang hakdog. Maging ang aking itlog ay babatihin upang iyong matikaman at ikay maliwanagang ako'y iyo naman talagang pinakamamahal."

Palihim naman akong natawa dahil doon. “Buwan na ba ng Wika? Kung makalapastangan ka naman,” reklamo ko naman. Nilingon niya ako. “Sariling wika ay mahalin, pati ako ay idamay mo na rin,” aniya na nakapagpabungisngis sa akin. King ina! Para siyang hilaw na makata! “King ina! Ano iyon? Saan mo natutunan iyon?” natatawa kong tanong sa kaniya.

lumuluha niyang muling wika Hindi ko naman mapigilan ang maluha. Ayaw kong saktan si Mommy pero, talagang dumating sa punto noon na hindi ko na kaya. Wala naman sana akong balak na umalis noon kaya lang, feeling ko, nag-iisa ako. Walang kakampi...at kahit ang sarili kong Ina ay ayaw na sa akin "H'wag na po nating pahirapan ang mga sarili natin, Mom! Matagal na pong nangyari iyun at nakaraos na po ako." seryosong wika ko.

“Ryllander, Mahal ko, sabi nila, the best kind of love is the one that awakens the soul and makes us reach for more. Sa pagdating mo sa buhay ko, natagpuan ko ang kahulugan ng tunay na pagmamahal. Ikaw ang nagturo sa akin na lumipad, na maniwala sa sarili ko, at maging buo. Before you, my life was a melody without lyrics; you came and wrote the most beautiful song I've ever known. Sa araw na ito, nais kong ipangako sa iyo na magiging tahanan mo ako—hindi lang isang lugar kundi isang pakiramdam. I will be your safe place, a sanctuary where you can be your true self without fear. I will be your fiercest defender and your biggest fan. Hindi ako sanay mag-ingles, pero pinag-aralan ko iyon para s

“Mahal din kita, Leandro. Pero higit sa lahat, mahal ko rin ang sarili ko. At iyon ang dahilan kung bakit handa akong mahalin ka ng buo.” At sa huling sandali ng gabing iyon, habang nakayakap sa isa’t isa, napagtanto nila—ang pagmamahal na tunay, ang pagmamahal na hindi pumipilit, ay hindi lamang tungkol sa isa’t isa. Ito ay tungkol din sa pagtanggap sa sarili, sa lakas, at sa kakayahang mahalin nang buo, nang walang takot, at nang walang panghuhusga.

seryoso niyang wika "Prince, masyado nang mahal. Baka naman hindi ko magagamit iyan." naluluha kong sambit "I don't mind! Kung hindi mo magagamit, maluwag ang parking ng bahay na ito." natatawa niyang wika Hindi ko na mapigilan ang sarili ko at mahigpit na akong napayakap sa kanya Sa mga ganitong pagkakataon, walang lugar ang pagsisisi at panghihinayan kung bakit ako itinakwil ng sarili kong mga magulang

Inamoy iyon. “Hmnn… in fairness, mabango pa rin.” Ang wika na nangingiting may kahalong kilig. Pinigil niya ang sarili na nakaramdam ng paghahangad na hagkan ang labi ng pinagmamasdan. Ngunit ang pag-ibig na nag-uumapaw sa puso ay hindi napigilan. Marahan niyang idinampi ang kanyang mga labi sa labi ng minamahal.

sabi ko, halos hindi ko na marinig ang sarili. Tumango siya. "Ang banda. Our music. Our voice. Hindi man sikat, hindi man marinig ng buong mundo...basta akin—amin." Tahimik akong tumango. At doon ko napagtanto, minsan ang mga taong pinakagusto nating iligtas... ay 'yung mga piniling malunod para sa sariling dahilan. At kahit masakit, minsan ang tanging magagawa mo na lang... ay hayaan silang sumisid.