Novel & Cerita Pagmamahal Sa Wika

Si Don naman biglang natahimik at huminahon. "Pasensya ka na ha... Pasensya na kung 'yong alam kong pagmamahal limitado lang sa pagmamahal na binibigay ko sa pamilya natin. Hindi ko naman alam na requirement palang magmahal ng ibang tao para maintindihan ka, para mapagsabihan kang huwag mo namang pabayaan 'yong sarili m-mo..." pumipiyok na wika.

Inamoy iyon. “Hmnn… in fairness, mabango pa rin.” Ang wika na nangingiting may kahalong kilig. Pinigil niya ang sarili na nakaramdam ng paghahangad na hagkan ang labi ng pinagmamasdan. Ngunit ang pag-ibig na nag-uumapaw sa puso ay hindi napigilan. Marahan niyang idinampi ang kanyang mga labi sa labi ng minamahal.

A kiss, what? “Kapag babaero ang nagmahal, tatamis pati ang suka.” Napatampal ako sa aking noo dahil sa narinig kong salita sinabayan pa ito ng pagtaas ng aking balahibo. Kasalukuyan akong nagbabantay ng paninda ni Mama dito sa palengke, tutal naman ay sabado walang pasok. Isang masamang hangin na naman ang umihip at narito na naman ang bagyong kanluran. Kung sinu-sino nalang ang binabanatan nang nakakarindi at nakakasukang mga salita.

Kinikilig naman ako dahil hindi ko inaasahan na gagawin niya ito kahit na nahihiya siyang kumanta sa harap ng maraming tao. “For my beautiful wife, hindi ko man madalas maipakita sayo ang pagmamahal ko pero dito sa puso ko, mahal na mahal kita at ayaw kong ipakita ko lang sayo ang nararamdaman ko. I want you to feel my love.” Nakangiti niyang wika na mas nagbigay ng kilig sa mga nanunuod.

Parang ang mundo ay napalibutan lang ng aming damdamin—isang silid ng pagnanasa at pag-ibig na matagal naming pinigil. Hindi kami nagsalita sa loob ng ilang sandali—ang tanging naririnig ay ang aming hininga at ang tibok ng puso namin. Ngunit sa katahimikan iyon, natutunan kong makinig sa isang bagay na matagal kong nais marinig: ang pagmamahal ni Sylvant sa akin, tahimik man, ngunit mas malakas kaysa sa lahat ng salita sa mundo.

Seryoso niyang wika. “Hmmp, matigas talaga ang ulo mo, maldita ka. Alam mo, kagaya ka din ni Vanilla noon. Inofferan ko ng ilang milyon pero tinangihan niya pero ang ending, naghiwalay pa rin sila. Pero alam mo…kung kagaya ka lang siguro ni Vanilla na kayang magbuntis ng maraming anak, kaya naman siguro kitang tangapin sa pamilya namin eh. Kaya lang, hindi! Isa kang inutil na mukhang papatay sa lahi namin kaya kahit na ano ang gawin mo, hinding hindi ka namin magugustuhan.” Seryoso nitong wika.

“Masamang tao? So ang pamangkin ko ay hindi? Pumapatay rin siya kaya wala kaming ipinagkaiba—” “Malaki ang pagkakaiba n'ya sa iyo. Dahil ang asawa ko. Pumapatay lang kung masamang tao rin ang papatayin n'ya. Marunong din s'yang magmahal at magpahalaga sa mga tauhan n'ya. Iyan ang pagkakaiba niyo,” “Iyan ang pagkakaalam mo? Sa mundo namin walang puwang ang pagmamahal na sinasabi mo!” wika nito dinuro pa ang noo ko.

Sana pala Hindi nalang siya Ang inutusan ko, Wala naman akong napapala sa mga binigay niya sakin. “ Pshi, isa ka ding b*bo ano? Kita mo na nga na Wala edi isa lang ibig Sabihin nun. Wala Silang katibayan na kasal Sila, baka nga fake marriage lang Silang dalawa may pag asa ka pa lonely boy ” natatawa Naman niyang wika sakin “ sa Dami daming babae ba’t diyan ka pa nadale grabe na talaga Ang pagmamahal na yan.” wika nito.

Pero ramdam na ramdam ko ang init nilang pito. "Oo nga pala, ikaw, Miss. What's your name? Kumakain tayo ng sabay pero hindi man lang namin alam kung sino ka. And also, are you not interested na makilala kami?" wika ng isa sa kanila. Inangat ko ang ulo ko. 'Yong gray hair pala ang nagsalita. "Po? Hindi naman po sa gano'n, Sir." Napailing ang ulo ko. Pero nagbigay pa rin ako ng matamis kong ngiti.

Dahil sinabi niyang mahal niya ito, ang totoong pagmamahal ay ang makaramdam ng awa at pag-aalala sa kaniya, 'di ba? Kung kahit ang masaktan ito ay wala siyang pakialam para lang maipilit ang kaniyang sariling pagnanasa, ang salitang "mahal" ay nananatili lang na isang mabulaklak na salita sa kaniyang bibig.