Pagmamahal Sa Wika Mga Nobela at Kwento

Puno nang pagmamahal niyang wika. "Opo na, ganyan naman talaga ang asawa ko ehh sobrang maalalahanin at mapagmahal. Tiyak akong magmamana sa asawa ko ang magiging ugali ng anak ko. Syempre hindi lang ugali kundi ang napakagandang itursa. Pero dapat may makuha din sa akin ang anak natin hahhaa hindi nman pwedeng sa 'yo lang sobrang madaya kaya "yon. Ako ang maghihirap sa pagbubuntis pero ikaw lang ang oagmamanahan ni baby? Aba! Hindi naman 'yon pwede love." Kahit paano naiinis pa tuloy ako. Syempre Ina ako kaya dapat lang na magmana din sa akin ang anak ko. Mabait naman ako ahh at maganda pa.

Dahil sinabi niyang mahal niya ito, ang totoong pagmamahal ay ang makaramdam ng awa at pag-aalala sa kaniya, 'di ba? Kung kahit ang masaktan ito ay wala siyang pakialam para lang maipilit ang kaniyang sariling pagnanasa, ang salitang "mahal" ay nananatili lang na isang mabulaklak na salita sa kaniyang bibig.

maramdaming wika ni Conrad bago siya nito hinawakan sa pisngi. Hindi kaagad nag-sink in sa utak ni Carla ang sinabi sa kanya ng binata. Bagkus, nakatulala lamang siya. "Carla, alam kong natatakot ka... naguguluhan ka... nag-aalangan kang sumugal sa akin pero maniwala ka sa akin. Ikaw ang mahal ko. Mahal kita, Carla. Mahal na mahal. Ilang taon din akong nagtiis na hindi ka lapitan at kausapin para makapag-focus ka sa sarili mo. Pero ngayon, ayoko ng pakawalan ka pa. Ayokong mapunta ka pa sa iba. Kaya please, hayaan mo akong mahalin ka. At sana buksan mo ang puso mo para sa akin," nakikiusap na wika ni Conrad.

mapang-asar na wika ko rito kaya agad itong sumimangot sa akin kaya napailing ako rito "Ma'am bata pa po ako para intindihin ang bagay na iyan pangarap muna bago pag-ibig" nakangting wika nito sa akin kaya napatango ako rito "Ikaw ang bahala hindi mo alam baka magising ka na lang na lampas ka na sa kalendaryo single ka pa rin" nakangiting wika ko rito at alam ko na medyo insulto iyon pero ganito kami magbiruang dalawa, masakit pero totoo ang sinasabi nammin sa isa't-isa

masuyong wika niya. “Paano mo naman natitiyak na ako lang ang mamahalin mo?” may dudang tanong nito. “Uhm, kasi gusto kita.” “Alam mo na ba kung ano ang ibig sabihin ng gusto?” “Oo naman. Gusto kita kahit masungit ka, kahit na inaaway mo ako. Kasi inalagaan mo ako at hindi mo ako kinalimutan.” “Kailangan mo ng emotions para sa pagmamahal.”

nalilitong tanong naman into. "Ma's lalo lang kitang masasaktan, baka matulad ka pa sa akin na dahil sa pagmamahal ko sa kaniya para lang akong tanga na nag pupumilit manghimasok sa puso niya." ayan na nga nag agusan na naman ang mga luha ko. "Hindi katangahan iyon kundi pagmamahal Lexien.... Pagmamahal!!" malungkot na halos pabulong naman na wika niya at naka yuko na ito.

bulong ko sa sarili. "Tama, anak," sagot ni Mama habang pinupunasan ang aking mga luha gamit ang kanyang palad. "May mga bagay kasi na hindi na kailangang sabihin pa nang malinaw. Ang pagmamahal, ang pagpapahalaga, at ang mga bagay na mahalaga sa atin ay kusang lumalabas sa ating mga kilos, sa ating mga salita, at maging sa ating mga pananalita kapag tayo ay nakakausap ang mga taong mahalaga sa atin.

“ Pagmamahal? Anong karapatan niyang gamitin ang salitang pagmamahal. Kung siya mismo, hindi siya marunong magmahal” At sa sandaling iyon, dahan-dahang sumisikat ang araw sa ibabaw ng dagat. Hindi ko na napapansin ang ganda ng liwanag nito, ang puso ko ay nasusunog, gutom sa pagmamahal na hindi ko maramdaman kay Mommy. Ramdam ko ang init ng araw sa balat ko, pero higit pa rito ang init ng galit at sakit sa dibdib ko, parang bawat sinag ay nagpapalala sa sugat ng pagka-iwan at pagkabigo ko.

Ang aming pagmamahal ay tila nagniningas, nag-aapoy sa gitna ng kadiliman ng aming pinagdaanan. Ang aming pagmamahalan ay hindi na lamang isang pisikal na pagnanasa, kundi isang pagbabahagi ng aming mga damdamin, ng aming mga pangarap, ng aming mga takot. Isang pagbabahagi ng aming mga puso, ng aming mga kaluluwa. Ang aming pagmamahal ay isang kanlungan, isang proteksyon sa gitna ng bagyo ng aming buhay. Isang pagmamahal na nagbibigay sa amin ng lakas, ng pag-asa, at ng pananampalataya sa aming kinabukasan. Isang kinabukasan na puno ng pag-asa, ng pagmamahal, at ng isang maliit na takot. Isang maingat na pag-asa, isang maingat na pag-ibig. Ngunit sa sandaling ito, sa aming pagmamah alan, mak

“Para maramdaman ko man lang na hindi ka manyak.” “F*ck.” Mahina niyang mura na di ko na lang din pinansin. Sa natutuwa akong napipikon siya. Heto na nga lang kuya Ano ang kaligayahan ko. Pagkatapos ng ilang araw… Papasok na ako sa mundo ng may-asawa. Mundo na hindi ko aakalain, na papasukin ko na hindi ko man lang pinaghandaan at wala akong nararamdaman sa mapapangasawa ko. Ang sabi… Ang pagmamahal daw, napag-aaralan na lang yan. Talaga lang?